Days and Nights

Fragments of me still weeps,

of tales I forgot to tell,  words unsaid.

I pulled my body out of the blanket,

counted the wounds, touched the swelling skin,

I saw you there, scattered, like the seeds submerged in mud,

waiting to rise, like an enchanted promise.

I kissed a wound, where I found you,

kissing me right back with lips drenched in blood.

Advertisements
Standard

​Sunshine in the Attic

A mirror tells the future, 
a birthday gift from father.

He seldom gifts any hope,

I decided not to accept it.

I don’t remember my birthdays,

ritual of counting reverse,

your days from the doom.

I kept the mirror in foliage,

covered it with stacks of hues.

you can’t bury something forever,

even if they don’t sprout and embrace,

springs of all dark skinned flowers.
Mirrors too dream, of eternal skies,

anguished summer’s dust-wiping fingers.

My mirror, in its vanity autumn blanket,

all the leaves dead and drained,

had no shining reflection.

A man in boyish looks, whose

eyes implacable, shoulders hanging.
Have I told you this was about future?

that everything you see is distant,

like the crush of galaxies in light years leap.

A childhood gift from father,

like an implanted whisker in the face.

Whenever I said, I knew my fate,

they, my friends leaned against walls,

make impromptu sounds akin to father,

tells me – “You are doing all fine”
Not so soon came my heyday

days I invested my faith in world

only to see it slips through fingers.

I presumptively judge bright days,

smell of cologne and familiar dresses,

all fondling consolations.

every good song reminds us of a person

we either lost in our way, or 

we holding tight not to lose.
sacrilegious ceremonies called days,

in them you fight your demons,

needless to say they are unholy of all wars.

After a thousand blame games, you,

ill fated, mistaken in the mirror,

entrap yourself in snares of doubt.
You find the noose, find a head

and day for hanging.

you are bereaved, easily but solemnly.

cometh the hour of apocalypse

the mirror shatters into thousand particles

in the attic of my memory I feel it.

Hailstorms revisit, trees bear fruit,

warmth and smell of springs came back.

I learned to forget the future, like

it has never happened.

 

Standard

കണ്ണില്‍ ഉരുണ്ടുകൂടുന്ന നിറമില്ലാത്ത തണുപ്പന്‍ തുള്ളികള്‍

സാധാരണ ഇത്തരം കാര്യങ്ങള്‍ ഞാന്‍ എഴുതാന്‍ മെനക്കെടാറില്ല. മനുഷ്യനെ മൃദുല വികാരങ്ങളില്‍ കെട്ടിയിടുന്ന ഒന്നിലും അധികം ശ്രദ്ധ കൊടുക്കരുതെന്ന വിചാരമാണ് കാരണം. എന്തായാലും കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് ആഴ്ചകള്‍ അസാധാരണമായ കാര്യങ്ങള്‍ മാത്രമാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. അതിന്റെ പേരില്‍ ഞാന്‍ ഇത് എഴുതുകയാണ്.

പഴയ എന്നോട്, പുതിയ, ഇന്നിലെ ഞാന്‍ ക്ഷമിക്കണമെന്ന് എന്റെ സൈക്കോളജിസ്റ്റ് രാവിലെ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തിയിതേയുള്ളൂ. കസേരകള്‍ മാറിയിരുന്ന്, പഴയ ഞാനും പുതിയ ഞാനും പരസ്പരം ക്ഷമാപണങ്ങള്‍ കൈമാറി, ഉച്ചയോടെ ഓഫീസിലെത്തി, ടെറസ്സിലെ ടോയ്‌ലറ്റിലെ കണ്ണാടിയില്‍ നോക്കി എന്നോട് ക്ഷമിക്കാന്‍ എനിക്കുമാത്രമേ ആവതുള്ളൂ എന്ന് ഉറക്കെപ്പറഞ്ഞ് ഒരു പകല്‍ അവസാനിപ്പിച്ചാണ് ഞാന്‍ രാത്രി വീട്ടിലേക്കുള്ള വണ്ടി തേടി ബസ് സ്റ്റാന്‍ഡിലെത്തിയത്.

