In-depth

In-depth is my take on Articles, News stories and write-ups from around the world. I hope to translate or add twist to stories I find interesting and humane.

———————————————————

This Lecture by P. Sainath, Award winning journalist who worked for The Hindu newspaper. The venue of the talk, Sacred Heart College in Kochi. 15-Dec-2015. This is the translation of his 1 hr 17 minute talk.

നമ്മുടെ ജനപ്രതിനിഥികള്‍ എത്രമാത്രം നമ്മളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുണ്ട്.? അതില്‍ നിന്ന് തുടങ്ങാം. പ്രാതിനിധ്യ ജനാധിപത്യം എത്രമാത്രം നമ്മളെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നുണ്ട്? മുകളില്‍ നിന്ന് തന്നെ തുടങ്ങാം. നിങ്ങള്‍ക്കറിയുമോ, 2014ല്‍ നിങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുത്ത 543 പാര്‍ലമെന്റ് അംഗങ്ങളില്‍ 82ശതമാനം കോടീശ്വരന്മാരാണ്, സ്വയംപ്രഖ്യാപിത കോടിശ്വരന്മാര്‍, ഇവരാണ് നമ്മെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുക. ഇതുകൂടി അറിയുക. 2004ല്‍ പാര്‍ലമെന്റിലെ കോടീശ്വരന്മാര്‍ 32 ശതമാനം ആയിരുന്നു. 2009ല്‍ അത് 53ശതമാനം ആയി. അഞ്ച് വര്‍ഷം കൊണ്ട് അത് 82ശതമാനത്തില്‍ എത്തിയിരിക്കുന്നു. ഒരു സംശയത്തിനും ഇടയില്ലാതെ പറയാം, ഏറ്റവും വേഗത്തില്‍ വളരുന്ന ഒരു വ്യവസായം ആണ് ഇത്. ഇതിലും ത്വരിത വളര്‍ച്ചുയുള്ള ഏത് മേഖലയുണ്ട്.? നിങ്ങള്‍ ഏത് വ്യവസായം എടുത്താലും, ഓഹരിനിക്ഷേപം എടുത്താലും- നിക്ഷേപിച്ച് ആദായം തിരികെ കിട്ടുന്ന ഏത് മേഖല എടുത്താലും (പാര്‍ലമെന്റില്‍ നടക്കുന്ന ഈ വ്യവസായത്തോളം അഭിവൃദ്ധി) വളര്‍ച്ചാ നിരക്ക് കാണാനാവില്ല.

അതായത് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും അധികം വിശക്കുന്ന വയറുകളെ ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്ന, കിടപ്പാടമില്ലാത്ത അതി-ദരിദ്രര്‍ ജീവിക്കുന്ന ജനതയുടെ പ്രതിനിധികളില്‍ 82 ശതമാനം കോടീശ്വരന്മാരാണ്. ഈ കോടീശ്വരന്മാരുടെ കണക്കുകള്‍ ഞാന്‍ പറയുന്നതല്ല. ആദായ നികുതി വകുപ്പിന്റെയോ മറ്റെതെങ്കിലും സ്വതന്ത്ര ഏജന്‍സിയുടെതോ അല്ല. നമ്മുടെ എം.പിമാരുടെത് തന്നെയാണ്. തെരഞ്ഞെടുപ്പ് സമയത്ത് ഇവര്‍തന്നെ സമര്‍പ്പിച്ച സത്യവാങ്ങ്മൂലത്തില്‍ പറയുന്നതാണ് ഈ കണക്കുകള്‍.

പുതിയ മന്ത്രിസഭയുടെ കണക്കുകള്‍ ലഭ്യമല്ലാത്തത് കൊണ്ട് നമുക്ക് കഴിഞ്ഞ മന്ത്രിസഭ നോക്കാം. ഡോ.മന്‍മോഹന്‍ സിങ്ങിന്റെ മന്ത്രിസഭയിലെ ഓരോരുത്തരും കോടിപതികള്‍ ആയിരുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന പ്രഫുല്‍ പട്ടേല്‍, കുറച്ചു നാളുകള്‍ വ്യോമയാന മന്ത്രി. 27 മാസം വ്യോമയാന മന്ത്രിയായിരുന്ന കാലത്ത് 44കോടിയുടെ വര്‍ധനവാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വത്തിലുണ്ടായത്. ഈ കണക്കുകള്‍ പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ ഔദ്യോഗിക വെബ്‌സൈറ്റില്‍ വര്‍ഷാവര്‍ഷം പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന കണക്കുകളില്‍ നിന്നാണ്. പ്രഫുല്‍ പട്ടേലിനെ മാത്രം ഞാന്‍ എടുത്തു പറയുന്നത് കോടീശ്വരന്‍മാരില്‍ ഒന്നാമന്‍ അദ്ദേഹം ആയതുകൊണ്ടും എനിക്ക് വ്യക്തിപരമായുള്ള മഹാരാഷ്ട്ര ബന്ധംകൊണ്ടുമാണ്- ഞാന്‍ മറാത്തക്കാരന്‍ അല്ലെങ്കില്‍ക്കൂടി.

ശരി, അതായത് 27 മാസങ്ങള്‍ക്കൊണ്ട് 44കോടിയാണ് മന്ത്രിപദത്തില്‍ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ പ്രഫുല്‍പട്ടേലിന്റെ ആസ്തികള്‍ വര്‍ദ്ധിച്ചത്. അയാള്‍ നല്ലൊരു ബിസിനസ്സുകാരന്‍ ആണ്. പക്ഷെ ഇന്ത്യപോലൊരു രാജ്യത്തിന്റെ മന്ത്രിസഭയില്‍, ഉത്തരവാദിത്തപ്പെട്ട ഒരു മന്ത്രാലയത്തിന്റെ ചുമതലയില്‍ അയാള്‍ക്ക് ബിസിനസ്സിലൂടെ ഇത്ര സമ്പാദിക്കാന്‍ കഴിയുമോ.? എനിക്കറിയില്ല.

