നോര്‍വീജിയിന്‍ വുഡ്

ഒരു നോവല്‍ വായിച്ച് അത് നല്ലതാണോ ചീത്തയാണോ എന്ന് പറയാനുള്ള കഴിവ് എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടെന്ന് തോന്നുന്നു. ഒരു വായനക്കാരന്‍ ഒരു നോവലില്‍ നിന്ന് എന്താണ് നല്ലതെന്ന് പറയുക. അനുഭവമാണോ? ചില പേജുകളാണോ?

ഹരുകി മുറകമിയെ വായിക്കുന്നവര്‍ നോര്‍വീജിയന്‍ വുഡില്‍ നിന്നും തുടങ്ങണമെന്ന് എനിക്ക് ഉപദേശം തന്നത് മുറകമി വെബ്‍‍സൈറ്റ് തന്നെയാണ്. 386 പേജുകളാണ് ഇംഗ്ലീഷില്‍ ഈ പുസ്തകം. കെഎസ്ആര്‍ടിസി ബസ്സുകളുടെ വിന്‍ഡോ സീറ്റിലിരുന്നാണ് നോര്‍വീജിയന്‍ വുഡ് ഞാന്‍ വായിച്ചു തീര്‍ത്തത്.

386 പേജുകള്‍ നല്ലൊരു എക്സ്ക്യൂസ് ആണ്. ചില പേജുകള്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് വായിക്കാതെ വിടാം. ചില അധ്യായങ്ങള്‍ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കാം. എന്നിട്ടും കഥ മനസിലാകുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ എഴുത്തുകാരനെ മനസില്‍ പ്രാകുകയും ചെയ്യാം.

പക്ഷേ, ഞാന്‍ എല്ലാ പേജുകളും വായിച്ചാണ് 386ല്‍ എത്തിയത്.

നോര്‍വീജിയന്‍ വുഡ് ഓര്‍മ്മകളുടെ ഒരു കൂമ്പാരമാണ്. ഒരു നീണ്ട ഫ്ളാഷ് ബാക്ക്. നീണ്ട ഫ്ലാഷ് ബാക്ക് എന്നു പറയുമ്പോള്‍ ഇതുവരെ നിങ്ങള്‍ പരിചയിച്ച ഫ്ലാഷ് ബാക്കുകള്‍ ഓര്‍ക്കരുത്. അതിലും വലുതാണിത്. വലുതെന്ന് പറ‍ഞ്ഞാല്‍, ഒരു മധ്യവയസ്കനെ അയാളുടെ ചെറുപ്പത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു ചെന്നെത്തിക്കാന്‍ ശക്തമായ അത്രയ്ക്ക് വലിയ ഒരു ഫ്ലാഷ് ബാക്ക്. ഒരു ടൈം ട്രാവല്‍ പോലെ.

ഒരു വിമാനത്തില്‍ വെച്ച് ടോറു വാറ്റനബെ അയാളുടെ കോളേജ് കാലം ഓര്‍ത്തെടുക്കുകയാണ്. അയാള്‍ പ്രണയിച്ച രണ്ട് സ്ത്രീകള്‍ നഓക്കോയും മിഡോറിയും. അയാള്‍ ശരീരം പങ്കിട്ട മറ്റു സ്ത്രീകള്‍. കഥയ്ക്ക് ഒടുവില്‍ അയാളെ പ്രാപിക്കുന്ന റീക്കോയെന്ന സ്ത്രീ. വാറ്റനബെയുടെ സ്ത്രീകളാണ് നോര്‍വീജിയന്‍ വുഡില്‍ മുഴുവന്‍.

നഓക്കോ മനോഹരമായി കഥകള്‍ പറയുന്ന പെണ്ണാണ്. അവള്‍ ഒരാളെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. അവന്‍ അകാലത്തില്‍ മരണപ്പെട്ടു. സൗഹൃദം വാറ്റനബെയെ അവളോട് അടുപ്പിക്കുന്നു. അത് രതിയാക്കി മാറ്റിയെടുക്കാന്‍ അയാള്‍ക്ക് അധികം പണിപ്പെടേണ്ടി വരുന്നില്ല. പിന്നീടുള്ള വഴിയില്‍ അയാള്‍ നിരവധി സ്ത്രീകളെ കാണുന്നുണ്ടെങ്കിലും അയാളുടെ ഹൃദയം എപ്പോഴും നഓക്കോയുടെ സമീപത്തായിരുന്നു.

