Son, Who’s Your Girlfriend?

My life is moving in a Vineeth Srinivasan movie track. There are silver linings everywhere, no villains, and tons of advice from random people, who has nothing to do with my life.

This past week I was in Thrissur, travelling direction less in the labyrinth they call Thrissur round. The driver of the auto rickshaw I hired – random man, probably in his 40s, strong built and grievously smiling — broke the silence with a question,

“What’s your girlfriend doing?”

I was shocked; I looked into the mirror to make sure that it was not my father in the driving seat. Thank God, it was not him.

“I don’t have one”

Then came an exclamation “heyy” like, I married his daughter.

“Why are you so curious?” I asked him.

“I married at 17” he said.

“Oh, youth wasted” I give it back.

Then he transformed himself into a Vineeth Srinivasan character and said,

Mone (son) this life is just precious, it’s long and demanding. Youth like you should chase everything, you have to live like you won’t regret when you’re my age”

He took a long breath and continued;

“I know you have a girlfriend, you both having a wonderful time. Enjoy it as much as you can, but don’t forget your family, your mom and dad, make sure she’s a good girl and your family won’t object”

I imagined every Vineeth Srinivasan character inside my head. The warmth of those characters be it the father in Jacob’s kingdom of Heaven or the Bus cleaner in Anandam, all saints all fragile, born to preach the gospel.

Then, I opened the Twitter on my smart phone, scrolled down through my timeline and handpicked an article that elaborating the topic; “Why Marriage is a thing of the past?”

Featured Image: An auto rickshaw guy in Ernakulam

Some People Never Go Crazy

All my life, as far as I can remember, I lived by my principles (some of them are weird). I don’t say they are the greatest things or they are the best things – may be they are the best things, I been to.

I apologized to me many times. I apologized to other people many times. So many times I’ve lost myself, so many times I broke my heart, so many times I felt like, this is not the place to be or I just want to go back –to where? I don’t know.

Most important thing I want to say is I survived. I just survived this shit and I am kicking and I’m still on the road.

I was happy for who I am, like most of the time. There have been instances, days, months, literally years; I lived without any idea of what I’m going to do next.

But I stayed. I stayed here.

Sometimes I felt I’ve not done anything – good or bad. Moments when I thought I just existed not living.

You live for who you are; you live for what you love. I’ve gone astray, many times. I didn’t mean I killed anyone. But I’ve gone astray with my mind being polluted, I polluted myself. But you know, I’ve to admit I enjoyed it. That’s the best thing about it. You do something totally reckless but you enjoy it, and you don’t have any guilt. You are free to do whatever you feel needed.

This doesn’t mean I was psychopath who shows no remorse. I’ve regretted many times for the things that I enjoyed doing, thereby hurting a handful of people. I even regretted my birth, so you will get an idea of the shit that I’m talking about.

I regretted many times the things I enjoyed. That’s a bad thing but you have no choice. You can’t predict the future, you are just floating every time, and you don’t even know the time you are being allowed here. You don’t know what you are going through until you get out from that situation and land somewhere else worrying about something totally miserable like the problem you survived.

When you face another situation, you can go back and ask yourself how good that decision was. It’s pointless because you can’t change it for it’s over. Whatever you did in that moment you believed true validated your choice. It has nothing to do with right and wrong, and if it has, definitely you did the right thing. You don’t want to drag your past into your present – ready to wait for judgement – to compare how well or bad you lived. It doesn’t add up.

I have faced tumults times just like everybody else, of course, the difference is I am selfish –like everybody else – and I was more concerned about the things that happen in my life. I had a really difficult time living. But I knew I want to stay, keep holding on the pole that’s given to me by myself.

I was here and I never run away. I never took those white pills you see on soap operas or leapt out of bridges as described by Charles Bukowski. I don’t say I was strong thus I stayed. No, I never was. I loved the status quo. I knew I will never jump into something glittering because that’s not what I was needed at that point of time. So I stayed as if I had no other options or may be lecturing my subconscious that there’s something good going to happen.

When you are inside a storm you are not going to calm down yourself by cursing the storm. Or you can’t stop the storm by blowing with your whole strength. These are the worst a man can do.

So I stayed.

There are things that are even bigger, better and mysterious than you already know. So, realize this; not everything is in your control. Not everything you do can liberate you or make you happy.

As Lao-tzu said; Life is natural and spontaneous reactions to situations. We shouldn’t stress out. Also, you shouldn’t ask for the meaning of everything. The answer to the question meaning of everything is it is meaningless.

People broke me many times. I have been shattered by a person and still I end up with that person. Imagine that, I chose to walk with the same people who broke me. I never said anything to them. I was blinded by faith and trust. I’ve seen people stabbing me right at the heart. They have their reasons to justify this as much as I have my reasons to denounce them. It’s a good thing to remember I never was stabbed by anyone from behind. Because the people I knew – both my friends and foes – were straight or at least turned opportunists only when it really matter them to prioritize their options.