സമയം ഏഴരയാകുന്നു. ഇന്നലത്തേക്കാള്‍ 15 മിനുട്ട് വൈകി കെഎസ്ആര്‍ടിസി ബസ് വന്നു. ഇന്നലത്തേക്കാള്‍ കാത്തു നില്‍ക്കാന്‍ ആളുകള്‍ കുറവായതു കൊണ്ടാകണം അത് വൈകിയത്. കൂട്ടപ്രാര്‍ത്ഥനകള്‍ക്ക് വലിയ ശക്തിയുണ്ടെന്ന് ആര്‍ട്ട്-ഓഫ്-ലിവിംഗ് മാഷ് പറഞ്ഞത് ഓര്‍മ്മ വന്നു. (ബ്ലഡി സര്‍ക്കാസം…)

ബസ്സ് വൈകിയ പതിനഞ്ച് മിനുട്ടുകളില്‍ എനിക്ക് രണ്ട് ഫോണ്‍ കോളുകളാണ്. ഒന്ന്; ചെന്നൈയിലേക്ക് ടിക്കറ്റ് എടുത്ത് ഇപ്പോള്‍ (7.30 പി.എം) തൃശ്ശൂര്‍ പിന്നിടുന്ന ഇന്ദുവിനെ വിളിച്ചു. തെറാപ്പിസ്റ്റ് എന്നെ മാറ്റിയിരുത്തിയ കസരേകളെക്കുറിച്ച് ഇന്ദുവിന് അറിയാം. സസ്‌പെന്‌സ് നശിച്ചതില്‍ എനിക്കു വന്ന സങ്കടം പ്രകടിപ്പിച്ചില്ലെങ്കിലും, കാര്യമായി ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. എത്രയും വേഗം പോയിട്ട് വരൂ, സ്‌നേഹം കൊണ്ടല്ല. മനംപിരട്ടുന്ന, ഛര്ദ്ദിംപ്പിക്കുന്ന അപരിചിതത്വമുള്ള നഗരമാണ് ചെന്നൈ. രണ്ടാമത്തെ ഫോണ്‍ കോള്‍; ഷെമീറിനാണ്. അത് ഞങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള ഒരു രഹസ്യ ഇടപാടാണ്, ചുംബനം പോലെ ഭദ്രം. അത് അവന്‍ എത്രയും വേഗം ശരിയാക്കിത്തരാം എന്നു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. രണ്ട് ഫോണ്‍കോളുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ സമയം പിളര്‍ന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോഴും പേരറിയാത്ത രണ്ട് ട്രെയിനുകള്‍ സൗത്ത് ജംഗ്ഷനിലേക്ക് ചൂളം വിളിച്ചു പോയി.

നാവും ചെവിയും വിറങ്ങലിച്ച പഴയ നാളുകളുടെ കണക്കുകളില്‍ ജീവിതം കുരുക്കിയിട്ടിട്ട്, ദിവസങ്ങളെ പഴിക്കുന്ന, രാവിലെകളെ പിഴച്ചവളെന്ന് ആക്ഷേപിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്‍

7.40ന് ബസ്സ് പുറപ്പെടും മുന്‍പ് ഒരമ്മച്ചിയും മകനും ബസ്സില്‍ കയറി. ഞാന്‍ മുന്‍വശത്തെ വാതിലില്‍ നിന്ന് രണ്ടാമത്തെ, രണ്ടാളുകളെ കൊള്ളുന്ന സീറ്റിലാണ് ഇരിക്കുന്നത്. ബസ്സില്‍ വലിയ തിരക്കില്ലാത്തതുകൊണ്ട് കയറി വരുന്ന എല്ലാവരും തോന്നുന്ന സീറ്റുകളില്‍ ചെന്നു വീഴുകയാണ്. പ്രായം 20കളുടെ അവസാനത്തിലാണെന്ന് തോന്നിപ്പിച്ച കട്ടി മീശയുള്ള, പഴഞ്ചന്‍ റിസ്റ്റ് വാച്ച് കിട്ടിയ മകനെ അമ്മച്ചി എന്റെ അടുത്താണ് ഇരുത്തിയത്. തൊട്ടടുത്ത മൂന്നാള്‍ സീറ്റില്‍ അമ്മച്ചിയും ഇരുന്നു.

