​എന്തുകൊണ്ട് ഈ കുറിപ്പ് നീണ്ടു പോകുന്നു

ഫ്യൂച്ചര്‍ കേരളയിലെ ജോലി അവസാനിപ്പിച്ചു. മുന്‍പ് മറ്റു രണ്ടു സ്ഥാപനങ്ങളും വിട്ടിറങ്ങിയപ്പോഴുള്ള അതേ മാനസിക അവസ്ഥയിലാണ്. സന്തോഷവും ഇല്ല, സങ്കടവും ഇല്ല, നാളത്തെ ദിവസം പോകാന്‍ ഒരു ഓഫീസില്ലെന്നു മാത്രമറിയാം.
മാതൃഭൂമിയുടെ ലോക്കല്‍ബ്യൂറോയിലേക്ക് എന്നെ തട്ടിയതിന്റെ നാലാം മാസമാണ് ഞാന്‍ മാതൃഭൂമി വിട്ടത്. നേരെ ഡിസി മീഡിയ തുടങ്ങാന്‍ തയാറെടുക്കുന്ന ഫ്യൂച്ചര്‍ കേരളയില്‍ വന്നു ചേര്‍ന്നു. പത്രത്തിന്റെ ആദ്യ ജീവനക്കാരനാണ് ഞാന്‍! ഇഷ്ടമുള്ളതൊക്കെ ചെയ്യാനുള്ള ലൈസന്‍സാണ് ആദ്യം എനിക്ക് തന്നത്. അത് ഞാന്‍ ഏറ്റവും സൂക്ഷ്മതയോടെ ഉപയോഗിച്ചു. എനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളതെല്ലാം ഞാന്‍ എഴുതി, ആരും മോശം പറഞ്ഞില്ല, അതുകൊണ്ട് ഇഷ്ടത്തോടെ തന്നെ അത് തുടര്‍ന്നു.

ഇടയ്ക്ക് മാനേജ്‌മെന്റ് മാറി. അനിശ്ചിതത്വത്തിന്റെ നാളുകള്‍ വന്നപ്പോള്‍ രഞ്ചു പറഞ്ഞു; ‘മര്യാദക്ക് മാതൃഭൂമിയില്‍ ഇരുന്ന നിന്നെ ഞാന്‍ ആണ് ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ചത് അല്ലേ, നീ എത്രയും വേഗം വേറെ എവിടെക്കെങ്കിലും പൊയ്‌ക്കോ’. കൊടുങ്കാറ്റ് അടങ്ങിയപ്പോള്‍ എല്ലാം പഴയതുപോലെയായി. വീണ്ടും IANS പൂക്കാലം വന്നു. മാര്‍ക്കറ്റിങിന് പ്രാധാന്യം വന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഡെസ്‌കിലേക്ക് ഒതുങ്ങി. അപ്പോള്‍ അഭ്യുദയകാംക്ഷികളുടെ ചോദ്യങ്ങള്‍ വന്നു. ‘മെയിന്‍ഫ്രേമില്‍ നിന്ന് ഞാന്‍ എങ്ങോട്ടാണ് ഈ ഒതുങ്ങിപ്പോകുന്നത്? ഈ പത്രം ആരെങ്കിലും വായിക്കുന്നുണ്ടോ?’ എല്ലാത്തിനും കേന്ദ്രം ഞാനകണമെന്ന് വാശി പിടിക്കുന്ന എന്നെ LIME LIGHT കെട്ടുപോകുന്നത് അലട്ടി. ‘തസ്ലിമയുടെ ഇന്റര്‍വ്യൂന് ശേഷം നീ ഒന്നും എഴുതിയില്ലേ’ എന്ന് രേഖ ചോദിച്ചപ്പോള്‍, ഇല്ല – ഞാന്‍ ഡെസ്‌കിലാണെന്ന് പറഞ്ഞ് ഒഴിഞ്ഞു. പക്ഷേ, പ്രസ് മീറ്റുകളില്‍ വച്ച് മാത്യുവിനെ കാണുമ്പോള്‍ പുള്ളി സ്‌നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു. ‘അബി, ഫ്യൂച്ചര്‍ കേരളയെക്കുറിച്ച് നല്ല അഭിപ്രായം ഉണ്ട്.’ മാത്യു സര്‍ ആരെയും കുറിച്ച് ഒന്നും മോശം പറയാറില്ല എന്നത് സത്യമാണ്. പക്ഷേ, ഇത് സമാധാനിപ്പിക്കാന്‍ പറഞ്ഞതല്ലെന്ന് എനിക്ക് അറിയാം. പാലിയത്തും, ഹരിയും പിന്നീട് ഇതേ കാര്യം റിപ്പീറ്റ് ചെയ്തപ്പോള്‍ ഞാന്‍ മാത്യുവിനെ സ്തുതിച്ചു.

ഞാന്‍ ഈ മാസം കൂടി ഫ്യൂച്ചര്‍ കേരളയില്‍ ഉണ്ടാകൂ എന്നു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഇന്ദു പറഞ്ഞു, ‘നീ വേറെ എവിടെപ്പോയാലും അവിടത്തെ പിള്ളേരെപ്പോലെ കമ്പനിക്കാരെ കിട്ടില്ലല്ലോ എന്ന്, ഒരു കോളെജ് വിട്ടതുപോലെയാണ് എന്ന്’. അത് ശരിയാണ്. ഓഫീസിന് പുറത്തുള്ള വലിയൊരു നഷ്ടം തന്നെയാണ് ഞങ്ങളുടെ കാക്കക്കൂട്ടം. ചിറ്റൂര്‍ റോഡ്-ഷേണായിസ് ബ്ലോക്കില ഓരോ മനുഷ്യരും (പ്രത്യേകിച്ച് പെണ്‍കുട്ടികള്‍) ഞങ്ങളുടെ റഡാറിലുണ്ട്. പിന്നെ ജീനയുടെ ചേച്ചി, അനിയത്തി, ബാബു ചേട്ടന്‍, പിഷു, ഹോസ്റ്റലില്‍ ചരിത്രാതീത കാലം മുതല്‍ അഡ്മിഷന്‍ എടുത്ത പെണ്‍കുട്ടികള്‍, ആര്‍എംഎസ്, സ്പീഡ്‌പോസ്റ്റ് വണ്ടി, പ്രാന്തന്‍, ഡിറ്റിഡിസി, എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത സെയില്‍സ് ഗേളുമാര്‍, അപ്പു, സെന്‍ട്രല്‍ സ്‌ക്വയര്‍ മാള്‍, ഞാന്‍ ഇതുവരെ പോകാത്ത സിനിപോളിസ്, കടയില്‍ ഒരു തട്ടുകട, ഫൂഡ് മാജിക്, വെറും തട്ടുകട, എല്ലാവരുടെം പിറന്നാള്‍ ആഘോഷങ്ങള്‍, അമ്മാസ്, സുമലത… എന്നിങ്ങനെ ANECDOTE കള്‍ നീളുന്നു.