മനസ് നഷ്ടപ്പെട്ട നഓക്കോ ചിത്തരോഗാശുപത്രിയിലേക്ക് പോകുമ്പോള്‍ അയാള്‍ മിഡോറിയെ കണ്ടുമുട്ടുന്നു. അവള്‍ സംശയങ്ങള്‍ക്ക് അറുതിയില്ലാത്തവളാണ്. അവളുടെ അശ്ലീല സംശയങ്ങള്‍ കാമുകനെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കുന്നു. ലോകത്തോട് തന്നെ അന്യതാഭാവം പുലര്‍ത്തുന്ന വാറ്റനബെയെ അവള്‍ കാമിക്കുന്നു. അവള്‍ക്ക് അവന്‍റെ ശരീരത്തിലൂടെ മനസിലേക്ക് കയറാനാണ് താല്‍പര്യം.

പക്ഷേ, മിഡോറിയെ കാണുമ്പോഴെല്ലാം വാറ്റനബെ കലഹങ്ങളിലായിരുന്നു. അയാള്‍ നഓക്കോയെക്കുറിച്ച് ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍, അവള്‍ക്ക് കത്തെഴുതുമ്പോള്‍, സുഹൃത്ത് നഗസാവയെ കാണുമ്പോള്‍ എല്ലാം അപ്രതീക്ഷിതമായി മിഡോറി രംഗപ്രവേശം ചെയ്യുന്നു. അവളോടുള്ള സ്നേഹം അയാള്‍ ജനിപ്പിച്ചെടുക്കുന്നതാണ്.

നഓക്കോയുടെ ഹൃദയത്തിലേക്കുള്ള വാറ്റനബെയുടെ വഴിയാണ് റീക്കോ. അവള്‍ മനോഹരമായി പിയാനോ വായിക്കുന്നു. അതിനേക്കാള്‍ ആശ്ചര്യമുണ്ടാക്കുന്നതാണ് അവളുടെ ജീവിത കഥ. അത് മനസിലാകുന്നത് വാറ്റനബെക്ക് മാത്രമാണ്. ഒടുവില്‍ റീക്കോയുടെ ശരീരത്തില്‍ പങ്കുചേരുന്നതാണ് നീതിയെന്ന് വാറ്റനബെ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ട്.

ഉദ്വേഗജനകമല്ല മുറകമിയുടെ സാഹിത്യം. ലോകത്തിന്‍റെ മെല്ലെപ്പോക്കാണ് അയാളുടെ വിഷയം. പലരും പ്രശംസിക്കുന്നതുപോലെ എഴുത്തിലെ താളമാണ് മുറകമിയുടെ ശക്തി. ഒരു കൊച്ചു കല്ലായാല്‍പ്പോലും അതിനെ മുറകമി വര്‍ണിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയാല്‍ അത് വായിക്കാതിരിക്കാന്‍ കഴിയില്ല.

ഒഴുക്കാണ് ജീവിതമെന്ന വലിയ വെളിപാടാണ് നോര്‍വീജിയന്‍ വുഡ്.

 

Photo: http://hamsapsukebe.blogspot.in (Screen grab from Norwegian Wood, The Film) 

Advertisements

Notes from the unknown

When the two men came face to face, He was afraid to stand-up for his cause. He knew he was right. but more than the righteousness of the situation, he was drawn to his basic trait – To escape, the fear of facing the world, an emotion which embedded in him like the web of a spider, exhausting and pulling back.

Later, He admitted it;

“I’m an over-protected, spoiled son of a government official, whose only wish in life was to build a concrete house with four walls that will keep the outside world from meddling into our lives. I want to thank my Daddy for gifting me the most miserable childhood I can imagine”

That’s how I ended up liking this boy!

 

Featured Image: Ralph in Lord of the Flies. A symbol of childhood, insecurities and ‘lose of innocence’ as Mr. William Golding puts it

ചിത്രശലഭങ്ങൾ

രണ്ടോ മൂന്നോ ആഴ്ച്ചകൾക്കിടയിൽ പ്രത്യേകിച്ച് കാരണങ്ങളില്ലാതെ, ഒന്നും ആവശ്യപ്പെടാനല്ലാതെ ചില ഫോൺകോളുകൾ എനിക്ക് വരും.