കണക്കുകള്‍ വച്ച് നോക്കിയാല്‍ പ്രഫുലിന്റെ സ്വത്ത് ദിവസം അഞ്ച് ലക്ഷത്തിനടുത്താണ് വർദ്ധിച്ചത്. അരമില്യണ്‍ ഇന്ത്യന്‍ രൂപ ദിവസേന വരുമാനം നേടിയെന്ന് അര്‍ത്ഥം. അദ്ദേഹം ഭരിക്കുന്ന എയര്‍ ഇന്ത്യ, ജീവനക്കാര്‍ക്ക് ആറ് മാസം തുടര്‍ച്ചയായി ശമ്പളം മുടങ്ങിയെന്ന വാര്‍ത്തകള്‍ പ്രതൃക്ഷപ്പെടുമ്പോഴാണ് മന്ത്രി ദിവസേന അഞ്ച് ലക്ഷം വര്‍ധന സ്വത്തുക്കളില്‍ വരുത്തിയത്. എയര്‍ ഇന്ത്യയുടെ ക്ലാസ് നാല് ജീവനക്കാരന്‍ വര്‍ഷം മൂന്ന് ലക്ഷത്തില്‍ താഴെ ശമ്പളം വാങ്ങിയിരുന്ന അതേകാലത്ത് തന്നെയാണ് മന്ത്രി ദിവസേന അഞ്ച് ലക്ഷം സ്വന്തം സ്വത്തുക്കളിലേക്ക് ചേര്‍ത്തിരുന്നത് എന്നത് മറ്റൊരു സത്യം. പറയു, എങ്ങനെയാണ് നമ്മുടെ ജനപ്രതിനിധികള്‍ നമ്മളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്.

പ്രാതിനിധ്യ ജനാധിപത്യത്തെക്കുറിച്ച് ചര്‍ച്ച ചെയ്യുമ്പോള്‍ ദു:ഖത്തോടെ എനിക്ക് മറ്റൊരുകാര്യം കൂടി സൂചിപ്പിക്കാനുണ്ട്. ദിവസങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ് സുപ്രീംകോടതി ഒരു ഉത്തരവ് പുറപ്പെടുവിച്ചു. ഇന്ത്യന്‍ ജനാധിപത്യത്തെയും ലിംഗനീതിയെയും ഒരേപോലെ പിന്നോട്ടടിച്ച ഒരുവിധി.

ഹരിയാന സര്‍ക്കാര്‍ ഒരു നിയമം പാസ്സാക്കി. അതനുസരിച്ച് പഞ്ചായത്ത് തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളില്‍ കുറഞ്ഞത് എട്ടാം ക്ലാസ്സ് പൂര്‍ത്തിയാക്കാത്ത സ്ത്രീകള്‍ക്ക് മത്സരിക്കാന്‍ കഴിയില്ല. അത് സുപ്രീംകോടതി ശരിവച്ചു. എല്ലാവര്‍ക്കും തുല്യനീതി ലഭിച്ചില്ല എന്ന് ഒറ്റയടിക്ക് നിങ്ങള്‍ക്ക് പറയാം. ഇത്കൂടി മനസ്സിലാക്കുക, ഹരിയാന സംസ്ഥാനത്തിലെ 65 ശതാനം സ്ത്രീകളും അഞ്ചാം ക്ലാസ്സ് കടന്നിട്ടില്ല. ഇനി എട്ടാം ക്ലാസ്സ് കടന്നിട്ടില്ലാത്തവരുടെ എണ്ണമെടുത്താല്‍ 75ശതമാനത്തിന് മുകളില്‍ വരും. സുപ്രീംകോടതി വിധി അനുസരിച്ച് സംസ്ഥാനത്തിലെ തെരഞ്ഞെടുപ്പിനുള്ള അവകാശത്തില്‍ നിന്ന് നാലില്‍ മൂന്ന് സ്ത്രീകളും ഒഴിവാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പഞ്ചായത്തീരാജ് നേടിയ സകല നേട്ടങ്ങളും തകര്‍ക്കുന്നതാണ് ഇത്. ഇത് എത്ര ഗുരതരമായ പ്രശനമാണ് എന്നത് കഴിഞ്ഞ 24 വര്‍ഷമായി ഇന്ത്യയുടെ പ്രാദേശിക തെരഞ്ഞെടുപ്പ് രംഗത്ത് എത്തിയത,് ലക്ഷക്കണക്കിന് സ്ത്രീകളാണ് എന്നറിയുമ്പോള്‍ ആണ്.

ലിംഗനീതി ഇല്ലാതെ ജനാധിപത്യം സാധ്യമല്ല എന്നാണ് എന്റെ വിശ്വാസം, നമ്മുടെ രാജ്യത്തിന്റെ പരിതസ്ഥിതികളില്‍ പ്രത്യേകിച്ചും. സുപ്രീംകോടതിയുടെ ഈ വിധിയോടെ നമ്മുടെ ജനാധിപത്യവും, ലിംഗനീതിക്കായുള്ള പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്കും തിരിച്ചടി ഏറ്റിരിക്കുകയാണ്. പെണ്‍കുട്ടികള്‍ക്ക് വിദ്യാഭ്യാസം നല്‍കാത്തതിന് ഹരിയാന സര്‍ക്കാരിനെ ഈ വിധി ചോദ്യം ചെയ്യുകയോ, ശിക്ഷ കൊടുക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ലെന്ന് നമുക്ക് അറിയാം. പെണ്‍കുട്ടികള്‍ക്ക് വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് താല്‍പര്യമില്ലെന്നാണ് നിങ്ങളുടെ വിചാരം? അവര്‍ വിദ്യാഭ്യാസത്തെ തടയുന്നു എന്നാണ് നമ്മള്‍ കരുതേണ്ടത്.? ഈ വിധി സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നത് ഹരിയാനയിലെ കുപ്രസിദ്ധരായ ഖാപ് പഞ്ചായത്ത് നേതാക്കളെയാണ്. ഹരിയാനയിലെ സ്ത്രീകളെ അടിച്ചമര്‍ത്തുന്നതില്‍ അവര്‍ക്ക് ഒരു അനുമോദനം കൊടുത്തതുപോലെയാകും ഈ വിധി. സ്ത്രീകളെന്നാല്‍ വീട് ആണെന്നും അവര്‍ക്ക് സ്വത്തിലോ, തെരഞ്ഞെടുപ്പിലോ പ്രാതിനിധ്യമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞുവെയ്ക്കുന്ന ഖാപ്പ് പഞ്ചായത്തുകളുടെ വാദങ്ങള്‍ക്ക് കൊടുത്ത സമ്മതമാണ് ഈ വിധി. ഒരു സംസ്ഥാനത്തിലെ നാലില്‍ മൂന്ന് സ്ത്രീകളെ പ്രാതിനിധ്യത്തില്‍ നിന്ന് വിലക്കിയ ഈ വിധിക്ക് ശേഷം നമ്മള്‍ എന്താണ് ഇനി പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ടത്, അടുത്ത പടിയായി അവരില്‍ നിന്ന് വോട്ടവകാശവും എടുത്ത് മാറ്റുമെന്നോ.? എന്ത് ജനാധിപത്യത്തിലാണ് നമ്മള്‍ പുലരുന്നത്.

