Khasakkinte Itihasam comes alive on stage

Deepan Sivaraman’s drama Khasak, unlike O V Vijayan’s Novel –from which it’s adapted- begins with a parade of the dead. The souls of the beloved characters from Khasak make a stroll down memory lane, holding palm leaf torches, accompanied by a monologue – The inception of Khasak, their first legend.

Then, Deepan takes the audience to a memory, the moment protagonist Ravi becomes a fugitive. Ravi is reading a letter from his father. Soon after he finished it, Ravi goes back in time to rebuild the melancholic memory of his first sexual experience with his step mother. In a moment of piousness he screams in his head, sting by sin and morbid pleasures. He opens his eyes to find himself sitting in Kooman Kavu, the end of the bus route – the place from where O V Vijayan’s novel unfolds.

Khasakinte Itihasam, written by O V Vijayan is regarded as his masterpiece and arguably the best work of fiction in Malayalam literature. Khasak, as it is been fondly called, is a novel of epic proportions, something that stood the test of time to become the defining point in Malayalam Fiction. Critics revered Khasak, released in 1969, as the book that divided the novel tradition of Malayalam.

Khasakinte Itihasam is better known for its complex language and subtle craft, both easy roadblocks for anyone putting an effort to adapt it into any form of art. However, Deepan Sivaraman, a seasoned theatre artist pulled off the unimaginable, gave Khasak quite a brilliant adaptation to stage.

Deepan’s Khasak unravels in the darkness. Lights, shadows, music and imageries are the tools of communication. In the first half, Deepan’s Khasak goes on toes with the Novel. His actors are stunning, especially Allappicha Mollaka and Kuppuvachan, both are original and steadfast with the language and acting. Deepan weaves the story around Naijamali, who is actually the tour de force in the drama. He borrows dialogues from OV Vijayan to implicate the real feeling of the Palakkad dialect but at times, he shows no qualms in making some value additions, whether it is in the love act of Naijam and Maimuna or in the dramatic farewell of Naijam Ali when he was ousted by Allappicha.

As an antidote for the perplexed narrative of the novel, Deepan resorts a visual language, combining elements of video projections and authentic Pyrotechnics. As the drama reaches its second half, Deepan gains more freedom, with his style often gets amateur to wedge away from the Novel. Deepan employs different techniques of storytelling such as using symbolic videos and art house-like sequences in an apparent effort to present the drama in an independent form but which sometimes forces the audience to withdraw from the performance.

But, the drama ends with the best possible twist to the famous ‘snake bite’ scene in the Novel. Here, the grim ending in the Novel is polished for the theatre. It was indeed worth the risk he took. Deepan’s Khasak is without any doubt, a compelling drama, which in a sense is an incredible feat when you compare with the novel Legends of Khasak.

The drama is one of the best original and experimental works in a very long time, a bold adaptation and surely is a milestone, which in the long run will surely inspire more creative works that could bridge the great Malayalam literature with the thriving theater scene in Kerala and India alike.

Featured Image: Deepan Sivaraman’s play Khasak


സുനൈനക്ക് വേണ്ടി സംസാരിക്കുമ്പോള്‍

സുനൈന. എനിക്ക് ആകെ ഒരു സുനൈനയെ മാത്രമേ അറിയൂ. എന്നാല്‍ അവളുടെ പേര് സുനൈന എന്നല്ല. അത് പറയാന്‍ നിര്‍വ്വാഹമില്ല. എന്നെ അറിയുന്ന പലരും കണ്ടു പിടിച്ചു കളയും, അവള്‍ ആരാണെന്ന്.

നീണ്ട കാലത്തെ കാത്തിരിപ്പിന് ശേഷം ഞാന്‍ സുനൈനയെ ഓര്‍ത്തു. ഇടക്കൊക്കെ പാറി അകന്നുപോകുകയും, അവള്‍ ശ്രദ്ധയോടെ തലമുടിക്ക മുകളില്‍ ചേര്‍ത്ത് വെയ്ക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ‘തട്ട’ത്തെക്കുറിച്ച് ഓര്‍ത്തു. എനിക്ക് ഒരു പ്രണയവുമില്ലായിരുന്നു അവളോട്. എനിക്ക് അവളെയും, അവള്‍ക്ക് എന്നെയും അറിയാം എന്നു മാത്രം.

ഓത്തു പള്ളിയില്‍ വച്ച് , “എങ്ങനെയാണ് കുട്ടികള്‍ ഉണ്ടാകുന്നത്”  എന്ന് ചോദിച്ച് അവള്‍ ഉസ്താദിനെ ഉത്തരംമുട്ടിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് പലരും പറഞ്ഞ് എനിക്കറിയാം. അതായിരുന്നു അവള്‍. സെന്‍സര്‍ഷിപ്പുകളെക്കുറിച്ച് ഒന്നുമറിയില്ലെങ്കിലും, അതെല്ലാം തൂത്തെറിയാന്‍ തക്ക വീര്യം രക്തത്തില്‍ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു അവള്‍.

വാപ്പ തികഞ്ഞ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് അനുഭാവിയാണെന്ന് ഇടക്ക് ഒരിക്കല്‍ അവള്‍ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു, അതിനേക്കാള്‍ ആഴത്തില്‍ അയാള്‍ക്ക് മയിലാഞ്ചി താടിയുണ്ടായിരുന്നെന്നും. തട്ടം തലയില്‍ നിന്ന മാറല്ലേ..എന്ന് ഉമ്മ ഇടക്ക് ഉപദേശിക്കുമെന്ന് അവള്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍, ഞാന്‍ തിത്തുബിയുമ്മയെ ഓര്‍ത്തുപോയി.

അവളുടെ വീടിന്റെ അവസാന വളവ് വരെ ഞങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ച് സംസാരിച്ച് നടക്കുകയും, ഏതാനും വാര അകലെവച്ച്, തൈലപ്പുല്ലുകളുടെ തല കാണുമ്പോള്‍ എന്നെ അറിയുകയേ ഇല്ല എന്ന മട്ടില്‍ അവള്‍ നടന്നുപോകുന്നതും എന്റെ ഓര്‍മ്മയില്‍ വന്നു. കണ്ണുകള്‍ കള്ളം പറഞ്ഞില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍, യാ റഹ്മാന്‍…!!