എന്താണ് വേണ്ടതെന്ന് ചോദിച്ചാൽ പറയും; “ഒന്നുമില്ല. വെറുതെ വിളിച്ചതാണ്. കുറച്ചായിട്ട് വിവരമൊന്നുമില്ലല്ലോ. അതുകൊണ്ട്…”

ഇത്തരം സത്യസന്ധമായ സന്ദർഭങ്ങൾ എന്നെ എളുപ്പം വേദനിപ്പിക്കുന്നത് കൊണ്ട് അധികനേരം ഫോണിൽ സംസാരിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയാറില്ല.

എന്തെങ്കിലുമൊക്കെപ്പറഞ്ഞ് വേഗം ഞാൻ സംസാരം അവസാനിപ്പിക്കും, വയറ്റിൽ ഉരുണ്ടുകൂടിക്കഴിഞ്ഞ ചിത്രശലഭങ്ങളുടെ ചിറകടി നിയന്ത്രിക്കാൻ ഞാൻ പാടുപെടും.

തിരിച്ച് ഒന്നും ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിൽക്കൂടി മറ്റൊരാളുടെ കരുതലിനെ ഞാൻ അത്രയേറെ ഭയപ്പെടുന്നുണ്ട്.

വൈകീട്ട് ഫോർട്ടുകൊച്ചിയിലോ, പാർക്കിലോ വച്ച് കാണാം, നേരമുണ്ടാകുമോ എന്ന് നിങ്ങൾ ചോദിക്കുമ്പോൾ;

“ഇല്ല, ഓഫീസിൽ എനിക്ക് തിരക്കാണ്” എന്ന് ഞാൻ പറയുന്ന മറുപടിയുടെ അർഥം അതാണ്.

അപ്രതീക്ഷിതമായി ഇംപീരിയിൽ ടവറിന് മുൻപിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട്, “ഇറങ്ങി വരൂ” എന്ന ചിലരുടെ വിളിയിൽ എനിക്ക് സന്തോഷം തോന്നുന്നതും അതുകൊണ്ട് തന്നെ.

വീണ്ടും അൽബേർ കമ്യുവിനെ ഓർക്കാം…

“സാധരണക്കാരായിരിക്കാൻ ചിലർ ചെലവാക്കുന്ന അസാധാരണ ഊർജ്ജത്തെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾക്ക് അറിയില്ല”

P Padmarajan’s best movie as director 

This list will be incomplete until I finish watching the very last Padmarajan movie.

He has over the years,  directed 17 feature films, all of them received near universal (among Malayali audience) acclaim.

I’ve watched only three movies, when I started this compilation. Thanks to YouTube streaming and Unlimited internet-data, I can watch movies everyday.

This list and rankings are temporary, hence would change anytime.

1. Oridathoru Phayalvan

Phayalvan has earned both critical acclaim and commercial success upon its release. Padmarajan has dealt with more powerful themes than Phayalvan. But that doesn’t make this movie inferior. This is one real production which he got everything clicked. The lives of people, knack of adapting literature to visual language, simple pleasures, philosophical depthness and remarkable humor.

2. Peruvazhiyambalam

This film marks Padmarajan’s debut as a director. An avant-garde production that easily slips into the realm of intellectual depth and paradixical whim, this movie is tough nut to crack. It’s not an average movie goers cinema – and rightly one of the finest metal ever created in Malayalam cinema.

3. Arappatta Ketiya Gramathil

This a charming movie. An absolute delight of every movie addict. Padmarajan’s extraordinary imagination and artistic brilliance combines in this rare masterpiece. Society, people, angst, taboos and every other conventions are being questioned with vigor. Stellar performances by Sukumari and Jagathy make this film a must watch.

 4. Thoovana Thumbikal

The most famous of all Padmarajan movies, Thoovana Thumbikal stood as an iconic work of art. For many this was the movie they witnessed the rebel Padmarajan talking straight to common man. Evocative dialogues and a seducing Sumalatha gave Malayali psyche the license to go astray, imitate Jayakrishnan and his heroics.