അവര്‍ക്ക് ഒരുമിച്ചിരിക്കാന്‍ രണ്ടാള്‍ സീറ്റുകള്‍ ബാക്കിയില്ലായിരുന്നു. ഞാന്‍ അലക്ഷ്യമായ നോട്ടങ്ങളിലൂടെ അവരുടെ റേഡിയോ സന്ദേശങ്ങള്‍ പിടിച്ചെടുക്കുകയാണ്. അത് ഡീകോഡ് ചെയ്തപ്പോള്‍ മനസ്സിലായി. മകന് സംസാരിക്കാനോ, കേള്‍ക്കാനോ വയ്യ. അതുകൊണ്ടാണ് 20കളുടെ അവസാനത്തില്‍, അമ്മയെ ധിക്കരിച്ച് പിന്‍സീറ്റില്‍ ഇരിക്കേണ്ട മകന് അമ്മയുടെ ഓരം ചേര്‍ന്ന് ഇരിക്കേണ്ടി വരുന്നത്.

ഞാന്‍ അമ്മയെ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവര്‍ കാഴ്ച്ചയില്‍ വിരമിച്ച ഒരു അദ്ധ്യാപികയെപ്പോലെയാണ്. ബസ്സ് ഓടിത്തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ കടലമാവിന്റെ പുറന്തോടിട്ട കപ്പലണ്ടി റോസ്റ്റ് പാക്കറ്റ് അമ്മയുടെ മകന്‍ പൊട്ടിച്ചു. അവര്‍ അത് പങ്കുവച്ച് കഴിക്കുകയാണ്. ഞാന്‍ എന്റെ ഫോണില്‍ ശ്രദ്ധിച്ചിരിക്കുകയാണ്. അതിനിടയ്ക്ക് പെട്ടന്ന് അമ്മ, മകനോട് ആംഗ്യം കാണിച്ചു അടുത്തിരിക്കുന്ന എനിക്കുകൂടി കപ്പലണ്ടി തരാന്‍. അയാള്‍ക്ക് സങ്കോചമായി. മടിച്ചാണെങ്കിലും എനിക്ക് നേരെ ഒരു പിടി റോസ്റ്റഡ് കപ്പലണ്ടികള്‍ നീണ്ടു. ഒരു ചിരികൊണ്ട് ഒരേയൊരു കപ്പലണ്ടി മാത്രം ഞാന്‍ കൊത്തിയെടുത്തു. അമ്മയ്ക്കും മകനും നന്ദി പറഞ്ഞു.

ആ അത്ഭുതം അവസാനിക്കും മുന്‍പ് അമ്മച്ചി വലിയൊരു കപ്പലണ്ടി മിഠായിയുടെ ബാര്‍ എടുത്തു. അത് രണ്ടായി ഒടിച്ച് എനിക്ക് നേരെ നീട്ടി. ഞാന്‍ ചിരികൊണ്ട് അവരെ വിലക്കി. വാങ്ങിക്കൂ അമ്മച്ചി നിര്‍ബന്ധിച്ചു. എനിക്ക് വാങ്ങിക്കാതിരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ, കഴിക്കാന്‍ ഒട്ടു പറ്റിയില്ല. ഞാനത് ബാഗിനുള്ളില്‍ എടുത്തു വച്ചു. കേള്‍ക്കാനും പറയാനും വയ്യാത്ത ഒരു മകനെ വളര്‍ത്തുന്ന അമ്മയാണത്. പിന്നോട്ടുള്ള വര്‍ഷങ്ങളില്‍ അവരുടെ കണ്ണീര്‍ വരച്ചിട്ട ചാലുകള്‍ എനിക്ക് ആ മുഖത്ത് കാണാം. മകനെക്കുറിച്ചുള്ള ജിജ്ഞാസ എനിക്ക് ബസ്സിനുള്ളിലെ അന്തരീക്ഷത്തില്‍ നിന്ന് വായിച്ചെടുക്കാം.