ഞാന്‍ ആകെ മിസ് ചെയ്ത സംഗതി സിനിമകളാണ്. ഏത് സിനിമ ഇറങ്ങിയാലും ആദ്യ ആഴ്ച തന്നെ കണ്ടില്ലെങ്കില്‍ അത് ഒരു തെറ്റായി കരുതുന്നവരാണ് ഞാനൊഴികെ ഈ സംഘത്തിലെ ബാക്കിയുള്ളവര്‍. സിനിമ കാണാന്‍ പോയതിന്റെ പേരില്‍ ഹോസ്റ്റല്‍ പോലും നഷ്ടപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട് പ്രിയപ്പെട്ട ജീന മേക്കപ്പ്. ഓരോ സിനിമ കഴിഞ്ഞ്, ഉച്ചയ്ക്ക് ഉണ്ണുന്നതിനിടയ്ക്ക ചര്‍ച്ചകള്‍. TMZ പോലെ സിനിമയും, സിനിമാക്കാരും സൂക്ഷ്മമായി വിലയിരുത്തപ്പെടും.

രാത്രി ഏഴ്, ഏഴര വരെ വീട്ടില്‍ പോകാതെ കുത്തിയിരുന്ന് കഥ പറയാന്‍ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത് ഫാസിലാണ്, അക്കാദമിയില്‍ വച്ച്. ആ ട്രെയിനിംഗ് ഫ്യൂച്ചറിലും എന്നെ അവസാന ബസ്സില്‍ വീട്ടില്‍ പോയാല്‍ മതിയെന്ന് മനസ്സിലാക്കിത്തന്നു. അതിലൊരു രസമുള്ളതുകൊണ്ടാണ് ഈ നോട്ട് എഴുതുന്നതുപോലും. പിന്നീട് ഇടയ്ക്ക് വൈശാഖ് വന്നു-പോയി, നീതു വന്നു, സന്ദീപ് സര്‍ ഇടുക്കിയിലേക്ക് പോയി. ഓഫീസില്‍ ചുറ്റുമുള്ള കസേരകളില്‍ പുതിയ മുഖങ്ങളും ആളുകളും വന്നു, എനിക്ക് പുതിയ ചുമതല കിട്ടി. ഒഴുക്ക് എന്നെയും കൊണ്ട് പുതിയൊരു വഴിയിലേക്ക് തിരിയാന്‍ ഒരുങ്ങിയപ്പോള്‍, എനിക്ക് വഴിമാറി ഒഴുകണമെന്നു തോന്നി. പ്രധാന കാരണം; എന്റെ മനസ് എന്റെ പിടിവിട്ടുപോയി, ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാനുള്ള – സ്വാര്‍ഥത ഇതൊന്നും പോര എന്ന ചിന്തയുണ്ടാക്കി. ഒപ്പം എന്നെ മുറിവേല്‍പ്പിച്ച ഓഫീസ് കാലയളവിലെ ഒരേയൊരു സംഭവവും ഉണ്ടായി. കലഹം തുടങ്ങിവച്ചത് ഞാനല്ല എന്നതുകൊണ്ട്, അതില്‍ എന്റെ റിയാക്ഷനിലും എനിക്ക് ഒരു മനസ്താപവും ഇല്ല. ഉടനെങ്ങും ഞാന്‍ ഉള്ളില്‍ ക്ഷമിക്കുകയുമില്ല.

നന്ദിയൊന്നുമില്ല, എന്നാലും ഈ പ്രസ്തുത മനുഷ്യര്‍ – എല്ലാ വള്ളിക്കെട്ടും സ്വയം ഏറ്റുവാങ്ങുന്ന ജീന, ആത്മാര്‍ത്ഥതയ്ക്ക് കണ്ണടവച്ച എസ്പി, ലേ ഔട്ടിന്റെ തത്വങ്ങളില്‍ വെള്ളം ചേര്‍ക്കില്ലെന്ന് കോണ്‍ട്രാക്ടില്‍ പ്രത്യേകം CLAUSE ഉണ്ടാക്കിയ വിപിനേഷേട്ടന്‍, എന്നോട് വേദം ഓതുന്ന പ്രിയ-പ്രിയ, ഡോ. ഫിക്‌സിറ്റ് – ശ്രീ ശ്രീ ടെക്കി, തുച്ഛമായ വിലയ്ക്ക് ഫഌപ്പ്കാര്‍ട്ടില്‍ നിന്ന് കമ്പ്യൂട്ടര്‍ വാങ്ങാന്‍ ഒരുമ്പെട്ട രണ്ട് സുന്ദരികള്‍, മറൈന്‍ ഡ്രൈവ് കണ്ടിട്ടില്ലെന്ന് അഭിമാനത്തോടെ പറയുന്ന മായച്ചേച്ചി, എല്ലാവര്‍ക്കും സ്തുതി.

ഇന്ന് എന്നെപ്പോലെ അവസാനദിവസം ആഘോഷിച്ച് ഫ്യൂച്ചര്‍വിട്ട് ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ രാജന്‍ തമാശയ്ക്ക് പറഞ്ഞു, അവന്‍ വീട്ടില്‍പ്പോയി കരയുമെന്ന്. പതിവ് പോലെ എന്റെ അവസാന ബസ് കണ്ടപ്പോള്‍ ഓടിക്കയറുംവരെ എനിക്ക് ഇതിന്റെ അവസാന ദിവസമാണെന്ന തോന്നലില്ലായിരുന്നു. ബസ് പതിയെ ഓടി പനമ്പിള്ളി നഗറെത്തുമ്പോഴാണ്, ‘അവസാന ദിവസം’ പുറകിലായിപ്പോയത് മനസ്സിലായത്.