ഹിന്ദുവിലും ഇന്ത്യന്‍ എക്‌സ്പ്രസ്സിലും സുപ്രീംകോടതി വിധിയെക്കുറിച്ച് ഞാന്‍ വായിച്ചു. തെരഞ്ഞെടുപ്പ് വളരെ ചെലവേറിയ ഒരു കാര്യമാണ് എന്ന് ഒരു ന്യായധിപന്‍ പറയുന്നു. അതായത് കോടിപതികള്‍ക്ക് സൗകര്യപൂര്‍വ്വം മത്സരിക്കാനും പാവങ്ങള്‍ക്ക് തീരെ താല്‍പര്യം ഉണ്ടാകാനും സാധ്യതയില്ലാത്ത എന്തോ ആണ് തെരഞ്ഞെടുപ്പ് എന്ന് ജഡ്ജ് പറയുന്നു. എനിക്ക് അറിയില്ല ഇതെങ്ങനെ സാധിക്കുന്നു എന്ന്. സുപ്രീംകോടതിയിലെ ഒരു ജഡ്ജ് ആണ് ഇങ്ങനെ പറയുന്നത്. ഇത് സത്യമാണെങ്കില്‍, അങ്ങനയാകരുത് എന്ന് തന്നെയാണ് ഞാന്‍ കരുതുന്നത്, ഇത് സത്യമെങ്കില്‍ എന്തുതരം പ്രസ്താവനയാണ് അത്.? തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പണമുള്ളവര്‍ക്ക് ഉള്ളതാണ് എന്ന്.!

ലോകത്ത് മറ്റൊരിടത്തും ഇല്ലാത്തതുപോലെ ഇന്ത്യയില്‍ അസമത്വം വളരുകയാണ്. ഈ വര്‍ഷം ജനവരിയില്‍ സ്വിസ് മള്‍ട്ടിനാഷണല്‍ ബാങ്ക് ക്രെഡിറ്റ് സ്യൂസ് ഒരു റിപ്പോര്‍ട്ട് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. ഓക്‌സ്ഫാം, മറ്റ് സ്വതന്ത്ര ഏജന്‍സികള്‍ എന്നിവ പരിശോധിച്ച റിപ്പോര്‍ട്ട് ആണ് ഇത്. 2000-2014 ഇടക്ക് ലോകരാജ്യങ്ങളിലെ സാഹചര്യങ്ങള്‍ പരിശോധിക്കുന്ന റിപ്പോര്‍ട്ട് ആയിരുന്നു അത്. 2014, അതായത് ഈ റിപ്പോര്‍ട്ടിന്റെ പരിധിയില്‍ ഈ വര്‍ഷവും ഉള്‍പ്പെടുത്താം. റിപ്പോര്‍ട്ട് പറയുന്നത് ഈ വര്‍ഷങ്ങളില്‍ അസമത്വം വര്‍ധിച്ചു വരുകയാണ് എന്നാണ്. ഇന്ത്യയിലാണ് ഏറ്റവും വേഗത്തില്‍ അസമത്വം വളരുന്നത്. ഇന്ത്യയേക്കാള്‍ അസമത്വം നിറഞ്ഞ രാജ്യങ്ങളുണ്ട്, ബ്രസീല്‍, ലാറ്റിനമേരിക്കയിലെ ചില രാജ്യങ്ങള്‍ എന്നിവിടങ്ങളില്‍ അസമത്വം ഇന്ത്യയേക്കാള്‍ കൂടുതലാണ്. പക്ഷെ ഇന്ത്യയിലേതുപോലെ മറ്റെങ്ങും അസമത്വത്തിന്റെ വളര്‍ച്ചയുടെ തോത് വര്‍ദ്ധിച്ചിട്ടില്ല. അതായത് 2000മുതല്‍ 2014 വരെയുള്ള കാലഘട്ടത്തില്‍ നമ്മള്‍ സ്വീകരിച്ച വികസനവഴികള്‍, സാമ്പത്തിക നയങ്ങള്‍ക്ക് എന്തോ പ്രശനമുണ്ട് എന്ന് സാരം.

ഈ കണക്കുകളില്‍ നിന്ന് ഞാന്‍ സംസാരിക്കാം. ഇന്ത്യയിലെ മുഴുവന്‍ ഗാര്‍ഹിക വരുമാനത്തിന്റെ(ഹൗസ് ഹോള്‍ഡ് വെല്‍ത്) 49ശതമാനവും കൈയ്യാളുന്നത് ഒരു ശതമാനം വരുന്ന സമ്പന്നരാണ്. മറ്റു സമ്പത്ത് എടുത്താല്‍ മൂന്നില്‍ രണ്ടും നിയന്ത്രിക്കുന്നത് സമ്പന്നരാണ്. ഇനി അമേരിക്കയുടെ കാര്യം എടുത്താല്‍, യു.എസ് എന്ന മുതലാളിത്ത സമ്പദ് വ്യവസ്ഥയില്‍ ഒരു ശതമാനം വരുന്ന സമ്പന്നര്‍ കൈവശം വയ്ക്കുന്നത് ആകെ സമ്പത്തിന്റെ 34ശതമാനം ആണ്. അതായത് ഇന്ത്യന്‍ സമ്പന്നര്‍ സ്വന്തം സമൂഹത്തില്‍ സ്വന്തമാക്കിയിരിക്കുന്ന സമ്പത്തിന്റെ അളവ് അമേരിക്കന്‍ സമ്പന്നര്‍ക്ക് സ്വന്തം സമൂഹത്തില്‍ കൈയ്യാളാന്‍ കഴിഞ്ഞതിനേക്കാള്‍ അധികം ആണെന്ന്. ഈ 34 ശതമാനം പക്ഷെ, അമേരിക്കയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ഉയര്‍ന്ന ശതമാനം ആണ്. എന്നാല്‍ നമ്മുടതോ.? 20,25 വര്‍ഷം കൊണ്ട് 20 ശതമാനത്തില്‍ നിന്ന് 49ശതമാനത്തിലേക്ക് വളര്‍ന്നതാണ് അത്.

…..