അവര്‍ക്ക് ഒരുമിച്ചിരിക്കാന്‍ രണ്ടാള്‍ സീറ്റുകള്‍ ബാക്കിയില്ലായിരുന്നു. ഞാന്‍ അലക്ഷ്യമായ നോട്ടങ്ങളിലൂടെ അവരുടെ റേഡിയോ സന്ദേശങ്ങള്‍ പിടിച്ചെടുക്കുകയാണ്. അത് ഡീകോഡ് ചെയ്തപ്പോള്‍ മനസ്സിലായി. മകന് സംസാരിക്കാനോ, കേള്‍ക്കാനോ വയ്യ.

ഇവിടെ ഞാന്‍ മറ്റൊരാളുടെ മകന്‍, മറ്റൊരമ്മയുടെ മകന്‍, ദിവസങ്ങളോട് വയ്യെന്ന് പറയുന്നവന്‍, കേള്‍ക്കാ നും പറയാനും കഴിഞ്ഞിട്ടും. നാവും ചെവിയും വിറങ്ങലിച്ച പഴയ നാളുകളുടെ കണക്കുകളില്‍ ജീവിതം കുരുക്കിയിട്ടിട്ട്, ദിവസങ്ങളെ പഴിക്കുന്ന, രാവിലെകളെ പിഴച്ചവളെന്ന് ആക്ഷേപിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്‍. എനിക്ക് നേരെ മധുരം നീട്ടുകയാണ് അമ്മ. അത് ഞാന്‍ വാങ്ങണം. അത് ഒരു തരത്തില്‍ അനുഗ്രഹമാണ്. പറയാതെ പറയുകയാണ്. നിന്നോട് നീ ക്ഷമിച്ചതിന് അമ്മ തരുന്ന മധുരമാണത്. അടുത്ത സീറ്റില്‍ ഒരു മനുഷ്യനിരിക്കുന്നു എന്ന് അമ്മയ്ക്ക് തോന്നിയല്ലോ, അടുത്ത് ശ്വസിക്കുന്നത് മറ്റൊരു മനുഷ്യനാണെന്ന് അമ്മ അറിഞ്ഞല്ലോ, ഞാനും ഒരമ്മയുടെ മകനാണെന്ന് അമ്മയ്ക്കല്ലാതെ മറ്റാര്‍ക്ക് മനസ്സിലാകും. വിശപ്പില്ലെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിലും ഒരുപിടി കപ്പലണ്ടികള്‍ കഴിക്കാന്‍ എനിക്ക് വയറുണ്ടെന്ന് അമ്മയ്ക്ക് തോന്നിയല്ലോ.

വീടെത്തുംവരെ ഞാനത് മനസ്സില്‍ കുറിച്ചിട്ടു. ചില മനുഷ്യര്‍ അങ്ങനെയാണ്, അവര്‍ നമ്മുടെ ജീവിതത്തില്‍ വെറുതെയങ്ങോട്ട് സംഭവിച്ചു പോകും. അതിന്റെ പൊരുള്‍ അവര്‍ക്കു മാത്രമേ അറിയൂ. അമ്മ അനുഗ്രഹിച്ച കപ്പലണ്ടി മിഠായിയുമായി ഞാന്‍ വീട്ടിലെത്തി. ഭാനുമതി വീട്ടിലുണ്ടോയെന്ന് അന്വേഷിച്ചു, അവള്‍ ഇന്നുരാവിലെ അച്ഛന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വണ്ടി കയറിയെന്ന് വല്യമ്മ പറഞ്ഞു. അനുഗ്രഹം കിട്ടിയ കപ്പലണ്ടി മിഠായിയുടെ കഥ ഞാന്‍ എന്റെ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു. അവര്‍ അത് ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു. ആ അമ്മയ്ക്കും മകനും നല്ലത് വരുമെന്ന് പറഞ്ഞു. ഞാനും ആ മിഠായി നുണഞ്ഞിറക്കി. ഇത് നേരിട്ട് കഴിക്കാന്‍ എനിക്കും എന്റെ അമ്മയ്ക്കും മാത്രമേ പറ്റിയുള്ളൂ.