Resignation

​I close no doors. That is the good thing about my exit. I see no plan to settle down in the near future. 

I’m going to float, keep doing the regular s*it I’m doing for the past 3 years. I may regret at one point or other about how insanely I had thrown away my chances to challenge my regular ways.  But I don’t clamp down my spirits.

Every thing is connected. For that sole reason, I have this intuition that I shouldn’t cut the ties.

Maybe one day, I’ll come back here, for all the good reasons and trust me it could be muchsooner than anyone could imagine.

​Sunshine in the Attic

A mirror tells the future, 
a birthday gift from father.

He seldom gifts any hope,

I decided not to accept it.

I don’t remember my birthdays,

ritual of counting reverse,

your days from the doom.

I kept the mirror in foliage,

covered it with stacks of hues.

you can’t bury something forever,

even if they don’t sprout and embrace,

springs of all dark skinned flowers.
Mirrors too dream, of eternal skies,

anguished summer’s dust-wiping fingers.

My mirror, in its vanity autumn blanket,

all the leaves dead and drained,

had no shining reflection.

A man in boyish looks, whose

eyes implacable, shoulders hanging.
Have I told you this was about future?

that everything you see is distant,

like the crush of galaxies in light years leap.

A childhood gift from father,

like an implanted whisker in the face.

Whenever I said, I knew my fate,

they, my friends leaned against walls,

make impromptu sounds akin to father,

tells me – “You are doing all fine”
Not so soon came my heyday

days I invested my faith in world

only to see it slips through fingers.

I presumptively judge bright days,

smell of cologne and familiar dresses,

all fondling consolations.

every good song reminds us of a person

we either lost in our way, or 

we holding tight not to lose.
sacrilegious ceremonies called days,

in them you fight your demons,

needless to say they are unholy of all wars.

After a thousand blame games, you,

ill fated, mistaken in the mirror,

entrap yourself in snares of doubt.
You find the noose, find a head

and day for hanging.

you are bereaved, easily but solemnly.

cometh the hour of apocalypse

the mirror shatters into thousand particles

in the attic of my memory I feel it.

Hailstorms revisit, trees bear fruit,

warmth and smell of springs came back.

I learned to forget the future, like

it has never happened.

 

Tribute: Robin Williams, Dead Poets Society

Just yesterday, while watching Oscar videos in YouTube, I accidentally stumbled upon Robin Williams.

For a moment I felt cold and numb. Because, I knew Mr. Williams is no more and he was one of the greatest entertainers of the generation.

I’ve watched one by one, Robin Williams’ Oscar appearances. He was witty and funny in all of them, maybe except in the 1998 Oscar moment, where he was in the podium to receive the award for best actor in a supporting role.

orBITRoguNYrH9LSv5rg13Rc1ab

He said, “This is the only time I am speechless”. Indeed, this man has always find happiness in giving people joy than accepting it. And sadly, it could well be the reason why he decided to end his life abrupt.

Robin Williams was the smiling face for everyone. He got the nick to fix desolate situations. He surely was Hollywood’s comic relief. That is the same fact I find real hard to chew, because a man of his stature, an impeccable human being suddenly resorted to killing himself, leaving no trace of what actually went wrong in the script of his life.

1404387932000-poets
I hadn’t seen Goodwill Hunting, which many argue his best movie. But my love for Robin Williams was rooted when I watched the movie Dead Poets Society.

Literally, I was awestruck by the film with Williams giving life to a Character that a few will only forget.

Dead Poets Society was an eye opening film. Wonderful narration, extraordinary youngsters casted along Mr. Williams and dreamy script enabled the movie a reminiscent experience.

Keating, who scaled life without the regular life-gears, was an exemplary example and the most important thing of all was – they chose the best of actor to do the role. Dead Poets Society was revered because Robin Williams has touched it.

I remember when we heard the news of his demise; everyone took it to the social media to show their respect by posting the beloved phrase from Dead Poets Society – “Oh Captain My Captain!”

I always say to my pals that of all the good movies ever made, Dead Poets Society may not be counted as the best one ever. The point however that it was a movie happened at the right time and was inevitable.

Even though Robin Williams found it hard to cling on to hope in his real life his thorough act as the agent of hope worked out extremely well in the movie. It moved the audience, touched them deep within to remind them one of their hardest dream – to have a great teacher.

article-2754271-215236DC00000578-60_634x481

The void Mr. Williams left behind was easy to understand as we watch Whoopie Goldberg and Steve Martin almost sobbing, a scene a few would love to watch, when they try to recollect their memories about their “friend” and “brother”

There is a gripping suicide scene in Dead Poets Society. The blue eyed boy, Neil Perry kills himself with a hand gun. In the movie he was a real promise. He represented the energy of youth and obedience of a fine young man. His frenzy was envied by everyone including every single member of audience who watched him play lead role in Shakespeare’s ‘A Midsummer night’s dream’.

The wild joy named Neil Perry took a short cut to dismantle his life, thereby everyone’s life by choosing metal bullets. That moment is the single most haunting scene in Dead Poets Society let alone the moment Todd Anderson reacts like his heart is broken.

tumblr_naeyrk2r1w1trxyj2o1_500.gif

It is an irony, maybe, years later Robin Williams too bowed out in a similar fashion. Silently, he proclaimed he lost the battle with days and he is no more the captain.

കണ്ണില്‍ ഉരുണ്ടുകൂടുന്ന നിറമില്ലാത്ത തണുപ്പന്‍ തുള്ളികള്‍

സാധാരണ ഇത്തരം കാര്യങ്ങള്‍ ഞാന്‍ എഴുതാന്‍ മെനക്കെടാറില്ല. മനുഷ്യനെ മൃദുല വികാരങ്ങളില്‍ കെട്ടിയിടുന്ന ഒന്നിലും അധികം ശ്രദ്ധ കൊടുക്കരുതെന്ന വിചാരമാണ് കാരണം. എന്തായാലും കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് ആഴ്ചകള്‍ അസാധാരണമായ കാര്യങ്ങള്‍ മാത്രമാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. അതിന്റെ പേരില്‍ ഞാന്‍ ഇത് എഴുതുകയാണ്.