I’ve seen people talk nice and snub you. But I never did anything horrific to anyone. I held my head high and walked away whenever I feel it’s necessary to sustain me. When I felt like my ego is being hurt, my pride is being hurt, my integrity is been taken for granted I was good enough to know my value and walk away.

You are not going hold this thing inside you, or keep repeating this drama and emotional crunch of a moment inside your head and take ‘revenge’ on them. That’s not feasible.

‘You can’t broke someone else in order to fix you’

Whatever you do to your mind to console you, salvage your pride and integrity matter the most. They are already out of this equation. They serve no purpose.

You let go off that people. But most importantly you stay here, like it is needed. Stay here for real. Sometimes that’s how you redeem yourself. Be there when you are happening – simple!


Title of this post is a quotation by author Charles Bukowski

Featured Photo: My longtime-friend Shameer laughs without malice, as I try to photobomb the frame. Courtesy of Nijeesh KB  



Why one should not suicide?

I was 16 or 17 when suicide thoughts stuck me on my face for the first time. It was totally normal, for every man-healthy and kicking- think of their suicide at least for once. This Albert Camus theory was further substantiated when I read half-preacher Paulo Coelho. “There’s always a void between words and action”, he wrote.

I had intrusive thoughts from a very young age. I was thinker – not in the stature of Aristotle; also a worrier. I was quite, laidback and introverted. All of this has a reason, something to pinpoint at my very nature – I don’t have a happy childhood. If you ask me why, I’d say I don’t know or may be I don’t deserve one. It’s not hard to digest as well, because not everyone deserves everything, right?

By the age 17 suicide thoughts consumed me. One day I find out that there’s not much left in me to live happy. Everyone said I was wrong. Of course, I was wrong. At that age one should not be soul searching, let alone think about killing one self.

Over the years I find it too hard to contain me. Thoughts of suicide popped up inside my head. I knew, this could not be the end of everything. But it was enough to destabilize one’s life. I had a guilt laden teenage. I had something in my stomach that won’t digest easily. I carried it fairly a long period of time until I felt I need to cough it out to someone. I never met that someone, but I did cough it out, before a counselor and she said I was wasting all my teenage and I can’t reclaim it, for its gone.

I knew I’m not going to die. Death solves nothing. It will be foolish to die one day without showing any resentment or remorse. Think about it, I’m living like everyone else. I buy groceries, going for movies, enjoying the sunset at Marine Drive and all in a sudden, without even hint, one day I’m dead.

It happens with people, though. I don’t know whether it’s the right way to do it. We all leave trails behind us. That let the people trace you. As you can’t physically present there since you’re dead, people are free to make their own assumptions. Sometimes people end up criticizing you, sometimes they upheld your value – both irrational things.

Why I don’t suicide yet?

Because I was afraid to do it. Failure could botch up my existence. Fear of failure was the only thing that stood between me and suicide. So despite being very passionate about dying, I was taken aback by the question which is half-certain to happen – what if I failed?

Then I find out it was not fear but the time that stops a man from killing himself. You give everything to time and hope for the best. If past hunts, one has to live his present in full. You can’t invite your past into present and let it jeaopordize your life. To cover the past you live the present to fullest. Time helps you achieve this. Time is not idle. It flows, in every direction. You float with the time. On the way, you let go somethings and you embrace some other things. Time teaches to outgrow. The only condition here is, you shouldn’t dictate the flow of time.

‘This too shall pass’ is the mantra I chant everytime my mind play tricks on me. You’ve to be patient to understand what’s happening inside your brain. It can program itself to make you believe that you’re in danger. Whenever this question pops up, before jumping to make conclusion, you’ve to analyse the depth of the danger.

When you’re in pain imagine the depth of it. How far the roots of pain travelled through your neurones. Ask yourself whether this pain is going to last forever. What’s the answer? — hours? Days? A Week? Don’t worry, just make a pact with pain and wait it to recede. You’ve to walk the path yourself inorder to drain the pain. 

Next, what if you don’t know how long will you have to bear the pain? Well, here’s the intervention of time comes handy. You give the question to Time.

You don’t have to retire from the question, nor do you feed it with new assumptions. Days bring in new characters, settings, properties and help you cope up with what you already know. Don’t take this as a futile excersice. Sometimes it takes more time for one to convince oneself things which he already knew, than things that are unknown.

Everyday is different. No matter how hard you try to prove the days all look same, there’s evidently differences in each second. Every moment is unique and for that very reason, you are missing a great deal of exclusivity.

One day you feel pain has infested you, like real hard that you’re about to die. You cry your heart out, have panic attacks etc… But, you survive because pain can’t physically cut or wound you.

The very next day, you feel the pain is receded. May be the next day, it’ll comeback with double the force of first episode. So it becomes a fight with the days more than it is against your thoughts.