1:49 എന്ന ഈ കണക്ക് നോക്കുക. എന്തുകൊണ്ടാണ് ഒരു പ്രത്യേക കാലഘട്ടത്തില്‍ ഇത് വളര്‍ന്നത്. ഒന്നുകൂടി ഞാന്‍ പറയാം, 1947മുതല്‍ 1980വരെയുള്ള കണക്ക് എടുത്താല്‍ അസമത്വം (സാമ്പത്തികം) ഇന്ത്യയില്‍ കുറഞ്ഞു എന്നാണ് അനുഭവം.തോമസ് പിക്കെറ്റി അവതരിപ്പിച്ച ഒരു റിപ്പോര്‍ട്ടില്‍ 1960,70,80 കാലഘട്ടത്തില്‍ ഈ ശതമാനം കുറഞ്ഞതായും 90കളില്‍ ഇത് കുതിച്ചുയര്‍ന്നതായും കാണാം. എന്തുകൊണ്ട് പെട്ടന്ന് ഇങ്ങനെ ഒരു ഉയര്‍ച്ചയുണ്ടായി? നമ്മള്‍ സ്വീകരിച്ച തീരുമാനങ്ങളുമായി തട്ടിച്ചു നോക്കിവേണം അത് അന്വേഷിക്കാന്‍, നമ്മല്‍ നടപ്പാക്കിയ നയങ്ങള്‍ പരിശോധിച്ചുവേണം അതേപ്പറ്റി തീരുമാനിക്കാന്‍, നമ്മുടെ രാജ്യം തലകുനിക്കുന്ന രീതിയില്‍ ലക്ഷക്കണക്കിന് വരുന്ന നമ്മുടെ കര്‍ഷകരുടെ ആത്മഹത്യകള്‍ ഉണ്ടായതിന് പിന്നിലും ഇതേ നയങ്ങളാണ്. കുറച്ചുകൂടി സംഖ്യകളെക്കുറിച്ച് പറയാം. നമ്മുട രാജ്യത്തെ 49ശതമാനം സമ്പത്ത് 1 ശതമാനമാണ് കൈയ്യാളുന്നതെന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ, നമ്മുടെ രാജ്യത്തെ ശരാശരി ഗ്രാമീണ കര്‍ഷക കുടുംബത്തിന്റെ വരുമാനം എത്രയാണ്.?
– ഈ ചോദ്യത്തിന് മുന്‍പ് നമുക്ക് സ്വയം തലക്ക് ഒരു കിഴുക്ക് നല്‍കാം, ചിന്തിക്കാം, നൂറ് കണക്കിന് സെമിനാറുകളും ശില്‍പ്പശാലകളും രാജ്യത്തെങ്ങും നടക്കുന്നുണ്ടല്ലോ, അവയില്‍ പങ്കെടുത്ത് മന്ത്രിമാര്‍ പറയുന്നുണ്ടല്ലോ 7ശതമാനം, 8ശതമാനം,9ശതമാനം വളര്‍ച്ച, ഞങ്ങള്‍ അതു ചെയ്തു, ഇത് ചെയ്തു, വേഗത്തില്‍ വളരുന്ന ഇക്കോണമി, നമ്മള്‍ ചൈനയെ മറികടന്നു… ഇവയില്‍ നമുക്ക് സ്വയം സംതൃപ്തരാകണോ അതോ കണ്ണാടിയില്‍ നോക്കി സ്വയം നമുക്ക് വിലയിരുത്തണോ.? നമ്മളോട് തന്നെ ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദിക്കണോ?

നമ്മളെടുത്ത നയങ്ങള്‍കൊണ്ട് പ്രയോജനങ്ങള്‍ ഉണ്ടായില്ലെയെന്ന ചോദിക്കാം. തീര്‍ച്ചയായും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ഒരു പത്ത് ശതമാനത്തിന്കൂടി നയങ്ങള്‍ പ്രയോജനപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. സാമൂഹിക സാമ്പത്തിക ജാതി സെന്‍സസ് അനുസരിച്ച്, നിങ്ങള്‍ അതേപ്പറ്റി കേട്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ? എസ്.സി.സി.സി, ജാതി സെന്‍സസ് എന്നാണ് പേര് എങ്കിലും, ജാതി വിവരങ്ങള്‍ അവര്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കാറില്ല, വലിയ പ്രത്യാഖാതങ്ങള്‍ അതിന് സൃഷ്ടിക്കാന്‍ കഴിയും എന്നതുതന്നെ കാരണം. അതേ സെന്‍സസ് അനുസരിച്ച് ഗ്രാമീണ ഇന്ത്യയിലെ 75ശതമാനം ജനങ്ങളെ എടുത്താല്‍, നിങ്ങളുടെ രാജ്യത്തിലെ 70ശതമാനം ഗ്രാമീണരാണ്, അവരില്‍ 75ശതമാനത്തെ എടുത്താല്‍, കുടുംബം പുലര്‍ത്തുന്നയാളുടെ ശരാശരി മാസവരുമാനം 5000രൂപയില്‍ താഴെയാണ്. ഇനി മാസവരുമാനം 10,000രൂപയെടുക്കുക അങ്ങനെയാണെങ്കില്‍ നിങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രത്തിലെ 90ശതമാനം ഗ്രാമീണജനതയുടെ ചിത്രമായി. 10,000രൂപവരെയുള്ള മാസവരുമാനക്കാരില്‍ നാലില്‍ മൂന്നും 5000ത്തിന് അടുത്തേ സമ്പാദിക്കുന്നുള്ളു.