പഴയ എന്നോട്, പുതിയ, ഇന്നിലെ ഞാന്‍ ക്ഷമിക്കണമെന്ന് എന്റെ സൈക്കോളജിസ്റ്റ് രാവിലെ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തിയിതേയുള്ളൂ. കസേരകള്‍ മാറിയിരുന്ന്, പഴയ ഞാനും പുതിയ ഞാനും പരസ്പരം ക്ഷമാപണങ്ങള്‍ കൈമാറി, ഉച്ചയോടെ ഓഫീസിലെത്തി, ടെറസ്സിലെ ടോയ്‌ലറ്റിലെ കണ്ണാടിയില്‍ നോക്കി എന്നോട് ക്ഷമിക്കാന്‍ എനിക്കുമാത്രമേ ആവതുള്ളൂ എന്ന് ഉറക്കെപ്പറഞ്ഞ് ഒരു പകല്‍ അവസാനിപ്പിച്ചാണ് ഞാന്‍ രാത്രി വീട്ടിലേക്കുള്ള വണ്ടി തേടി ബസ് സ്റ്റാന്‍ഡിലെത്തിയത്.

സമയം ഏഴരയാകുന്നു. ഇന്നലത്തേക്കാള്‍ 15 മിനുട്ട് വൈകി കെഎസ്ആര്‍ടിസി ബസ് വന്നു. ഇന്നലത്തേക്കാള്‍ കാത്തു നില്‍ക്കാന്‍ ആളുകള്‍ കുറവായതു കൊണ്ടാകണം അത് വൈകിയത്. കൂട്ടപ്രാര്‍ത്ഥനകള്‍ക്ക് വലിയ ശക്തിയുണ്ടെന്ന് ആര്‍ട്ട്-ഓഫ്-ലിവിംഗ് മാഷ് പറഞ്ഞത് ഓര്‍മ്മ വന്നു. (ബ്ലഡി സര്‍ക്കാസം…)

ബസ്സ് വൈകിയ പതിനഞ്ച് മിനുട്ടുകളില്‍ എനിക്ക് രണ്ട് ഫോണ്‍ കോളുകളാണ്. ഒന്ന്; ചെന്നൈയിലേക്ക് ടിക്കറ്റ് എടുത്ത് ഇപ്പോള്‍ (7.30 പി.എം) തൃശ്ശൂര്‍ പിന്നിടുന്ന ഇന്ദുവിനെ വിളിച്ചു. തെറാപ്പിസ്റ്റ് എന്നെ മാറ്റിയിരുത്തിയ കസരേകളെക്കുറിച്ച് ഇന്ദുവിന് അറിയാം. സസ്‌പെന്‌സ് നശിച്ചതില്‍ എനിക്കു വന്ന സങ്കടം പ്രകടിപ്പിച്ചില്ലെങ്കിലും, കാര്യമായി ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. എത്രയും വേഗം പോയിട്ട് വരൂ, സ്‌നേഹം കൊണ്ടല്ല. മനംപിരട്ടുന്ന, ഛര്ദ്ദിംപ്പിക്കുന്ന അപരിചിതത്വമുള്ള നഗരമാണ് ചെന്നൈ. രണ്ടാമത്തെ ഫോണ്‍ കോള്‍; ഷെമീറിനാണ്. അത് ഞങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള ഒരു രഹസ്യ ഇടപാടാണ്, ചുംബനം പോലെ ഭദ്രം. അത് അവന്‍ എത്രയും വേഗം ശരിയാക്കിത്തരാം എന്നു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. രണ്ട് ഫോണ്‍കോളുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ സമയം പിളര്‍ന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോഴും പേരറിയാത്ത രണ്ട് ട്രെയിനുകള്‍ സൗത്ത് ജംഗ്ഷനിലേക്ക് ചൂളം വിളിച്ചു പോയി.

നാവും ചെവിയും വിറങ്ങലിച്ച പഴയ നാളുകളുടെ കണക്കുകളില്‍ ജീവിതം കുരുക്കിയിട്ടിട്ട്, ദിവസങ്ങളെ പഴിക്കുന്ന, രാവിലെകളെ പിഴച്ചവളെന്ന് ആക്ഷേപിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്‍

7.40ന് ബസ്സ് പുറപ്പെടും മുന്‍പ് ഒരമ്മച്ചിയും മകനും ബസ്സില്‍ കയറി. ഞാന്‍ മുന്‍വശത്തെ വാതിലില്‍ നിന്ന് രണ്ടാമത്തെ, രണ്ടാളുകളെ കൊള്ളുന്ന സീറ്റിലാണ് ഇരിക്കുന്നത്. ബസ്സില്‍ വലിയ തിരക്കില്ലാത്തതുകൊണ്ട് കയറി വരുന്ന എല്ലാവരും തോന്നുന്ന സീറ്റുകളില്‍ ചെന്നു വീഴുകയാണ്. പ്രായം 20കളുടെ അവസാനത്തിലാണെന്ന് തോന്നിപ്പിച്ച കട്ടി മീശയുള്ള, പഴഞ്ചന്‍ റിസ്റ്റ് വാച്ച് കിട്ടിയ മകനെ അമ്മച്ചി എന്റെ അടുത്താണ് ഇരുത്തിയത്. തൊട്ടടുത്ത മൂന്നാള്‍ സീറ്റില്‍ അമ്മച്ചിയും ഇരുന്നു.

അവര്‍ക്ക് ഒരുമിച്ചിരിക്കാന്‍ രണ്ടാള്‍ സീറ്റുകള്‍ ബാക്കിയില്ലായിരുന്നു. ഞാന്‍ അലക്ഷ്യമായ നോട്ടങ്ങളിലൂടെ അവരുടെ റേഡിയോ സന്ദേശങ്ങള്‍ പിടിച്ചെടുക്കുകയാണ്. അത് ഡീകോഡ് ചെയ്തപ്പോള്‍ മനസ്സിലായി. മകന് സംസാരിക്കാനോ, കേള്‍ക്കാനോ വയ്യ. അതുകൊണ്ടാണ് 20കളുടെ അവസാനത്തില്‍, അമ്മയെ ധിക്കരിച്ച് പിന്‍സീറ്റില്‍ ഇരിക്കേണ്ട മകന് അമ്മയുടെ ഓരം ചേര്‍ന്ന് ഇരിക്കേണ്ടി വരുന്നത്.