Days wage this proxy war not to convince you about anything. But, that’s how days are. It has no reminiscence, it flows, it renews every moment and flies away like a beautiful bird.

Day are different so is the pain. You see ups and downs, everyday promises something new, A new pain or a new way to control the pain.

So put a check on the anticipation. Wait for the day to roll. One day, you’re almost dying of it. Another day you forget you had pain. It’s in this circle humans are bound to live and die. You chose to exit one day, you miss out on the upcoming days. Thus, the pain and pleasures are left out.

You can argue you never wanted to take this game forward. That’s good, but you’ve to admit all-things-beautiful life that you dreamt is never possible, or at the least it’s inside the heads of people and it’s too absurd to be true.

Days and Nights

Fragments of me still weeps,

of tales I forgot to tell,  words unsaid.

I pulled my body out of the blanket,

counted the wounds, touched the swelling skin,

I saw you there, scattered, like the seeds submerged in mud,

waiting to rise, like an enchanted promise.

I kissed a wound, where I found you,

kissing me right back with lips drenched in blood.

നോര്‍വീജിയിന്‍ വുഡ്

ഒരു നോവല്‍ വായിച്ച് അത് നല്ലതാണോ ചീത്തയാണോ എന്ന് പറയാനുള്ള കഴിവ് എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടെന്ന് തോന്നുന്നു. ഒരു വായനക്കാരന്‍ ഒരു നോവലില്‍ നിന്ന് എന്താണ് നല്ലതെന്ന് പറയുക. അനുഭവമാണോ? ചില പേജുകളാണോ?

ഹരുകി മുറകമിയെ വായിക്കുന്നവര്‍ നോര്‍വീജിയന്‍ വുഡില്‍ നിന്നും തുടങ്ങണമെന്ന് എനിക്ക് ഉപദേശം തന്നത് മുറകമി വെബ്‍‍സൈറ്റ് തന്നെയാണ്. 386 പേജുകളാണ് ഇംഗ്ലീഷില്‍ ഈ പുസ്തകം. കെഎസ്ആര്‍ടിസി ബസ്സുകളുടെ വിന്‍ഡോ സീറ്റിലിരുന്നാണ് നോര്‍വീജിയന്‍ വുഡ് ഞാന്‍ വായിച്ചു തീര്‍ത്തത്.

386 പേജുകള്‍ നല്ലൊരു എക്സ്ക്യൂസ് ആണ്. ചില പേജുകള്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് വായിക്കാതെ വിടാം. ചില അധ്യായങ്ങള്‍ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കാം. എന്നിട്ടും കഥ മനസിലാകുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ എഴുത്തുകാരനെ മനസില്‍ പ്രാകുകയും ചെയ്യാം.

പക്ഷേ, ഞാന്‍ എല്ലാ പേജുകളും വായിച്ചാണ് 386ല്‍ എത്തിയത്.

നോര്‍വീജിയന്‍ വുഡ് ഓര്‍മ്മകളുടെ ഒരു കൂമ്പാരമാണ്. ഒരു നീണ്ട ഫ്ളാഷ് ബാക്ക്. നീണ്ട ഫ്ലാഷ് ബാക്ക് എന്നു പറയുമ്പോള്‍ ഇതുവരെ നിങ്ങള്‍ പരിചയിച്ച ഫ്ലാഷ് ബാക്കുകള്‍ ഓര്‍ക്കരുത്. അതിലും വലുതാണിത്. വലുതെന്ന് പറ‍ഞ്ഞാല്‍, ഒരു മധ്യവയസ്കനെ അയാളുടെ ചെറുപ്പത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു ചെന്നെത്തിക്കാന്‍ ശക്തമായ അത്രയ്ക്ക് വലിയ ഒരു ഫ്ലാഷ് ബാക്ക്. ഒരു ടൈം ട്രാവല്‍ പോലെ.

ഒരു വിമാനത്തില്‍ വെച്ച് ടോറു വാറ്റനബെ അയാളുടെ കോളേജ് കാലം ഓര്‍ത്തെടുക്കുകയാണ്. അയാള്‍ പ്രണയിച്ച രണ്ട് സ്ത്രീകള്‍ നഓക്കോയും മിഡോറിയും. അയാള്‍ ശരീരം പങ്കിട്ട മറ്റു സ്ത്രീകള്‍. കഥയ്ക്ക് ഒടുവില്‍ അയാളെ പ്രാപിക്കുന്ന റീക്കോയെന്ന സ്ത്രീ. വാറ്റനബെയുടെ സ്ത്രീകളാണ് നോര്‍വീജിയന്‍ വുഡില്‍ മുഴുവന്‍.