5. Namuk Paarkan

6. Desatanakkili

7. Innale

8. Moonnam pakkam

​എന്തുകൊണ്ട് ഈ കുറിപ്പ് നീണ്ടു പോകുന്നു

ഫ്യൂച്ചര്‍ കേരളയിലെ ജോലി അവസാനിപ്പിച്ചു. മുന്‍പ് മറ്റു രണ്ടു സ്ഥാപനങ്ങളും വിട്ടിറങ്ങിയപ്പോഴുള്ള അതേ മാനസിക അവസ്ഥയിലാണ്. സന്തോഷവും ഇല്ല, സങ്കടവും ഇല്ല, നാളത്തെ ദിവസം പോകാന്‍ ഒരു ഓഫീസില്ലെന്നു മാത്രമറിയാം.
മാതൃഭൂമിയുടെ ലോക്കല്‍ബ്യൂറോയിലേക്ക് എന്നെ തട്ടിയതിന്റെ നാലാം മാസമാണ് ഞാന്‍ മാതൃഭൂമി വിട്ടത്. നേരെ ഡിസി മീഡിയ തുടങ്ങാന്‍ തയാറെടുക്കുന്ന ഫ്യൂച്ചര്‍ കേരളയില്‍ വന്നു ചേര്‍ന്നു. പത്രത്തിന്റെ ആദ്യ ജീവനക്കാരനാണ് ഞാന്‍! ഇഷ്ടമുള്ളതൊക്കെ ചെയ്യാനുള്ള ലൈസന്‍സാണ് ആദ്യം എനിക്ക് തന്നത്. അത് ഞാന്‍ ഏറ്റവും സൂക്ഷ്മതയോടെ ഉപയോഗിച്ചു. എനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളതെല്ലാം ഞാന്‍ എഴുതി, ആരും മോശം പറഞ്ഞില്ല, അതുകൊണ്ട് ഇഷ്ടത്തോടെ തന്നെ അത് തുടര്‍ന്നു.

ഇടയ്ക്ക് മാനേജ്‌മെന്റ് മാറി. അനിശ്ചിതത്വത്തിന്റെ നാളുകള്‍ വന്നപ്പോള്‍ രഞ്ചു പറഞ്ഞു; ‘മര്യാദക്ക് മാതൃഭൂമിയില്‍ ഇരുന്ന നിന്നെ ഞാന്‍ ആണ് ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ചത് അല്ലേ, നീ എത്രയും വേഗം വേറെ എവിടെക്കെങ്കിലും പൊയ്‌ക്കോ’. കൊടുങ്കാറ്റ് അടങ്ങിയപ്പോള്‍ എല്ലാം പഴയതുപോലെയായി. വീണ്ടും IANS പൂക്കാലം വന്നു. മാര്‍ക്കറ്റിങിന് പ്രാധാന്യം വന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഡെസ്‌കിലേക്ക് ഒതുങ്ങി. അപ്പോള്‍ അഭ്യുദയകാംക്ഷികളുടെ ചോദ്യങ്ങള്‍ വന്നു. ‘മെയിന്‍ഫ്രേമില്‍ നിന്ന് ഞാന്‍ എങ്ങോട്ടാണ് ഈ ഒതുങ്ങിപ്പോകുന്നത്? ഈ പത്രം ആരെങ്കിലും വായിക്കുന്നുണ്ടോ?’ എല്ലാത്തിനും കേന്ദ്രം ഞാനകണമെന്ന് വാശി പിടിക്കുന്ന എന്നെ LIME LIGHT കെട്ടുപോകുന്നത് അലട്ടി. ‘തസ്ലിമയുടെ ഇന്റര്‍വ്യൂന് ശേഷം നീ ഒന്നും എഴുതിയില്ലേ’ എന്ന് രേഖ ചോദിച്ചപ്പോള്‍, ഇല്ല – ഞാന്‍ ഡെസ്‌കിലാണെന്ന് പറഞ്ഞ് ഒഴിഞ്ഞു. പക്ഷേ, പ്രസ് മീറ്റുകളില്‍ വച്ച് മാത്യുവിനെ കാണുമ്പോള്‍ പുള്ളി സ്‌നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു. ‘അബി, ഫ്യൂച്ചര്‍ കേരളയെക്കുറിച്ച് നല്ല അഭിപ്രായം ഉണ്ട്.’ മാത്യു സര്‍ ആരെയും കുറിച്ച് ഒന്നും മോശം പറയാറില്ല എന്നത് സത്യമാണ്. പക്ഷേ, ഇത് സമാധാനിപ്പിക്കാന്‍ പറഞ്ഞതല്ലെന്ന് എനിക്ക് അറിയാം. പാലിയത്തും, ഹരിയും പിന്നീട് ഇതേ കാര്യം റിപ്പീറ്റ് ചെയ്തപ്പോള്‍ ഞാന്‍ മാത്യുവിനെ സ്തുതിച്ചു.