ഞാന്‍ അമ്മയെ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവര്‍ കാഴ്ച്ചയില്‍ വിരമിച്ച ഒരു അദ്ധ്യാപികയെപ്പോലെയാണ്. ബസ്സ് ഓടിത്തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ കടലമാവിന്റെ പുറന്തോടിട്ട കപ്പലണ്ടി റോസ്റ്റ് പാക്കറ്റ് അമ്മയുടെ മകന്‍ പൊട്ടിച്ചു. അവര്‍ അത് പങ്കുവച്ച് കഴിക്കുകയാണ്. ഞാന്‍ എന്റെ ഫോണില്‍ ശ്രദ്ധിച്ചിരിക്കുകയാണ്. അതിനിടയ്ക്ക് പെട്ടന്ന് അമ്മ, മകനോട് ആംഗ്യം കാണിച്ചു അടുത്തിരിക്കുന്ന എനിക്കുകൂടി കപ്പലണ്ടി തരാന്‍. അയാള്‍ക്ക് സങ്കോചമായി. മടിച്ചാണെങ്കിലും എനിക്ക് നേരെ ഒരു പിടി റോസ്റ്റഡ് കപ്പലണ്ടികള്‍ നീണ്ടു. ഒരു ചിരികൊണ്ട് ഒരേയൊരു കപ്പലണ്ടി മാത്രം ഞാന്‍ കൊത്തിയെടുത്തു. അമ്മയ്ക്കും മകനും നന്ദി പറഞ്ഞു.

ആ അത്ഭുതം അവസാനിക്കും മുന്‍പ് അമ്മച്ചി വലിയൊരു കപ്പലണ്ടി മിഠായിയുടെ ബാര്‍ എടുത്തു. അത് രണ്ടായി ഒടിച്ച് എനിക്ക് നേരെ നീട്ടി. ഞാന്‍ ചിരികൊണ്ട് അവരെ വിലക്കി. വാങ്ങിക്കൂ അമ്മച്ചി നിര്‍ബന്ധിച്ചു. എനിക്ക് വാങ്ങിക്കാതിരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ, കഴിക്കാന്‍ ഒട്ടു പറ്റിയില്ല. ഞാനത് ബാഗിനുള്ളില്‍ എടുത്തു വച്ചു. കേള്‍ക്കാനും പറയാനും വയ്യാത്ത ഒരു മകനെ വളര്‍ത്തുന്ന അമ്മയാണത്. പിന്നോട്ടുള്ള വര്‍ഷങ്ങളില്‍ അവരുടെ കണ്ണീര്‍ വരച്ചിട്ട ചാലുകള്‍ എനിക്ക് ആ മുഖത്ത് കാണാം. മകനെക്കുറിച്ചുള്ള ജിജ്ഞാസ എനിക്ക് ബസ്സിനുള്ളിലെ അന്തരീക്ഷത്തില്‍ നിന്ന് വായിച്ചെടുക്കാം.

അവര്‍ക്ക് ഒരുമിച്ചിരിക്കാന്‍ രണ്ടാള്‍ സീറ്റുകള്‍ ബാക്കിയില്ലായിരുന്നു. ഞാന്‍ അലക്ഷ്യമായ നോട്ടങ്ങളിലൂടെ അവരുടെ റേഡിയോ സന്ദേശങ്ങള്‍ പിടിച്ചെടുക്കുകയാണ്. അത് ഡീകോഡ് ചെയ്തപ്പോള്‍ മനസ്സിലായി. മകന് സംസാരിക്കാനോ, കേള്‍ക്കാനോ വയ്യ.

ഇവിടെ ഞാന്‍ മറ്റൊരാളുടെ മകന്‍, മറ്റൊരമ്മയുടെ മകന്‍, ദിവസങ്ങളോട് വയ്യെന്ന് പറയുന്നവന്‍, കേള്‍ക്കാ നും പറയാനും കഴിഞ്ഞിട്ടും. നാവും ചെവിയും വിറങ്ങലിച്ച പഴയ നാളുകളുടെ കണക്കുകളില്‍ ജീവിതം കുരുക്കിയിട്ടിട്ട്, ദിവസങ്ങളെ പഴിക്കുന്ന, രാവിലെകളെ പിഴച്ചവളെന്ന് ആക്ഷേപിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്‍. എനിക്ക് നേരെ മധുരം നീട്ടുകയാണ് അമ്മ. അത് ഞാന്‍ വാങ്ങണം. അത് ഒരു തരത്തില്‍ അനുഗ്രഹമാണ്. പറയാതെ പറയുകയാണ്. നിന്നോട് നീ ക്ഷമിച്ചതിന് അമ്മ തരുന്ന മധുരമാണത്. അടുത്ത സീറ്റില്‍ ഒരു മനുഷ്യനിരിക്കുന്നു എന്ന് അമ്മയ്ക്ക് തോന്നിയല്ലോ, അടുത്ത് ശ്വസിക്കുന്നത് മറ്റൊരു മനുഷ്യനാണെന്ന് അമ്മ അറിഞ്ഞല്ലോ, ഞാനും ഒരമ്മയുടെ മകനാണെന്ന് അമ്മയ്ക്കല്ലാതെ മറ്റാര്‍ക്ക് മനസ്സിലാകും. വിശപ്പില്ലെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിലും ഒരുപിടി കപ്പലണ്ടികള്‍ കഴിക്കാന്‍ എനിക്ക് വയറുണ്ടെന്ന് അമ്മയ്ക്ക് തോന്നിയല്ലോ.

വീടെത്തുംവരെ ഞാനത് മനസ്സില്‍ കുറിച്ചിട്ടു. ചില മനുഷ്യര്‍ അങ്ങനെയാണ്, അവര്‍ നമ്മുടെ ജീവിതത്തില്‍ വെറുതെയങ്ങോട്ട് സംഭവിച്ചു പോകും. അതിന്റെ പൊരുള്‍ അവര്‍ക്കു മാത്രമേ അറിയൂ. അമ്മ അനുഗ്രഹിച്ച കപ്പലണ്ടി മിഠായിയുമായി ഞാന്‍ വീട്ടിലെത്തി. ഭാനുമതി വീട്ടിലുണ്ടോയെന്ന് അന്വേഷിച്ചു, അവള്‍ ഇന്നുരാവിലെ അച്ഛന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വണ്ടി കയറിയെന്ന് വല്യമ്മ പറഞ്ഞു. അനുഗ്രഹം കിട്ടിയ കപ്പലണ്ടി മിഠായിയുടെ കഥ ഞാന്‍ എന്റെ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു. അവര്‍ അത് ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു. ആ അമ്മയ്ക്കും മകനും നല്ലത് വരുമെന്ന് പറഞ്ഞു. ഞാനും ആ മിഠായി നുണഞ്ഞിറക്കി. ഇത് നേരിട്ട് കഴിക്കാന്‍ എനിക്കും എന്റെ അമ്മയ്ക്കും മാത്രമേ പറ്റിയുള്ളൂ.