പക്ഷേ, എന്റെ ചിന്തകളിലെ സ്വപ്‌നങ്ങളിലെ മനുഷ്യരെ, ഇന്ദു, ഷെമീര്‍, ഭാനുമതി, സൈക്കോളജിസ്റ്റ്, പിന്നെ പേര് പ്രത്യേകം പറയണ്ടാത്ത നൂറു കണക്കിന് സ്‌നേഹിതരെ, നിങ്ങളും നന്ദി പറയണം, ആ അമ്മയ്ക്കും മകനും, അവര്‍ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കാന്‍ ‘പ്രാര്‍ത്ഥിക്കണം’. അതിലുപരി അവര്‍ എന്നെ കണ്ട നിമിഷം ആരുടെ സൃഷ്ടിയായിരുന്നോ ആ പൊരുളിനോട് നിങ്ങള്‍ എന്നെപ്പറ്റി പറയണം.

“Forget the future like it has never happened”

Standard

കാട്ടില്‍ കൊഴിഞ്ഞില്ല, ആ നാട്ടു പൂവ്

ട്വിറ്റര്‍ ഫീഡിലെ 140 അക്ഷരങ്ങള്‍ക്കുള്ളിലാണ് നടുക്കത്തോടെ ആ വാര്‍ത്ത വന്നത്. ജപ്പാനില്‍, ഒരമ്മയും അച്ഛനും ഏഴു വയസ്സുകാരന്‍ മകനെ കാട്ടിലേക്ക് പറഞ്ഞയച്ചു. അവന്റെ വലിയൊരു കുസൃതി-കാറിലിരുന്ന് മറ്റുള്ളവരെ കല്ലെറിയുക. ഒരു പാഠം പഠിപ്പിക്കാന്‍ മകനെ കാറില്‍ നിന്ന് ഇറക്കിവിട്ട് മാതാപിതാക്കള്‍, അവന്‍ പഠിച്ച പാഠം എന്തെന്നറിയാന്‍ തിരികെ വന്നപ്പോള്‍ യമാട്ടോ തനൂക്ക എന്ന ‘അവന്‍’ അവന്റെ പാടും നോക്കി പോയി. കറുമ്പന്‍ കരടികളേറെയുള്ള ഒരു കാട്ടിലേക്ക് കൈയ്യില്‍ കരുതിയ കല്ലുകളുമായി ഒരു ഏഴു വയസ്സുകാരന്‍. ഇന്ത്യയില്‍ പ്രതിദിനം 120 കുട്ടികള്‍ കാണാതാകുന്നുണ്ടെന്നറിയാം.അതിലൊന്നും ഹൃദയ വേദനയില്ലാതെ അങ്ങ് ജപ്പാനില്‍ കാടു കയറാന്‍ പോയ യമാട്ടോ തനൂക്കയെക്കുറിച്ച് എന്തിന് ആവലാതി? ആവോ, അറിയില്ല. കുറ്റവും ശിക്ഷയും വിധിച്ച് ന്യായാധിപര്‍ ഒരിടവേള കൊടുത്തപ്പോള്‍ പച്ചപ്പിലേക്ക് കയറിപ്പോയ വിചാരണത്തടവുകാരനോട് തോന്നിയ അസൂയ കൊണ്ടാകണം, അവനെ തെരഞ്ഞു കാട് കയറിപ്പോയവരെപ്പോലെ ഞാനും വഴിക്കണ്ണുമായി പിറകെ കൂടിയത്. ദിവസം ഒന്നു പിന്നിട്ടു, രണ്ട് കഴിഞ്ഞു, മൂന്നും നാലും രാവുകള്‍ ഇരുട്ടി വെളുത്തു. തനൂക്ക