പക്ഷെ ഫോബ്‌സ് ബില്യണയര്‍ പട്ടിക നമ്മോടു പറയുന്നു ഇന്ത്യ സമ്പന്നന്മാരില്‍ നാലോ, അഞ്ചോ ആണെന്ന്. വര്‍ഷാവര്‍ഷം അതുമാറുന്നുണ്ട്. ഡോളറിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ കോടീശ്വരന്മാരുടെ എണ്ണം എടുത്താല്‍ നമ്മള്‍ നാലാം സ്ഥാനത്തുണ്ട്. അമേരിക്ക, റഷ്യ, ചൈന, ഇടക്ക് കയറി വരുന്ന ജര്‍മ്മനി എന്നിവര്‍ക്കൊപ്പം. കോടിപതികളുടെ പട്ടികയില്‍ നാലാംസ്ഥാനത്ത് വരുന്ന ഇതേ രാജ്യം ഐക്യരാഷ്ട്ര സംഘടനയുടെ ഹ്യൂമന്‍ ഡെവലപ്പ്‌മെന്റ് ഇന്‍ഡക്‌സില്‍ 135-ാം സ്ഥാനത്താണ്. കോടിപതികളില്‍ അഞ്ചാമതും മാനുഷിക വികസനത്തില്‍ 135-ാമതും. ഞാനിത് പറയുന്നത് കേരളത്തില്‍ നിന്നാണ്, മാനുഷിക വികസനത്തില്‍ ലോകത്തോട് കിടപിടിക്കുന്ന ഒരു സംസ്ഥാനത്തില്‍ നിന്ന്. കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷത്തെ കോടീശ്വരപട്ടികയില്‍ ഇന്ത്യയില്‍ നിന്ന് നൂറ് പേരുണ്ടായിരുന്നു. ഈ നൂറ് പേരാണ് നമ്മുടെ രാജ്യത്തിന്റെ മൊത്ത ആഭ്യന്തര ഉദ്പാദന(ജിഡിപി)ത്തിന്റെ 12 ശതമാനം കൈയ്യാളുന്നത്. 128 കോടി ജനങ്ങളുള്ള ഒരു രാജ്യത്തെ ജിഡിപിയുടെ 12 ശതമാനം 100പേര്‍ കൈയ്യടക്കുന്നു. ആരുടെ വളര്‍ച്ചയാണിത്? ആരുടെ ജനാധിപത്യമാണിത്? ആര്‍ക്കാണ് ഈ രാജ്യം പ്രയോജനപ്പെടുന്നത്? ലോക്‌സഭയിലെ കോടിപടികള്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് നല്‍കുന്ന സൂചന എന്താണ് ഏന്നുവെച്ചാല്‍ അതി സമ്പന്നര്‍ക്ക് (സൂപ്പര്‍-റിച്ച് ) മാത്രമേ തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ മത്സരിക്കാന്‍ കഴിയു. ഒരു അമേരിക്കന്‍ പത്രപ്രവര്‍ത്തകന്‍ പറഞ്ഞത് ഓര്‍മ്മവരുന്നു. പണം കൊണ്ടു വാങ്ങാവുന്ന മികച്ചൊരു ജനാധിപത്യമാണ് അമേരിക്ക.

ഇനി ബില്യണര്‍മാരുടെ പട്ടികയില്‍ മോശം പ്രകടനം ആരുടെതാണെന്ന് നോക്കാം. ഇന്ത്യന്‍ ബില്യണയര്‍മാരുട എണ്ണം സ്‌കന്‍ഡനേവിയന്‍ നോര്‍ഡിക് രാജ്യങ്ങളുടെ പ്രാതിനിധ്യത്തിന്റെ രണ്ടര ഇരട്ടിയാണ്. പക്ഷെ ആ രാജ്യങ്ങള്‍ മനുഷ്യവികസന ഇന്‍ഡക്‌സില്‍ എപ്പോഴും മുന്നില്‍ വരുന്നു. നമ്മുട സമൂഹത്തെ സംബന്ധിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിസന്ധി അതിവേഗം വളരുന്ന അസമത്വമാണ്. കഴിഞ്ഞ 15വര്‍ഷം അസമത്വം വളര്‍ന്നത് ഏറ്റവും വേഗത്തിലാണ്, അതിനു മുന്‍പുള്ള വര്‍ഷങ്ങളിലൊന്നും ഇത്ര ഗുരുതരമായിരുന്നില്ല.2015ല്‍ ഇന്ത്യയില്‍ പുലരുന്ന അസമത്വം കോളനിഭരണക്കാലത്തേതിന് സമമാണ്. സമൂഹത്തിന്റെ സകലമേഖലകളിലും അത് പ്രതിഫലിക്കുന്നു.

കാനഡ, ബ്രിട്ടണ്‍, ജപ്പാന്‍ രാജ്യങ്ങളേക്കാള്‍ ഡസന്‍ കണക്കിനാണ് ഇന്ത്യയുടെ ബില്യണയര്‍മാര്‍. റഷ്യയും, ചൈനയും നമുക്ക് മുകളിലാണ് എങ്കിലും എന്റെയുള്ളില്‍ തിളക്കുന്ന സ്വദേശാഭിമാനം കൊണ്ട് പറയട്ടേ, ചൈനീസ് ബില്യണയര്‍മാരെക്കാള്‍ നെറ്റ് വര്‍ത്ത് നമ്മുടെ കോടിപതികള്‍ക്കാണ്. ഒരു ചൈനീസ് ബില്യണയറുടെ നെറ്റ് വര്‍ത്ത് 1.3 ബില്യണ്‍ ആണെങ്കില്‍ ഇന്ത്യന്‍ ബില്യണയറുടെത് 3.57 ബില്യണ്‍ ഡോളറാണ്. എണ്ണംകൊണ്ട് അവരെക്കാള്‍ താഴെയെങ്കിലും നെറ്റ് വര്‍ത്ത് കൊണ്ട് നമ്മള്‍ ചൈനയെ മറികടന്നു എന്ന് രാജ്യസ്‌നേഹത്തോടെ നമുക്ക് ഓര്‍ക്കാം.

റഷ്യന്‍ ബില്യണയര്‍മാരുടെ കാര്യത്തില്‍ ആ രാജ്യത്തിന് ഒരു ധാര്‍മ്മിക മൂല്യമുണ്ട്. എല്ലാ അഞ്ചുവര്‍ഷവും അവര്‍ അവരുടെ കോടിപതികളെ ജയിലിലേക്ക് അയക്കുന്നു. നമ്മളാകാട്ടെ നമ്മുടെ കോടിപതികളെ പാര്‍ലമെന്റിലേക്കും.!

ഇനി നമുക്ക് ഓരോ മേഖലകളിക്കും കടക്കാം. വിദ്യാര്‍ത്ഥികളും അദ്ധ്യാപകരും ഇരിക്കുന്ന വേദിയായതുകൊണ്ടു തന്നെ നമുക്ക് വിദ്യാഭ്യാസ മേഖല പരിശോധിക്കാം. ഞാന്‍ മുന്‍പ് പറഞ്ഞതുപോലെ, ഹരിയാന സര്‍ക്കാരിനെ വിദ്യാഭ്യാസ നിഷേധത്തിന് പ്രതിക്കൂട്ടില്‍ നിര്‍ത്താത്ത വിധിയെന്ന പോലെ, ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ് നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസമേഖല. കഴിഞ്ഞ 25വര്‍ഷ കാലയളവില്‍, അതിനെ ഞാന്‍ ഹൈപ്പര്‍ കൊമേഷ്യലൈസേഷന്‍ എന്ന് വിളിക്കാന്‍ താല്‍പര്യപ്പെടുന്നു. മാധ്യമങ്ങളും വിദ്യാഭ്യാസവും എല്ലാം അതിഭീകരമായി വാണിജ്യവല്‍ക്കരിക്കപ്പെട്ട ഒരുകാലയളവാണ് അത്.