പക്ഷേ, എന്റെ ചിന്തകളിലെ സ്വപ്‌നങ്ങളിലെ മനുഷ്യരെ, ഇന്ദു, ഷെമീര്‍, ഭാനുമതി, സൈക്കോളജിസ്റ്റ്, പിന്നെ പേര് പ്രത്യേകം പറയണ്ടാത്ത നൂറു കണക്കിന് സ്‌നേഹിതരെ, നിങ്ങളും നന്ദി പറയണം, ആ അമ്മയ്ക്കും മകനും, അവര്‍ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കാന്‍ ‘പ്രാര്‍ത്ഥിക്കണം’. അതിലുപരി അവര്‍ എന്നെ കണ്ട നിമിഷം ആരുടെ സൃഷ്ടിയായിരുന്നോ ആ പൊരുളിനോട് നിങ്ങള്‍ എന്നെപ്പറ്റി പറയണം.

“Forget the future like it has never happened”

ഇളം നിറങ്ങളുടെ മൂന്നാര്‍

തോല്‍വി സമ്മതിച്ചുകൊണ്ടല്ലാതെ മൂന്നാറിലെ പ്രകൃതിയെപ്പറ്റി എഴുതിത്തുടങ്ങാന്‍ കഴിയില്ല. ചിത്രങ്ങള്‍ക്ക് യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തിന്റെ പാതിയെ സംസാരിക്കാന്‍ കഴിയുന്നുള്ളു എങ്കില്‍ വാക്കുകള്‍ക്ക് പത്തിലൊന്നുപോലും ശക്തിയില്ല.

മനസ്സിന്റെതുള്‍പ്പെടെ ഒരു കാന്‍വാസിനും പ്രകൃതി വഴങ്ങുന്നില്ലെന്ന് മൂന്നാറില്‍ വഴി തെറ്റിയെത്തുമ്പോള്‍ തോന്നും.

ഒന്നും മുന്‍പേ തീരുമാനിച്ചിട്ടില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഞങ്ങളും വഴി തെറ്റിയാണ് മൂന്നാറിലെത്തിയത്.

WP_20160604_11_14_59_Proമൂന്നാറിലെ ആദ്യ കാഴ്ച കൊങ്ങിണിപ്പൂക്കളാണ്. മൂന്നാറെത്തുമ്പോഴേ കാണാം അതിരുകളിലെ പൂക്കള്‍. ജൂണ്‍ മാസത്തിന്റെ തെളിമയില്‍ കൊങ്ങിണിപ്പൂക്കള്‍ വഴി നീളെ പൂത്തു നില്‍ക്കുന്നു.

തണുപ്പ് ജനിച്ചു തുടങ്ങുന്നതിന് മുന്‍പേ ഞങ്ങള്‍ മൂന്നാര്‍ ടൗണിലെത്തി. നേരം പതിനൊന്നായെങ്കിലും ഇനിയും പുലര്‍ന്നിട്ടില്ലാത്തപോലെ ഒരു ഒഴുക്കന്‍ മട്ടിലാണ് ദിവസം തുടങ്ങുന്നത്.

ആകാശത്തിന്റെ ചാര നിറത്തില്‍ പറ്റി നില്‍ക്കുകയാണ് മഴ.

Jpegഹെയര്‍പിന്‍ വളവുകളില്‍ റോഡിലെ വെള്ള വരകളുടെ മര്യാദകള്‍ മറന്ന് മിക്കപ്പോഴും കാറുകള്‍ ചുംബിക്കാനെന്നോണം അടുത്തു വരും. അലസന്‍ കാറുകളുടെ പാച്ചിലുകളില്‍ ആല്‍ബിക്ക് ഹാലിളകി.

മുടിപ്പിന്‍ വളവുകളെ എനിക്കും പേടിയാണ്. അപരിചിതനായ, മെലിഞ്ഞൊരു കിളവന്‍ സൈക്കിളുമായി കാറിനു മുന്നില്‍ച്ചാടി വീഴുന്നത് എന്റെ എക്കാലത്തെയും പേടി സ്വപ്‌നമാണ്.

മൂന്നാറിലെന്തിനു പോകണമെന്ന ചോദ്യത്തിന് എനിക്കും ദീപുവിനും ഒറ്റ ഉത്തരമേയുള്ളു;

‘അല്‍പ്പം തണുത്ത എങ്ങോട്ടെങ്കിലും പോകാന്‍ തോന്നുന്നു’

കൊച്ചിയിലെ ഭ്രാന്ത് പിടിച്ച വൈകുന്നേരങ്ങള്‍ക്കെതിരെയുള്ള ഞങ്ങളുടെ എക്കാലത്തെയും മുദ്രാവാക്യമാണ്.

WP_20160604_13_47_45_Pro

‘ആല്‍ബി, എവിടെപ്പോയാല്‍ മഞ്ഞ് കാണാന്‍ പറ്റും?’

– മൂന്നാര്‍ ടോപ്‌സ്റ്റേഷനിലേക്ക് ഉരുളുകയാണ് കാര്‍.

പുറത്ത് കൊച്ചിയിലെപ്പോലെ വാഹനങ്ങളുടെ ഘോഷയാത്രയാണ്. ചില കവലകളില്‍ മനുഷ്യരുടെ ഘോഷയാത്രയാണ്. മാട്ടുപ്പെട്ടി ഡാം റോഡിലൂടെ പോകുമ്പോള്‍ വെള്ളം വറ്റിത്തീരാറായ അണക്കെട്ടില്‍ കാടിറങ്ങി വന്ന ആനകളെക്കാണാം.

ടോപ്‌സ്റ്റേഷന്‍ എത്തുമ്പോഴും നിരാശപ്പെടുത്തുന്ന കാഴ്ച്ചയാണ്-നിറയെ മനുഷ്യര്‍.