തിരികെ വന്നില്ല. കുഴിഞ്ഞ കണ്ണുകള്‍, ചുരുട്ടിയ മുഷ്ടികള്‍, പ്ലാസ്റ്റര്‍ ഓഫ് പാരീസില്‍ തീര്‍ത്ത മുഖത്ത് ഈര്‍ക്കില്‍ക്കമ്പു കൊണ്ടു വരച്ചു ചേര്‍ത്തതുപോല തോന്നിപ്പിച്ച ചുണ്ടുകളുള്ള തനൂക്കയുടെ പഴയ ചിത്രം ബിബിസി ഇടയ്ക്ക് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. ഓരോ ദിവസവും കൊഴിയുമ്പോഴും പേടികളും കൂടി വന്നു. എങ്കിലും കേള്‍ക്കാന്‍ ഏറ്റവും ദുഷിച്ച വാര്‍ത്തയില്‍ നിന്ന് എല്ലാവരും പിന്നോട്ടു വായിക്കാന്‍ തുടങ്ങി, ഇല്ല ഒരു മുത്തശ്ശിക്കഥപോലെ ഇതവസാനിക്കും. അഞ്ചാം നാള്‍ രാത്രി – ഇനിയും അവനെ കണ്ടെത്താനായില്ലെന്ന് വാഷിംഗ്ടണ്‍ പോസ്റ്റ് എഴുതിയതിന്റെ പിറ്റേന്ന്, കാടിനുള്ളിലെ ഒരു സൈനിക കേന്ദ്രത്തിനടുത്ത് നിന്ന് തനൂക്കയെ കണ്ടുകിട്ടി. അഞ്ചര കിലോമീറ്റര്‍ നടന്ന് സൈനിക ക്യാമ്പിലെ കുടിവെള്ള ടാപ്പിനു കീഴെതനൂക്ക വനവാസം അവസാനിപ്പിച്ചു. അഞ്ച് ദിവസങ്ങള്‍ക്കുശേഷം അവന്‍ കണ്ട ‘ആദ്യ മനുഷ്യനാ’യ പട്ടാളക്കാരനോട് അവനെന്താകും പറഞ്ഞത്? കാട്ടില്‍ കരടികളെ കണ്ടത് എന്തായാലും പറയാന്‍ ഇടയില്ല. കൊഴിഞ്ഞുപോകാതെ അഞ്ചു നാള്‍ കാട് കാത്ത, ആ നാട്ടുപൂവ് ഇപ്പോള്‍ ജപ്പാനിലെ ഒരു ആശുപത്രിയിലുണ്ട്. പുതിയൊരു പ്രഭാതത്തില്‍ അത് വീണ്ടും വിരിയും.

You’re staying home. The sun is shining but it’s raining.

– Akira Kurosawa’s Dreams

Standard

If on a winter’s night a traveler

ശിശിരത്തിലെ രാത്രികളില്‍ ഒന്നില്‍ ഒരു യാത്രികനായിരുന്നെങ്കില്‍

Screen-Shot-2015-04-23-at-10.01.23

എല്ലാ നല്ല പാട്ടുകളും നമ്മളെ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തുന്നു, ഒന്നുകില്‍ വഴിയില്‍ നഷ്ടമായൊരാളെ അല്ലെങ്കില്‍ നഷ്ടമാകുമെന്ന് ഉറപ്പുണ്ടായിട്ടും ഉപേക്ഷിക്കാതിരിക്കുന്ന ഒരാളെ.