നഓക്കോ മനോഹരമായി കഥകള്‍ പറയുന്ന പെണ്ണാണ്. അവള്‍ ഒരാളെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. അവന്‍ അകാലത്തില്‍ മരണപ്പെട്ടു. സൗഹൃദം വാറ്റനബെയെ അവളോട് അടുപ്പിക്കുന്നു. അത് രതിയാക്കി മാറ്റിയെടുക്കാന്‍ അയാള്‍ക്ക് അധികം പണിപ്പെടേണ്ടി വരുന്നില്ല. പിന്നീടുള്ള വഴിയില്‍ അയാള്‍ നിരവധി സ്ത്രീകളെ കാണുന്നുണ്ടെങ്കിലും അയാളുടെ ഹൃദയം എപ്പോഴും നഓക്കോയുടെ സമീപത്തായിരുന്നു.

മനസ് നഷ്ടപ്പെട്ട നഓക്കോ ചിത്തരോഗാശുപത്രിയിലേക്ക് പോകുമ്പോള്‍ അയാള്‍ മിഡോറിയെ കണ്ടുമുട്ടുന്നു. അവള്‍ സംശയങ്ങള്‍ക്ക് അറുതിയില്ലാത്തവളാണ്. അവളുടെ അശ്ലീല സംശയങ്ങള്‍ കാമുകനെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കുന്നു. ലോകത്തോട് തന്നെ അന്യതാഭാവം പുലര്‍ത്തുന്ന വാറ്റനബെയെ അവള്‍ കാമിക്കുന്നു. അവള്‍ക്ക് അവന്‍റെ ശരീരത്തിലൂടെ മനസിലേക്ക് കയറാനാണ് താല്‍പര്യം.

പക്ഷേ, മിഡോറിയെ കാണുമ്പോഴെല്ലാം വാറ്റനബെ കലഹങ്ങളിലായിരുന്നു. അയാള്‍ നഓക്കോയെക്കുറിച്ച് ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍, അവള്‍ക്ക് കത്തെഴുതുമ്പോള്‍, സുഹൃത്ത് നഗസാവയെ കാണുമ്പോള്‍ എല്ലാം അപ്രതീക്ഷിതമായി മിഡോറി രംഗപ്രവേശം ചെയ്യുന്നു. അവളോടുള്ള സ്നേഹം അയാള്‍ ജനിപ്പിച്ചെടുക്കുന്നതാണ്.

നഓക്കോയുടെ ഹൃദയത്തിലേക്കുള്ള വാറ്റനബെയുടെ വഴിയാണ് റീക്കോ. അവള്‍ മനോഹരമായി പിയാനോ വായിക്കുന്നു. അതിനേക്കാള്‍ ആശ്ചര്യമുണ്ടാക്കുന്നതാണ് അവളുടെ ജീവിത കഥ. അത് മനസിലാകുന്നത് വാറ്റനബെക്ക് മാത്രമാണ്. ഒടുവില്‍ റീക്കോയുടെ ശരീരത്തില്‍ പങ്കുചേരുന്നതാണ് നീതിയെന്ന് വാറ്റനബെ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ട്.

ഉദ്വേഗജനകമല്ല മുറകമിയുടെ സാഹിത്യം. ലോകത്തിന്‍റെ മെല്ലെപ്പോക്കാണ് അയാളുടെ വിഷയം. പലരും പ്രശംസിക്കുന്നതുപോലെ എഴുത്തിലെ താളമാണ് മുറകമിയുടെ ശക്തി. ഒരു കൊച്ചു കല്ലായാല്‍പ്പോലും അതിനെ മുറകമി വര്‍ണിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയാല്‍ അത് വായിക്കാതിരിക്കാന്‍ കഴിയില്ല.

ഒഴുക്കാണ് ജീവിതമെന്ന വലിയ വെളിപാടാണ് നോര്‍വീജിയന്‍ വുഡ്.


Photo: (Screen grab from Norwegian Wood, The Film) 

Notes from the unknown

When the two men came face to face, He was afraid to stand-up for his cause. He knew he was right. but more than the righteousness of the situation, he was drawn to his basic trait – To escape, the fear of facing the world, an emotion which embedded in him like the web of a spider, exhausting and pulling back.

Later, He admitted it;

“I’m an over-protected, spoiled son of a government official, whose only wish in life was to build a concrete house with four walls that will keep the outside world from meddling into our lives. I want to thank my Daddy for gifting me the most miserable childhood I can imagine”

That’s how I ended up liking this boy!


Featured Image: Ralph in Lord of the Flies. A symbol of childhood, insecurities and ‘lose of innocence’ as Mr. William Golding puts it

​Sunshine in the Attic

A mirror tells the future, 
a birthday gift from father.

He seldom gifts any hope,

I decided not to accept it.

I don’t remember my birthdays,

ritual of counting reverse,

your days from the doom.

I kept the mirror in foliage,

covered it with stacks of hues.

you can’t bury something forever,

even if they don’t sprout and embrace,

springs of all dark skinned flowers.
Mirrors too dream, of eternal skies,

anguished summer’s dust-wiping fingers.