മനുഷ്യരെ ഒഴിവാക്കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ പടികളിറങ്ങി ദൂരേക്ക് പോയി.

WP_20160604_15_30_37_Pro

അവസാന പടിക്കെട്ടും കടന്ന് മുന്നോട്ട് പോയാല്‍ ഒരു മനുഷ്യന് എളുപ്പം ചാടി മരിക്കാവുന്ന ആഴത്തില്‍ ഒരു കൊക്കയാണ്. അവിടെ നിന്ന് ടോപ്‌സ്റ്റേഷനിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരമായ കാഴ്ച കാണാം. അവിടെ മനുഷ്യരില്ല. പ്രകൃതി മാത്രമേയുള്ളു. അങ്ങോട്ടു കടക്കാനും എനിക്ക് മടിയായിരുന്നു. ഉയരത്തില്‍ കാറ്റടിക്കുന്ന മലയുടെ അറ്റത്ത് നിന്ന് താഴേക്ക് ഊളിയിടുന്നത് ഞാന്‍ സ്വപ്‌നം കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പിടിച്ചുലയ്ക്കുന്ന സ്വപ്നം. ഞാന്‍ മടിച്ചു നിന്നു.

‘നിനക്ക് പേടിയാണ്’-ദീപു കളിയാക്കി.

ശരിയാണ് നമ്മളെ ഭയപ്പെടുത്തും, ഒരുപാട് കാലങ്ങളായി നെയ്ത്കൂട്ടുന്ന ഒരു സ്വപ്‌നം അവിചാരിതമായി വന്ന് സ്പര്‍ശിക്കുമ്പോള്‍ നമ്മള്‍ ഭയപ്പെടും.

WP_20160604_13_45_10_Pro

ദൂരെ കൊളുക്കുമലയില്‍ മഞ്ഞ് ഉരുണ്ടു കൂടുകയാണ്. തണുപ്പ് കാലുകളെ മരവിപ്പിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ പെട്ടന്നൊരു മഴ പെയ്തു. കുത്തനെ ഇറങ്ങിയ പടവുകള്‍ തിരികെ ഓടിക്കയറണം. ഇതിനിടയ്ക്ക് നീണ്ടൊരു ഇടവഴി ദീപു കണ്ടുപിടിച്ചു.

വീണ്ടും മനുഷ്യര്‍ക്കിടയിലൂടെ മൂന്നാര്‍ ടൗണിലേക്ക്.

മഴ വലുതല്ല, എങ്കിലും വിടാതെ പിന്നാലെ കൂടിയിരിക്കുകയാണ്. തണുപ്പ് മഴയുടെ പിന്നാലെ കൂടിയിട്ടുണ്ട്. മാട്ടുപ്പെട്ടിയിലെ പുല്‍മേടുകളില്‍ പശുക്കള്‍ മേഞ്ഞു നടക്കുന്നു. റോഡിന്റെ രണ്ട് വശങ്ങളിലും യൂകാലിപ്റ്റസ് മരങ്ങള്‍ ഇലയനക്കങ്ങളില്ലാതെ നില്‍പ്പാണ്.

ആനയിറങ്കലിലേക്കുള്ള ദൂരം കുറഞ്ഞു വരുന്നത് ദിശാബോര്‍ഡുകള്‍ പറഞ്ഞു തന്നു. മഞ്ഞ് എവിടെയെന്ന് അന്വേഷിച്ചാണ് ഇപ്പോള്‍ യാത്ര. ഉച്ച നേരത്തിന്റെ ഒരു ലക്ഷണവുമില്ലാതെയാണ് അന്തരീക്ഷം പെരുമാറുന്നത്.

Jpegമൂന്നാര്‍ ടൗണിലെ കെട്ടിടങ്ങളുടെ ചുവരുകളില്‍ ഇളം നിറങ്ങള്‍ ചത്തു കിടക്കുകയാണ്, പ്രത്യേകിച്ച് നീലയും പച്ചയും. മുടിപ്പിന്‍ വളവുകളില്‍ നിന്നുള്ള ദൂരക്കാഴ്ച്ചകളില്‍ മങ്ങലൊട്ടുമില്ലാത്ത നിറങ്ങള്‍ കാണാം. ചുവരുകളില്‍ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയാണ് നിറങ്ങള്‍. ടോപ്‌സ്റ്റേഷനില്‍ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി പ്ലാന്റേഷനുകളില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ പ്രകൃതി ഒരിളം നിറം ചുണ്ടില്‍പ്പുരട്ടും. ഒരുതരം വാം ടോണ്‍. ഒരേ സമയം ജീവനുള്ളതും അലസവുമായ നിറം. ഭൂമി വലിയൊരു പാരാബോളയാണെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന രീതിയില്‍ കണ്ണുകളില്‍ തേയില പ്ലാന്റേഷനുകള്‍ നിറയും.

ആനയിറങ്കല്‍ ഡാമിലേക്കുള്ള അവസാന മൂന്ന് കിലോമീറ്ററില്‍, പെരിയകനാലിലെ ഒരു ഹെയര്‍പിന്‍ വളവില്‍ കോടമഞ്ഞ് ഞങ്ങളെ കാത്തു നിന്നിരുന്നു. കാടിറങ്ങി വരുന്ന കാട്ടാനയെപ്പോലാണ് മഞ്ഞ്, സൂചനകളൊന്നുമില്ലാതെ ഒരു പ്രത്യക്ഷപ്പെടല്‍.

മഞ്ഞിനോട് സംസാരിക്കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ കാര്‍ നിര്‍ത്തിയ ഹെയര്‍പിന്‍ വളവില്‍ തകര ഷീറ്റുകള്‍ കൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു ചായക്കട മാത്രമേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളു. അറുപത് പിന്നിട്ട ഒരു ‘തമിഴന്‍’ ആണ് അതിന്റെ ഉടമ. കടലാസ് ഗ്ലാസില്‍ ചൂടുള്ള കാപ്പി ഉണ്ടാക്കിത്തരുന്നതാണ് അയാളുടെ ജോലി. ആരോടും സംസാരിക്കാനില്ലാത്തതുകൊണ്ട് പഴയൊരു റേഡിയോട് ചങ്ങാത്തം കൂടുന്നതാണ് അയാളുടെ സ്വഭാവം. പഴയ കാല തമിഴ് പാട്ടുകള്‍ റേഡിയോ പാടുന്നുണ്ട്.