longing

ആയിരം കാര്യങ്ങളുണ്ട് എനിക്ക് പറയാന്‍. അല്ല, ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറയാന്‍, തൊണ്ടപൊട്ടുന്നതുപോലെ അലറാന്‍, ചിരിക്കും  കണ്ണീരിനും  ഇടയില്‍ ഒഴുകുന്ന സമയം മുഴുവന്‍ ഞാനത് പ്രകടിപ്പിക്കും

trapped_in_a_broken_society_by_visualartist_jorn-d5dw127

രണ്ട് മനുഷ്യര്‍ എന്നെ സ്‌നേഹിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. രണ്ട് മനുഷ്യര്‍, രണ്ട് വിവാഹിതര്‍, രണ്ട് പേര്‍ക്കും പെണ്‍മക്കള്‍. ദിവസങ്ങളുടെ മുഷിപ്പില്‍, ട്രാഫിക് സിഗ്നലുകളുടെ നിസംഗതയില്‍ ഞാന്‍ ഇരുവരെയും കാണുന്നു. പ്രജ്ഞ നഷ്ടപ്പെട്ട രണ്ട് മനുഷ്യര്‍. കാലത്തെക്കുറിച്ച്, ചുറ്റും നടക്കുന്നതൊന്നിനെയും കുറിച്ച് ബോധ്യമില്ലാത്ത രണ്ട് വയസ്സന്മാര്‍.

ശിശിരത്തില്‍, അപ്രതീക്ഷിതമായ മഴയില്‍ നാല് സീറ്റുകള്‍ മാത്രമുള്ള ഒരു കാറിനുള്ളില്‍, കാടിന്റെ ചീവിടൊച്ചകളില്‍ തണുപ്പു വന്ന് തൊടുമ്പോള്‍, എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ അവര്‍ക്കൊപ്പം യാത്ര ചെയ്യുമ്പോള്‍. മഴയുടെ അറിയാത്ത താളങ്ങളില്‍ ഉണരുന്ന കാമനകളുടെ പെയ്ത്തില്‍ അവര്‍ക്ക് ചെറുപ്പം.

tumblr_mw4py7dvQL1rfp1lho1_r1_500

Standard

Deception

image

Deception is an art. I have deceived many, but not with a deceiving heart or feeling. All my acts of deceptions were result of this oppression called life. I was cornered by the ghosts of my own ruthlessness, I have been chased down and constantly shaken by the phantoms of my imagination. I waited, long, with more endurance and faith in this society that one day it would change. The art of deceptions will be addressed or quashed. But my wait was in vain, because i know this boredom of routines, that never ending routine of sunrises and sunsets, I find no respite. Every time I see the black art of deception blanketing my common sense to do the “right” I feel complacent. The days are of morbid smiles and swollen scars. Much of me had already died, many organs in me have stopped ticking. Time has the coin, days have the call and I, I have life, non moving, stagnant, lost in the trail of justice and injustice, weeping in the silence of a Christmas night. I feel I’m over, but the next day everything returns, the deception, the karma, the love, the fate.. the other monstrous things of body and lips, black and white, sane and insane memories. Mad..Mad..Mad..Mad..

Standard

Could you explain, why?

“So, you both had a bad time, I mean together?”

“Of course not. No, We had great control over our life. Like everybody else, we had our life perfectly in place until maybe, when we have started to worry about justice. It is like a joke, I mean, If you look into it. When we were together I never spotted a single mistake in anything. nothing bothered us. I was Okay with our life. Our Individual freedoms, the minute selfishness prompted me us to divert from the point. Thinking now, I don’t feel bad about walking away. One can argue, If I were to renounce some pleasures or ideologies in order to fit in I could have saved our days. But problems were not that simple. Imagine that a person who has his aspirations set, dreams yet to be fulfilled walking back from his destiny because he has another person, no matter how important, to comfort. We were there. Self love in its most impeccable-low, we were there, we were not ready to move away fro there. Our individual freedom was more powerful and destructive than anything”

Let me tell you something about me and your mom. Once upon a time, we really loved each other, but as time went by, there just got to be all these things, little things, stupid things, that were left unsaid. And all these things that were left unsaid piled up, like the clutter in our storage room. And after awhile, there was so much that was left unsaid, that we barely said anything at all.

~ The Little Manhattan 

 

Standard