My mirror, in its vanity autumn blanket,

all the leaves dead and drained,

had no shining reflection.

A man in boyish looks, whose

eyes implacable, shoulders hanging.
Have I told you this was about future?

that everything you see is distant,

like the crush of galaxies in light years leap.

A childhood gift from father,

like an implanted whisker in the face.

Whenever I said, I knew my fate,

they, my friends leaned against walls,

make impromptu sounds akin to father,

tells me – “You are doing all fine”
Not so soon came my heyday

days I invested my faith in world

only to see it slips through fingers.

I presumptively judge bright days,

smell of cologne and familiar dresses,

all fondling consolations.

every good song reminds us of a person

we either lost in our way, or 

we holding tight not to lose.
sacrilegious ceremonies called days,

in them you fight your demons,

needless to say they are unholy of all wars.

After a thousand blame games, you,

ill fated, mistaken in the mirror,

entrap yourself in snares of doubt.
You find the noose, find a head

and day for hanging.

you are bereaved, easily but solemnly.

cometh the hour of apocalypse

the mirror shatters into thousand particles

in the attic of my memory I feel it.

Hailstorms revisit, trees bear fruit,

warmth and smell of springs came back.

I learned to forget the future, like

it has never happened.


Tribute: Robin Williams, Dead Poets Society

Just yesterday, while watching Oscar videos in YouTube, I accidentally stumbled upon Robin Williams.

For a moment I felt cold and numb. Because, I knew Mr. Williams is no more and he was one of the greatest entertainers of the generation.

I’ve watched one by one, Robin Williams’ Oscar appearances. He was witty and funny in all of them, maybe except in the 1998 Oscar moment, where he was in the podium to receive the award for best actor in a supporting role.


He said, “This is the only time I am speechless”. Indeed, this man has always find happiness in giving people joy than accepting it. And sadly, it could well be the reason why he decided to end his life abrupt.

Robin Williams was the smiling face for everyone. He got the nick to fix desolate situations. He surely was Hollywood’s comic relief. That is the same fact I find real hard to chew, because a man of his stature, an impeccable human being suddenly resorted to killing himself, leaving no trace of what actually went wrong in the script of his life.

I hadn’t seen Goodwill Hunting, which many argue his best movie. But my love for Robin Williams was rooted when I watched the movie Dead Poets Society.

Literally, I was awestruck by the film with Williams giving life to a Character that a few will only forget.

Dead Poets Society was an eye opening film. Wonderful narration, extraordinary youngsters casted along Mr. Williams and dreamy script enabled the movie a reminiscent experience.

Keating, who scaled life without the regular life-gears, was an exemplary example and the most important thing of all was – they chose the best of actor to do the role. Dead Poets Society was revered because Robin Williams has touched it.

I remember when we heard the news of his demise; everyone took it to the social media to show their respect by posting the beloved phrase from Dead Poets Society – “Oh Captain My Captain!”

I always say to my pals that of all the good movies ever made, Dead Poets Society may not be counted as the best one ever. The point however that it was a movie happened at the right time and was inevitable.

Even though Robin Williams found it hard to cling on to hope in his real life his thorough act as the agent of hope worked out extremely well in the movie. It moved the audience, touched them deep within to remind them one of their hardest dream – to have a great teacher.


The void Mr. Williams left behind was easy to understand as we watch Whoopie Goldberg and Steve Martin almost sobbing, a scene a few would love to watch, when they try to recollect their memories about their “friend” and “brother”

There is a gripping suicide scene in Dead Poets Society. The blue eyed boy, Neil Perry kills himself with a hand gun. In the movie he was a real promise. He represented the energy of youth and obedience of a fine young man. His frenzy was envied by everyone including every single member of audience who watched him play lead role in Shakespeare’s ‘A Midsummer night’s dream’.

The wild joy named Neil Perry took a short cut to dismantle his life, thereby everyone’s life by choosing metal bullets. That moment is the single most haunting scene in Dead Poets Society let alone the moment Todd Anderson reacts like his heart is broken.


It is an irony, maybe, years later Robin Williams too bowed out in a similar fashion. Silently, he proclaimed he lost the battle with days and he is no more the captain.

കണ്ണില്‍ ഉരുണ്ടുകൂടുന്ന നിറമില്ലാത്ത തണുപ്പന്‍ തുള്ളികള്‍

സാധാരണ ഇത്തരം കാര്യങ്ങള്‍ ഞാന്‍ എഴുതാന്‍ മെനക്കെടാറില്ല. മനുഷ്യനെ മൃദുല വികാരങ്ങളില്‍ കെട്ടിയിടുന്ന ഒന്നിലും അധികം ശ്രദ്ധ കൊടുക്കരുതെന്ന വിചാരമാണ് കാരണം. എന്തായാലും കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് ആഴ്ചകള്‍ അസാധാരണമായ കാര്യങ്ങള്‍ മാത്രമാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. അതിന്റെ പേരില്‍ ഞാന്‍ ഇത് എഴുതുകയാണ്.