രാജ്യത്തെ ഉന്നത സ്‌കൂളുകളുടെ വെബ്‌സൈറ്റുകള്‍ തിരയുമ്പോള്‍ എനിക്ക് ഒരുപാട് തമാശകള്‍ നേരിടേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ട്. ഡെല്‍ഹിയിലെ ബി.ഡി ഗോയങ്ക സ്‌കൂളിന്റെ വെബ്‌സൈറ്റില്‍ നിന്നുള്ള ഏതാനും വരികള്‍ ഞാന്‍ വായിക്കാം. ഇത് പറയുന്നു..

ശീതീകരിച്ച സ്‌കൂള്‍ ബസ്സിനും ക്ലാസ്സ് മുറികള്‍ക്കും പൗരന്മാരെ ആഗോളപൗരന്മാര്‍ ആക്കാം എന്നതിനും പുറമെ ഈ സ്‌കൂള്‍ പറയുന്നു. അതിന്റെ കാന്റീനിലും അന്താരാഷ്ട്ര ഭക്ഷണം എത്തിക്കുമെന്ന്. അതും പ്രശസ്തരായ ഡയറ്റീഷ്യന്‍മാരുടെ നിര്‍ദ്ദേശ പ്രകാരം മാത്രം ഭക്ഷണം ഒരുക്കും. ആഴ്ച്ചയിലെ ഓരോ ദിവസവും ഓരോ ഭക്ഷണ രീതിയാണ് തയ്യാറാക്കുക ഒരുനാള്‍ മെക്‌സിക്കന്‍, പിന്നീട് ചൈനീസ്, ഇറ്റാലിയന്‍ എന്തോ, ഒരു ദിവസം ഇന്ത്യന്‍ ഭക്ഷണവും ഉള്‍പ്പെടുത്താന്‍ അവര്‍ക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഭക്ഷണത്തിന് പുറമെ ഏറ്റവും ഗുണമേന്മയുള്ള മിനറല്‍ വാട്ടര്‍ മാത്രമേ കുട്ടികള്‍ക്ക് നല്‍കു എന്നും അവര്‍ ഉറപ്പ് നല്‍കുന്നു. എന്തായാലും ഞാന്‍ ഇതേപ്പറ്റി എഴുതിയതിന് ശേഷം അവര്‍ ഈ പേജ് സൈറ്റില്‍ നിന്ന് മാറ്റിയിരുന്നു. എങ്കിലും നിങ്ങള്‍ ഒന്ന് താരതമ്യം ചെയ്യു. എന്തിനും ഡയറ്റീഷ്യന്മാര്‍ ഒപ്പമുള്ള ഈ സാഹചര്യവും നാലില്‍ മൂന്ന് പേര്‍ക്കും അഞ്ചാം ക്ലാസ്സ് പൂര്‍ത്തിയാക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ഹരിയാനയിലെ പെണ്‍കുട്ടികളുടെ ജീവിതവും. ഇതും താരതമ്യം ചെയ്യുക. ഇന്ത്യയിലെ സാമൂഹിക സാമ്പത്തിക ജാതി സെന്‍സസും. ഒരു തരത്തിലുമുള്ള വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ പടിപോലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത 400 മില്യണ്‍ ഇന്ത്യക്കാരുണ്ട്.

ഇനി ഡെല്‍ഹി ഹൃദയത്തിലെ മറ്റൊരു സ്‌കൂള്‍, സന്‍സ്‌കൃതി. അത് വളരെ ഉന്നതമാണ് ആ സ്ഥാപനം. സംസ്ഥാന മന്ത്രിമാരുടെയോ, ഉയര്‍ന്ന് സര്‍ക്കാര്‍ ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെയോ മക്കള്‍പോലും അഡ്മിഷന്‍ നേടുന്നത് കഷ്ടപ്പെട്ടാണ്. നിങ്ങളുടെ അച്ഛനോ ആരെങ്കിലുമോ ക്യാബിനറ്റ് മിനസ്റ്റര്‍ ആകുകയാണ് അവിട അഡ്മിഷന്‍ ലഭിക്കാന്‍ എളുപ്പം. അവര്‍ക്കും ഒരു വെബ്‌സൈറ്റ് ഉണ്ട്. അതില്‍ എഴുതിയിരുന്നത് എന്നെ ചിരിപ്പിച്ചു. നിലവിലെ കാബിനറ്റ് സെക്രട്ടറി ആരാണോ അയാളുടെ ഭാര്യയായിരിക്കും സ്‌കൂള്‍ ബോര്‍ഡിന്റെ ചെയര്‍പേഴ്‌സണ്‍ എന്ന് സ്‌കൂള്‍ വെബ്‌സൈറ്റ് പറയുന്നു. ചിന്തിക്കുക, ആരാണോ കാബിനറ്റ് സെക്രട്ടറി അയാളുടെ ഭാര്യ സ്‌കൂള്‍ ചെയര്‍പേഴ്‌സണ്‍..! ഞാന്‍ അവര്‍ക്ക് ഇതേക്കുറിച്ച് ഒരു കത്തയച്ചു എങ്കിലും മറുപടി കിട്ടിയില്ല. ഇത് രസമുള്ള കാര്യമല്ലേ… ഒന്നാലോചിക്കൂ, കാബിനറ്റ് സെക്രട്ടറി ഒരു സ്ത്രീയാണെങ്കില്‍ ഇവര്‍ എന്തു ചെയ്യും.? അവരെന്തായാലും ആ പേജ് മാറ്റി. പക്ഷെ ഞാന്‍ അത് സ്‌ക്രീന്‍ഷോട്ട് എടുത്തിട്ടുണ്ട്.