ഞാന്‍ ഈ മാസം കൂടി ഫ്യൂച്ചര്‍ കേരളയില്‍ ഉണ്ടാകൂ എന്നു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഇന്ദു പറഞ്ഞു, ‘നീ വേറെ എവിടെപ്പോയാലും അവിടത്തെ പിള്ളേരെപ്പോലെ കമ്പനിക്കാരെ കിട്ടില്ലല്ലോ എന്ന്, ഒരു കോളെജ് വിട്ടതുപോലെയാണ് എന്ന്’. അത് ശരിയാണ്. ഓഫീസിന് പുറത്തുള്ള വലിയൊരു നഷ്ടം തന്നെയാണ് ഞങ്ങളുടെ കാക്കക്കൂട്ടം. ചിറ്റൂര്‍ റോഡ്-ഷേണായിസ് ബ്ലോക്കില ഓരോ മനുഷ്യരും (പ്രത്യേകിച്ച് പെണ്‍കുട്ടികള്‍) ഞങ്ങളുടെ റഡാറിലുണ്ട്. പിന്നെ ജീനയുടെ ചേച്ചി, അനിയത്തി, ബാബു ചേട്ടന്‍, പിഷു, ഹോസ്റ്റലില്‍ ചരിത്രാതീത കാലം മുതല്‍ അഡ്മിഷന്‍ എടുത്ത പെണ്‍കുട്ടികള്‍, ആര്‍എംഎസ്, സ്പീഡ്‌പോസ്റ്റ് വണ്ടി, പ്രാന്തന്‍, ഡിറ്റിഡിസി, എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത സെയില്‍സ് ഗേളുമാര്‍, അപ്പു, സെന്‍ട്രല്‍ സ്‌ക്വയര്‍ മാള്‍, ഞാന്‍ ഇതുവരെ പോകാത്ത സിനിപോളിസ്, കടയില്‍ ഒരു തട്ടുകട, ഫൂഡ് മാജിക്, വെറും തട്ടുകട, എല്ലാവരുടെം പിറന്നാള്‍ ആഘോഷങ്ങള്‍, അമ്മാസ്, സുമലത… എന്നിങ്ങനെ ANECDOTE കള്‍ നീളുന്നു.

ഞാന്‍ ആകെ മിസ് ചെയ്ത സംഗതി സിനിമകളാണ്. ഏത് സിനിമ ഇറങ്ങിയാലും ആദ്യ ആഴ്ച തന്നെ കണ്ടില്ലെങ്കില്‍ അത് ഒരു തെറ്റായി കരുതുന്നവരാണ് ഞാനൊഴികെ ഈ സംഘത്തിലെ ബാക്കിയുള്ളവര്‍. സിനിമ കാണാന്‍ പോയതിന്റെ പേരില്‍ ഹോസ്റ്റല്‍ പോലും നഷ്ടപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട് പ്രിയപ്പെട്ട ജീന മേക്കപ്പ്. ഓരോ സിനിമ കഴിഞ്ഞ്, ഉച്ചയ്ക്ക് ഉണ്ണുന്നതിനിടയ്ക്ക ചര്‍ച്ചകള്‍. TMZ പോലെ സിനിമയും, സിനിമാക്കാരും സൂക്ഷ്മമായി വിലയിരുത്തപ്പെടും.