പഴയ എന്നോട്, പുതിയ, ഇന്നിലെ ഞാന്‍ ക്ഷമിക്കണമെന്ന് എന്റെ സൈക്കോളജിസ്റ്റ് രാവിലെ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തിയിതേയുള്ളൂ. കസേരകള്‍ മാറിയിരുന്ന്, പഴയ ഞാനും പുതിയ ഞാനും പരസ്പരം ക്ഷമാപണങ്ങള്‍ കൈമാറി, ഉച്ചയോടെ ഓഫീസിലെത്തി, ടെറസ്സിലെ ടോയ്‌ലറ്റിലെ കണ്ണാടിയില്‍ നോക്കി എന്നോട് ക്ഷമിക്കാന്‍ എനിക്കുമാത്രമേ ആവതുള്ളൂ എന്ന് ഉറക്കെപ്പറഞ്ഞ് ഒരു പകല്‍ അവസാനിപ്പിച്ചാണ് ഞാന്‍ രാത്രി വീട്ടിലേക്കുള്ള വണ്ടി തേടി ബസ് സ്റ്റാന്‍ഡിലെത്തിയത്.

സമയം ഏഴരയാകുന്നു. ഇന്നലത്തേക്കാള്‍ 15 മിനുട്ട് വൈകി കെഎസ്ആര്‍ടിസി ബസ് വന്നു. ഇന്നലത്തേക്കാള്‍ കാത്തു നില്‍ക്കാന്‍ ആളുകള്‍ കുറവായതു കൊണ്ടാകണം അത് വൈകിയത്. കൂട്ടപ്രാര്‍ത്ഥനകള്‍ക്ക് വലിയ ശക്തിയുണ്ടെന്ന് ആര്‍ട്ട്-ഓഫ്-ലിവിംഗ് മാഷ് പറഞ്ഞത് ഓര്‍മ്മ വന്നു. (ബ്ലഡി സര്‍ക്കാസം…)

ബസ്സ് വൈകിയ പതിനഞ്ച് മിനുട്ടുകളില്‍ എനിക്ക് രണ്ട് ഫോണ്‍ കോളുകളാണ്. ഒന്ന്; ചെന്നൈയിലേക്ക് ടിക്കറ്റ് എടുത്ത് ഇപ്പോള്‍ (7.30 പി.എം) തൃശ്ശൂര്‍ പിന്നിടുന്ന ഇന്ദുവിനെ വിളിച്ചു. തെറാപ്പിസ്റ്റ് എന്നെ മാറ്റിയിരുത്തിയ കസരേകളെക്കുറിച്ച് ഇന്ദുവിന് അറിയാം. സസ്‌പെന്‌സ് നശിച്ചതില്‍ എനിക്കു വന്ന സങ്കടം പ്രകടിപ്പിച്ചില്ലെങ്കിലും, കാര്യമായി ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. എത്രയും വേഗം പോയിട്ട് വരൂ, സ്‌നേഹം കൊണ്ടല്ല. മനംപിരട്ടുന്ന, ഛര്ദ്ദിംപ്പിക്കുന്ന അപരിചിതത്വമുള്ള നഗരമാണ് ചെന്നൈ. രണ്ടാമത്തെ ഫോണ്‍ കോള്‍; ഷെമീറിനാണ്. അത് ഞങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള ഒരു രഹസ്യ ഇടപാടാണ്, ചുംബനം പോലെ ഭദ്രം. അത് അവന്‍ എത്രയും വേഗം ശരിയാക്കിത്തരാം എന്നു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. രണ്ട് ഫോണ്‍കോളുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ സമയം പിളര്‍ന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോഴും പേരറിയാത്ത രണ്ട് ട്രെയിനുകള്‍ സൗത്ത് ജംഗ്ഷനിലേക്ക് ചൂളം വിളിച്ചു പോയി.

നാവും ചെവിയും വിറങ്ങലിച്ച പഴയ നാളുകളുടെ കണക്കുകളില്‍ ജീവിതം കുരുക്കിയിട്ടിട്ട്, ദിവസങ്ങളെ പഴിക്കുന്ന, രാവിലെകളെ പിഴച്ചവളെന്ന് ആക്ഷേപിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്‍