ഇനി എന്റെ നഗരമായ മുംബൈയിലേക്ക് വരു. ഞാന്‍ ആന്ധ്രയില്‍ പിറന്ന് തമിഴ്‌നാട്ടില്‍ വളര്‍ന്ന് മുംബൈയില്‍ ജോലി ചെയ്തയാളാണ്. അതുകൊണ്ട് എനിക്ക് മാതൃസംസ്ഥാനങ്ങള്‍ മൂന്നാണ്. അതുകൊണ്ട് ഇതിലേതെങ്കിലും സംസ്ഥാനം എന്തെങ്കിലും മോശംകാര്യം ചെയ്താല്‍ എനിക്ക് എളുപ്പം കൈയ്യൊഴിയാം എന്ന മെച്ചവും ഉണ്ട്. ബോംബെ സ്‌കോട്ടിഷ് എന്നൊരു സ്‌കൂള്‍ ഉണ്ട് അവിടെ. വളരെ ഉന്നതമായ ഒരു സ്‌കൂള്‍. ബോബെയിലെ കടുത്ത ട്രാഫിക് തിരക്കിലും തോന്നിയതുപോലെ കാര്‍ പാര്‍ക്ക് ചെയ്യാന്‍ രക്ഷകര്‍ത്താക്കള്‍ക്ക് അനുമതി നല്‍കുന്ന ഒരു സ്‌കൂളാണ് അത്. 2005ല്‍ ആണ്, മില്യണയര്‍മാരുടെ എണ്ണം പെരുകിയപ്പോള്‍ ഒരു അനിതരസാധാരണമായ പ്രതിസന്ധി സ്‌കൂള്‍ മാനേജ്‌മെന്റിനെ ബാധിച്ചു. എന്താണെന്നോ..? സ്‌കൂള്‍ വാര്‍ഷിക ദിനത്തില്‍ മില്യണയര്‍ കുട്ടികളുടെ രക്ഷകര്‍ത്താക്കള്‍ക്കായി പ്രത്യേക ഷാമിയാന പന്തല്‍ ഒരുങ്ങി. എല്ലാവരുടെയും അച്ഛനും അമ്മയും ഉന്നതരാണല്ലോ. ഇന്ത്യയുടെ വളര്‍ച്ചയും പുരോഗതിയും ബില്യണയര്‍മാരെ സൃഷ്ടിച്ചപ്പോള്‍ 2008ല്‍ ആ ഏദന്‍തോട്ടത്തില്‍ ഒരു പാമ്പ് എത്തിച്ചേര്‍ന്നു. ബില്യണയര്‍മാര്‍ക്കൊപ്പം എങ്ങനെ മില്യണയര്‍മാരെ ഉള്‍പ്പെടുത്തും. നാണക്കേടല്ലേ. ഇപ്പോഴുള്ള ഷാമിയാനക്ക് അകത്ത് പുതിയൊരു ഷാമിയാന പണിത് ഈ പ്രശനം തീര്‍ക്കാന്‍ കഴിയുമോ.? അഞ്ച് ദിവസം ടൈംസ് ഓഫ് ഇന്ത്യ ദിനപത്രം ഇതാണ് ചര്‍ച്ച ചെയ്തത്. ബോംബെയുടെ അഭിമാനമായ സ്‌കൂള്‍ അങ്ങനെ ബില്യണയര്‍മാരും മില്യണയര്‍മാരും തമ്മിലുള്ള ഒരു വര്‍ഗ്ഗസമരത്തിന് വേദിയായി. ആര് ജയിച്ചു എന്ന നിങ്ങള്‍ക്ക് ഊഹിക്കാമല്ലോ.?

ഈത്തരത്തിലുള്ള അബദ്ധജടിലമായ, തനി അശ്ലീലം നിറഞ്ഞ അസമത്വം ഉണ്ടല്ലോ അതിനെ അതേരീതിയില്‍ കാണാനും തള്ളിക്കളയാനും നിങ്ങള്‍ക്ക് കഴിയണം. 25 വര്‍ഷം കൊണ്ട് പാവങ്ങളില്‍ നിന്ന് പണക്കാരനിലേക്ക് നമ്മള്‍ സമ്പത്ത് കൈമാറ്റം ചെയ്തു. ഉന്നതരുടെ ഇത്തരം വൃത്തികെട്ട കളികളെ നിങ്ങളുടെ രാജ്യത്തെ പാവങ്ങളില്‍ പാവങ്ങളായ ജനങ്ങളുടെ ജീവിതവുമായി തട്ടിച്ച് നോക്കു. 2014ല്‍ ദേശീയ സാംപിള്‍ സര്‍വ്വേ ഓര്‍ഗനൈസേഷന്‍ നല്‍കുന്ന കണക്ക് അനുസരിച്ച് അഞ്ചംഗ ഗ്രാമീണ കുടുംബത്തിന്റെ മാസം വരുമാനം 6436 രൂപയാണ്. ആളോഹരി 200മുതല്‍ 250വരെ അല്ലേ. ഈ മനുഷ്യരാണ് നിങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കുന്നത്. ഇവരാണ് നമ്മുടെ രാജ്യത്തെ കര്‍ഷകര്‍. അവരുടെ ഒരുമിച്ചുള്ള വാര്‍ഷിക വരുമാനം 1000 യുഎസ് ഡോളര്‍. ഈ 6436ശരിക്കും ഒരു തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കുന്ന കണക്കാണ്. കാരണം കേരളം, പഞ്ചാബ് സംസ്ഥാനങ്ങളില്‍ അത് 10,000ന് മുകളില്‍ ആണ്. ഒഡിഷ, ബിഹാര്‍ എന്നിവിടങ്ങളില്‍ അത് 4000 ആണ്. അങ്ങനെയാണ് 6436ല്‍ എത്തിയത്. കേരളവും പഞ്ചാവും മാറ്റി നിര്‍ത്തിയാല്‍ കണക്കുകള്‍ മാറും. ഒരു വശത്ത് ബില്യണയര്‍മാര്‍ മറ്റൊരു ഷാമിയാനക്ക് വേണ്ടി കടിപിടികൂടുന്നു, മറുവശത്ത് ജീവിത പ്രതിസന്ധി കാരണം പഠന തുടരാന്‍ ആകാതെ ലക്ഷങ്ങള്‍ സ്‌കൂള്‍ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു, അവരോട് ഇവിടുത്തെ നിയമം പറയുന്നു പഠിക്കാത്തത് കൊണ്ട് നിങ്ങള്‍ക്ക് സ്വന്തം പഞ്ചായത്തിലെ മെമ്പര്‍ ആകാന്‍ കഴിയില്ലെന്ന്.