രാത്രി ഏഴ്, ഏഴര വരെ വീട്ടില്‍ പോകാതെ കുത്തിയിരുന്ന് കഥ പറയാന്‍ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത് ഫാസിലാണ്, അക്കാദമിയില്‍ വച്ച്. ആ ട്രെയിനിംഗ് ഫ്യൂച്ചറിലും എന്നെ അവസാന ബസ്സില്‍ വീട്ടില്‍ പോയാല്‍ മതിയെന്ന് മനസ്സിലാക്കിത്തന്നു. അതിലൊരു രസമുള്ളതുകൊണ്ടാണ് ഈ നോട്ട് എഴുതുന്നതുപോലും. പിന്നീട് ഇടയ്ക്ക് വൈശാഖ് വന്നു-പോയി, നീതു വന്നു, സന്ദീപ് സര്‍ ഇടുക്കിയിലേക്ക് പോയി. ഓഫീസില്‍ ചുറ്റുമുള്ള കസേരകളില്‍ പുതിയ മുഖങ്ങളും ആളുകളും വന്നു, എനിക്ക് പുതിയ ചുമതല കിട്ടി. ഒഴുക്ക് എന്നെയും കൊണ്ട് പുതിയൊരു വഴിയിലേക്ക് തിരിയാന്‍ ഒരുങ്ങിയപ്പോള്‍, എനിക്ക് വഴിമാറി ഒഴുകണമെന്നു തോന്നി. പ്രധാന കാരണം; എന്റെ മനസ് എന്റെ പിടിവിട്ടുപോയി, ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാനുള്ള – സ്വാര്‍ഥത ഇതൊന്നും പോര എന്ന ചിന്തയുണ്ടാക്കി. ഒപ്പം എന്നെ മുറിവേല്‍പ്പിച്ച ഓഫീസ് കാലയളവിലെ ഒരേയൊരു സംഭവവും ഉണ്ടായി. കലഹം തുടങ്ങിവച്ചത് ഞാനല്ല എന്നതുകൊണ്ട്, അതില്‍ എന്റെ റിയാക്ഷനിലും എനിക്ക് ഒരു മനസ്താപവും ഇല്ല. ഉടനെങ്ങും ഞാന്‍ ഉള്ളില്‍ ക്ഷമിക്കുകയുമില്ല.

നന്ദിയൊന്നുമില്ല, എന്നാലും ഈ പ്രസ്തുത മനുഷ്യര്‍ – എല്ലാ വള്ളിക്കെട്ടും സ്വയം ഏറ്റുവാങ്ങുന്ന ജീന, ആത്മാര്‍ത്ഥതയ്ക്ക് കണ്ണടവച്ച എസ്പി, ലേ ഔട്ടിന്റെ തത്വങ്ങളില്‍ വെള്ളം ചേര്‍ക്കില്ലെന്ന് കോണ്‍ട്രാക്ടില്‍ പ്രത്യേകം CLAUSE ഉണ്ടാക്കിയ വിപിനേഷേട്ടന്‍, എന്നോട് വേദം ഓതുന്ന പ്രിയ-പ്രിയ, ഡോ. ഫിക്‌സിറ്റ് – ശ്രീ ശ്രീ ടെക്കി, തുച്ഛമായ വിലയ്ക്ക് ഫഌപ്പ്കാര്‍ട്ടില്‍ നിന്ന് കമ്പ്യൂട്ടര്‍ വാങ്ങാന്‍ ഒരുമ്പെട്ട രണ്ട് സുന്ദരികള്‍, മറൈന്‍ ഡ്രൈവ് കണ്ടിട്ടില്ലെന്ന് അഭിമാനത്തോടെ പറയുന്ന മായച്ചേച്ചി, എല്ലാവര്‍ക്കും സ്തുതി.

ഇന്ന് എന്നെപ്പോലെ അവസാനദിവസം ആഘോഷിച്ച് ഫ്യൂച്ചര്‍വിട്ട് ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ രാജന്‍ തമാശയ്ക്ക് പറഞ്ഞു, അവന്‍ വീട്ടില്‍പ്പോയി കരയുമെന്ന്. പതിവ് പോലെ എന്റെ അവസാന ബസ് കണ്ടപ്പോള്‍ ഓടിക്കയറുംവരെ എനിക്ക് ഇതിന്റെ അവസാന ദിവസമാണെന്ന തോന്നലില്ലായിരുന്നു. ബസ് പതിയെ ഓടി പനമ്പിള്ളി നഗറെത്തുമ്പോഴാണ്, ‘അവസാന ദിവസം’ പുറകിലായിപ്പോയത് മനസ്സിലായത്.

Resignation

​I close no doors. That is the good thing about my exit. I see no plan to settle down in the near future. 

I’m going to float, keep doing the regular s*it I’m doing for the past 3 years. I may regret at one point or other about how insanely I had thrown away my chances to challenge my regular ways.  But I don’t clamp down my spirits.

Every thing is connected. For that sole reason, I have this intuition that I shouldn’t cut the ties.

Maybe one day, I’ll come back here, for all the good reasons and trust me it could be muchsooner than anyone could imagine.