7.40ന് ബസ്സ് പുറപ്പെടും മുന്‍പ് ഒരമ്മച്ചിയും മകനും ബസ്സില്‍ കയറി. ഞാന്‍ മുന്‍വശത്തെ വാതിലില്‍ നിന്ന് രണ്ടാമത്തെ, രണ്ടാളുകളെ കൊള്ളുന്ന സീറ്റിലാണ് ഇരിക്കുന്നത്. ബസ്സില്‍ വലിയ തിരക്കില്ലാത്തതുകൊണ്ട് കയറി വരുന്ന എല്ലാവരും തോന്നുന്ന സീറ്റുകളില്‍ ചെന്നു വീഴുകയാണ്. പ്രായം 20കളുടെ അവസാനത്തിലാണെന്ന് തോന്നിപ്പിച്ച കട്ടി മീശയുള്ള, പഴഞ്ചന്‍ റിസ്റ്റ് വാച്ച് കിട്ടിയ മകനെ അമ്മച്ചി എന്റെ അടുത്താണ് ഇരുത്തിയത്. തൊട്ടടുത്ത മൂന്നാള്‍ സീറ്റില്‍ അമ്മച്ചിയും ഇരുന്നു.

അവര്‍ക്ക് ഒരുമിച്ചിരിക്കാന്‍ രണ്ടാള്‍ സീറ്റുകള്‍ ബാക്കിയില്ലായിരുന്നു. ഞാന്‍ അലക്ഷ്യമായ നോട്ടങ്ങളിലൂടെ അവരുടെ റേഡിയോ സന്ദേശങ്ങള്‍ പിടിച്ചെടുക്കുകയാണ്. അത് ഡീകോഡ് ചെയ്തപ്പോള്‍ മനസ്സിലായി. മകന് സംസാരിക്കാനോ, കേള്‍ക്കാനോ വയ്യ. അതുകൊണ്ടാണ് 20കളുടെ അവസാനത്തില്‍, അമ്മയെ ധിക്കരിച്ച് പിന്‍സീറ്റില്‍ ഇരിക്കേണ്ട മകന് അമ്മയുടെ ഓരം ചേര്‍ന്ന് ഇരിക്കേണ്ടി വരുന്നത്.

ഞാന്‍ അമ്മയെ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവര്‍ കാഴ്ച്ചയില്‍ വിരമിച്ച ഒരു അദ്ധ്യാപികയെപ്പോലെയാണ്. ബസ്സ് ഓടിത്തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ കടലമാവിന്റെ പുറന്തോടിട്ട കപ്പലണ്ടി റോസ്റ്റ് പാക്കറ്റ് അമ്മയുടെ മകന്‍ പൊട്ടിച്ചു. അവര്‍ അത് പങ്കുവച്ച് കഴിക്കുകയാണ്. ഞാന്‍ എന്റെ ഫോണില്‍ ശ്രദ്ധിച്ചിരിക്കുകയാണ്. അതിനിടയ്ക്ക് പെട്ടന്ന് അമ്മ, മകനോട് ആംഗ്യം കാണിച്ചു അടുത്തിരിക്കുന്ന എനിക്കുകൂടി കപ്പലണ്ടി തരാന്‍. അയാള്‍ക്ക് സങ്കോചമായി. മടിച്ചാണെങ്കിലും എനിക്ക് നേരെ ഒരു പിടി റോസ്റ്റഡ് കപ്പലണ്ടികള്‍ നീണ്ടു. ഒരു ചിരികൊണ്ട് ഒരേയൊരു കപ്പലണ്ടി മാത്രം ഞാന്‍ കൊത്തിയെടുത്തു. അമ്മയ്ക്കും മകനും നന്ദി പറഞ്ഞു.

ആ അത്ഭുതം അവസാനിക്കും മുന്‍പ് അമ്മച്ചി വലിയൊരു കപ്പലണ്ടി മിഠായിയുടെ ബാര്‍ എടുത്തു. അത് രണ്ടായി ഒടിച്ച് എനിക്ക് നേരെ നീട്ടി. ഞാന്‍ ചിരികൊണ്ട് അവരെ വിലക്കി. വാങ്ങിക്കൂ അമ്മച്ചി നിര്‍ബന്ധിച്ചു. എനിക്ക് വാങ്ങിക്കാതിരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ, കഴിക്കാന്‍ ഒട്ടു പറ്റിയില്ല. ഞാനത് ബാഗിനുള്ളില്‍ എടുത്തു വച്ചു. കേള്‍ക്കാനും പറയാനും വയ്യാത്ത ഒരു മകനെ വളര്‍ത്തുന്ന അമ്മയാണത്. പിന്നോട്ടുള്ള വര്‍ഷങ്ങളില്‍ അവരുടെ കണ്ണീര്‍ വരച്ചിട്ട ചാലുകള്‍ എനിക്ക് ആ മുഖത്ത് കാണാം. മകനെക്കുറിച്ചുള്ള ജിജ്ഞാസ എനിക്ക് ബസ്സിനുള്ളിലെ അന്തരീക്ഷത്തില്‍ നിന്ന് വായിച്ചെടുക്കാം.