Taken with Lumia Selfie

മഞ്ഞ് സംസാരിക്കുന്നത് മഴയേക്കാള്‍ ഉച്ചത്തിലാണ്.

സെക്കന്റുകള്‍ കൊണ്ട് കാഴ്ച്ച മറയും. ഇടയ്ക്ക് കാറുകളും വലിയ വാഹനങ്ങളും മഞ്ഞില്‍ മോഹാലസ്യപ്പെട്ട് റോഡിന്റെ അതിരുകള്‍ മറക്കും.

കോടയ്ക്കുള്ളില്‍ കയറിയാല്‍ ശരീരത്തിലെ രോമങ്ങളില്‍ വെളുത്ത മഞ്ഞ് കണങ്ങള്‍ പറ്റിപ്പിടിക്കും, റോഡരുകിലെ മഞ്ഞപ്പൂക്കള്‍ ചിരി മറക്കുന്നത് നോക്കി നിന്നാല്‍ കാണാം. കൊച്ചു പൈന്‍ മരങ്ങളുടെ തലപ്പുകള്‍ ഉലയുന്നത് കോടയുടെ മെരുങ്ങാത്ത ശക്തികൊണ്ടാണ്.

13 എംപി മൊബൈല്‍ ക്യാമറയുടെ എച്ച്ഡിആര്‍ മോഡിനു മുന്‍പില്‍ പോലും ഫോട്ടോയ്ക്ക് പോസ് ചെയ്യാത്തതാണ് കോടമഞ്ഞിന്റെ സ്വഭാവം. നോക്കി നില്‍ക്കുമ്പോള്‍, നീളന്‍ ഉടുപ്പിന്റെ അറ്റം താങ്ങുന്ന കാറ്റിനൊപ്പം മഞ്ഞ് മലകയറിപ്പോയി.

ഒരു യാത്ര സാര്‍ഥകമാകുന്ന നിമിഷമാണത്, തേടി വന്ന കോടമഞ്ഞ് കാത്തു നില്‍ക്കുന്നു.

കോട മലകയറിപ്പോയപ്പോള്‍ ഞങ്ങളും തിരികെപ്പോയി. വഴിയില്‍ ആ ദിവസം തന്നെ കീഴ്‌മേല്‍ മറിക്കുന്ന ഒരു കാഴ്ച്ച കാത്തു നില്‍പ്പുണ്ടായിരുന്നു.

WP_20160604_16_03_47_Pro

ആകാശം ഭൂമിയോട് ചേരുന്നു.

മഞ്ഞ് അതിന്റെ സകല ഭ്രാന്തും പുലമ്പലുമായി മണ്ണിനെ മറച്ചു പിടിച്ചു. ആകാശത്ത് വിമാനം കണ്ട് പിന്തുടരുന്ന കൊച്ചു കുട്ടികളുടെ കാലുകളുമായി ഞങ്ങള്‍ അതിനു പിന്നാലെ പോയി. മരങ്ങള്‍ക്കപ്പുറം മേഘങ്ങള്‍ മണ്ണിലേക്കോ, മഞ്ഞ് ആകാശ ത്തിലേക്കോ ഇറങ്ങി നില്‍ക്കുകയാണ്. കബളിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ദൃശ്യം. ലോകം ഇവിടെ അവസാനിക്കുകയാണെന്ന് തോന്നും.

ജാമി എയ്‌സിന്റെ ‘ഗോഡ്‌സ് മസ്റ്റ് ബി ക്രേസിയില്‍ കൊക്ക-കോള ബോട്ടില്‍ ഉപേക്ഷിക്കാന്‍ കിളിമഞ്ചാരോയുടെ തുഞ്ചത്ത് നിക്‌സാ-ഉ എത്തുമ്പോള്‍ കാണുന്ന കാഴ്ചയാണിത്. അനന്തത വിശ്വസിക്കാവുന്ന സത്യമാണെന്ന് അയാള്‍ക്ക് എളുപ്പം മനസിലാകുന്ന ഒരു ദൃശ്യം.

തന്നെ വഹിക്കുന്ന ഒരേയൊരു വാഹനം തന്റെ കാലുകളാണെന്ന് ബോബ് മാര്‍ലി പറഞ്ഞത് ഓര്‍മ വരും.

WP_20160604_15_50_38_Panorama

നഗരത്തില്‍, തിരക്കില്‍, മഴയില്‍ ഒക്കെയും പങ്കെടുത്ത കാലുകള്‍- അതു താങ്ങുന്ന ഹൃദയം, വലിയൊരു യാത്രയ്ക്കപ്പുറം തളര്‍ന്ന് നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ കാണുന്ന കാഴ്ച്ച യാണിത്. അനന്തത വലിയൊരു ‘പൊയ്യാ’ണെന്ന് ഉരുവിട്ടു പഠിച്ചവന്‍ അതിനോട് താദാത്മ്യപ്പെടാന്‍ പ്രയാസപ്പെടുന്ന രംഗം.

ഇളം നിറങ്ങള്‍ എല്ലാം ഒലിച്ചിറങ്ങി അവയില്‍ നിന്ന് വേര്‍പെട്ട മരവിപ്പുകള്‍ മരം കോച്ചുന്ന തണുപ്പാകുകയാണ്. മൊബൈല്‍ഫോണില്‍ തണുപ്പ് 15 ഡിഗ്രിയാണെന്ന് പറയുന്നു. രണ്ടാം ജാക്കറ്റ് വലിച്ചു കയറ്റി വിളക്കിനെ പിന്തുടരുന്ന പ്രാണികളെപ്പോലെ തെരുവു ലൈറ്റുകള്‍ക്ക് കീഴിലൂടെ വരിതെറ്റാതെ ഞങ്ങള്‍ മുടിപ്പിന്‍ വളവുകളിലൂടെ ഓടിച്ചു പോന്നു.

പിറ്റേന്ന്, എടുത്തു കൂട്ടിയ ഫോട്ടോകള്‍ ചികഞ്ഞപ്പോള്‍ ഇളം നിറങ്ങളുടെ മരവിപ്പല്ലാതെ മറ്റൊന്നും അവയില്‍ അവശേഷിച്ചിരുന്നില്ല.