അവര്‍ക്ക് ഒരുമിച്ചിരിക്കാന്‍ രണ്ടാള്‍ സീറ്റുകള്‍ ബാക്കിയില്ലായിരുന്നു. ഞാന്‍ അലക്ഷ്യമായ നോട്ടങ്ങളിലൂടെ അവരുടെ റേഡിയോ സന്ദേശങ്ങള്‍ പിടിച്ചെടുക്കുകയാണ്. അത് ഡീകോഡ് ചെയ്തപ്പോള്‍ മനസ്സിലായി. മകന് സംസാരിക്കാനോ, കേള്‍ക്കാനോ വയ്യ.

ഇവിടെ ഞാന്‍ മറ്റൊരാളുടെ മകന്‍, മറ്റൊരമ്മയുടെ മകന്‍, ദിവസങ്ങളോട് വയ്യെന്ന് പറയുന്നവന്‍, കേള്‍ക്കാ നും പറയാനും കഴിഞ്ഞിട്ടും. നാവും ചെവിയും വിറങ്ങലിച്ച പഴയ നാളുകളുടെ കണക്കുകളില്‍ ജീവിതം കുരുക്കിയിട്ടിട്ട്, ദിവസങ്ങളെ പഴിക്കുന്ന, രാവിലെകളെ പിഴച്ചവളെന്ന് ആക്ഷേപിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്‍. എനിക്ക് നേരെ മധുരം നീട്ടുകയാണ് അമ്മ. അത് ഞാന്‍ വാങ്ങണം. അത് ഒരു തരത്തില്‍ അനുഗ്രഹമാണ്. പറയാതെ പറയുകയാണ്. നിന്നോട് നീ ക്ഷമിച്ചതിന് അമ്മ തരുന്ന മധുരമാണത്. അടുത്ത സീറ്റില്‍ ഒരു മനുഷ്യനിരിക്കുന്നു എന്ന് അമ്മയ്ക്ക് തോന്നിയല്ലോ, അടുത്ത് ശ്വസിക്കുന്നത് മറ്റൊരു മനുഷ്യനാണെന്ന് അമ്മ അറിഞ്ഞല്ലോ, ഞാനും ഒരമ്മയുടെ മകനാണെന്ന് അമ്മയ്ക്കല്ലാതെ മറ്റാര്‍ക്ക് മനസ്സിലാകും. വിശപ്പില്ലെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിലും ഒരുപിടി കപ്പലണ്ടികള്‍ കഴിക്കാന്‍ എനിക്ക് വയറുണ്ടെന്ന് അമ്മയ്ക്ക് തോന്നിയല്ലോ.

വീടെത്തുംവരെ ഞാനത് മനസ്സില്‍ കുറിച്ചിട്ടു. ചില മനുഷ്യര്‍ അങ്ങനെയാണ്, അവര്‍ നമ്മുടെ ജീവിതത്തില്‍ വെറുതെയങ്ങോട്ട് സംഭവിച്ചു പോകും. അതിന്റെ പൊരുള്‍ അവര്‍ക്കു മാത്രമേ അറിയൂ. അമ്മ അനുഗ്രഹിച്ച കപ്പലണ്ടി മിഠായിയുമായി ഞാന്‍ വീട്ടിലെത്തി. ഭാനുമതി വീട്ടിലുണ്ടോയെന്ന് അന്വേഷിച്ചു, അവള്‍ ഇന്നുരാവിലെ അച്ഛന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വണ്ടി കയറിയെന്ന് വല്യമ്മ പറഞ്ഞു. അനുഗ്രഹം കിട്ടിയ കപ്പലണ്ടി മിഠായിയുടെ കഥ ഞാന്‍ എന്റെ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു. അവര്‍ അത് ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു. ആ അമ്മയ്ക്കും മകനും നല്ലത് വരുമെന്ന് പറഞ്ഞു. ഞാനും ആ മിഠായി നുണഞ്ഞിറക്കി. ഇത് നേരിട്ട് കഴിക്കാന്‍ എനിക്കും എന്റെ അമ്മയ്ക്കും മാത്രമേ പറ്റിയുള്ളൂ.

പക്ഷേ, എന്റെ ചിന്തകളിലെ സ്വപ്‌നങ്ങളിലെ മനുഷ്യരെ, ഇന്ദു, ഷെമീര്‍, ഭാനുമതി, സൈക്കോളജിസ്റ്റ്, പിന്നെ പേര് പ്രത്യേകം പറയണ്ടാത്ത നൂറു കണക്കിന് സ്‌നേഹിതരെ, നിങ്ങളും നന്ദി പറയണം, ആ അമ്മയ്ക്കും മകനും, അവര്‍ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കാന്‍ ‘പ്രാര്‍ത്ഥിക്കണം’. അതിലുപരി അവര്‍ എന്നെ കണ്ട നിമിഷം ആരുടെ സൃഷ്ടിയായിരുന്നോ ആ പൊരുളിനോട് നിങ്ങള്‍ എന്നെപ്പറ്റി പറയണം.

“Forget the future like it has never happened”