നിങ്ങള്‍ക്കറിയുമോ ആന്ധ്രപ്രദേശിലും മറ്റിടങ്ങളിലും എത്രമാത്രം കൗമാരക്കാരായ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ സ്‌കൂളില്‍ പോകാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല എന്നതിനാല്‍ സ്വയം ജീവനൊടുക്കിയെന്ന്. പഠിക്കാന്‍ മിടുക്കികള്‍ ആയിരുന്നിട്ടും അവരുടെ കുടുംബത്തിന് വിദ്യാഭ്യാസ ചെലവ് താങ്ങാന്‍ കഴിയാത്തതുകൊണ്ട് നിരാശകൊണ്ട് എത്രയധികം നമ്മുടെ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ജീവന്‍ ഒടുക്കിയെന്ന്. അവിടങ്ങളിലെല്ലാം ആണ്‍കുട്ടികള്‍ക്കാണ് പഠിക്കാന്‍ അവസരം കിട്ടിയത്. നമ്മുടെ രീതികള്‍ അങ്ങനെയാണല്ലോ.

ജയലക്ഷ്മി പാലക്, ആന്ധ്രപ്രദേശ് അനന്ത്പുരിലെ ഒരു പതിനൊന്നുവയസ്സുകാരി ഇത്തരത്തില്‍ ആത്മഹത്യ ചെയതതാണ്. അവളുടെ സ്‌കൂള്‍ ടീച്ചര്‍ പറഞ്ഞത് അവള്‍ ഒരു അസാധ്യ ബുദ്ധിസാമര്‍ദ്ധ്യമുള്ള കുട്ടിയായിരുന്നു എന്നാണ്. അവളുടെ രക്ഷകര്‍ത്താക്കള്‍ കൃഷിക്കാരായിരുന്നു. വിള നശിച്ചപ്പോള്‍ അവള്‍ക്ക് പഠനം തുടരാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. അവളുടെ സഹോദരന്‍ പഠനം തുടരുകയും ചെയ്തു. ജയലക്ഷ്മി ആത്മഹത്യ ചെയ്തു. മറാത്ത് വാഡയിലും വിദര്‍ഭയിലുമായി ഒരു ഡസനോളം പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ഇതേവഴി സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. വിദ്യാഭ്യാസയോഗ്യതയില്ലാതെ തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ മത്സരിക്കാന്‍ കഴിയില്ലെന്ന് നിയമങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കുമ്പോള്‍ നമ്മള്‍ ഈ പെണ്‍കുട്ടികളോട് എന്ത് പറയും.? അവര്‍ അവരുടെ സ്‌കൂളുകളില്‍ ഒന്നാമതായിരുന്നു. സ്‌കൂളിലേക്ക് അവരെ അയക്കാന്‍ സാഹചര്യമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് മാത്രം പഠനം നിര്‍ത്തേണ്ടി വന്നവരാണ് അവര്‍. എന്ത് ജനാധിപത്യമാണ് നമ്മള്‍ അവര്‍ക്ക് നേരെ നീട്ടുന്നത്. നമ്മള്‍ അവരുടെ അവകാശങ്ങള്‍ക്ക് തുരങ്കം വെയ്ക്കുകയാണ്, അവരുടെ മനുഷ്യാവകാശങ്ങളെ ഹനിക്കുകയാണ്, ലിംഗസമത്വം എന്ന ആശയത്തിന് തന്നെ തുരങ്കം വയ്ക്കുകയാണ് ഈ നിയമങ്ങള്‍.

ഇനി ചിന്തിക്കു… ഗ്രാമീണവീടുകളിലെ ഗൃഹനാഥന്‍ മാസം 5000രൂപക്ക് താഴെ മാത്രം വരുമാനം ഉണ്ടാക്കുന്നു, അഞ്ച് പേരടങ്ങുന്ന ഒരു കര്‍ഷക കുടുംബം ഒരുമിച്ച് സമ്പാദിക്കുന്നത് 100ഡോളര്‍ മാത്രം, നിങ്ങളുടെ പാര്‍ലമെന്റിലെ 82ശതമാനം ആളുകള്‍ കോടിശ്വരന്മാരാണ്, ഈനാട്ടിലെ ജിഡിപിയുടെ 12ശതമാനം വെറും നൂറ് പേര്‍ കൈയ്യടക്കുന്നു, ഇതാ എന്റെ ചോദ്യം. എവിടെ നമ്മള്‍ പ്രകടിപ്പിക്കേണ്ട അമര്‍ഷം? എവിടെ നമുക്ക് തോന്നേണ്ട നാണക്കേട്? നമ്മുടെ ജനതയുടെ ഭൂരിഭാഗം അതിഭീകരമായ ദാരിദ്രവും അവഹേളനവും സഹിക്കുമ്പോള്‍ കോടിപതികളുടെ എണ്ണം നമ്മെ ഒരു തരത്തിലും അഭിമാനം കൊള്ളിക്കരുത്.

നമുക്ക് വീണ്ടും സ്‌കൂളുകളുടെ കാര്യം എടുക്കാം. ഇത്രനേരെ പറഞ്ഞതിന്റെ നേരെ വിപരീതം. ഞാന്‍ ഗ്രാമീണമേഖലയെ പകര്‍ത്തുന്ന ഒരു ലേഖകനാണ്. വര്‍ഷത്തിലെ 270 ദിവസം ഇന്ത്യയിലെ ഗ്രാമങ്ങളില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ഒരാള്‍. തെലങ്കാനയിലെ മെഹബൂബ് നഗറിലെ ഒരു മെയ് മാസം, 49 ഡിഗ്രിയോളം വേനല്‍ കത്തുന്ന ഒരു ദിവസം, കുറച്ച് അമ്മമാര്‍ എന്റെ അടുക്കല്‍ വന്നു. ഞാന്‍ ഒരു സര്‍ക്കാര്‍ ഉദ്യോഗസ്ഥനാണ് എന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ചാണ് അവരെന്നെ സമീപിച്ചത്. ഇതായിരുന്നു അവര്‍ക്കുള്ള ഡിമാന്‍ഡ് – എത്രയും വേഗം സ്‌കൂളുകള്‍ തുറക്കണം. ആന്ധ്രപ്രദേശിലെ കടുത്ത വേനല്‍കാരണം 15 ദിവസം മുന്‍പേ സ്‌കൂളുകള്‍ അടച്ച സമയമാണ് അത്. ഞാന്‍ പറഞ്ഞു- ‘നിങ്ങള്‍ക്ക് ഭ്രാന്താണ്. ഈ സമയത്ത് കുട്ടികള്‍ സ്‌കൂളില്‍ പോയാല്‍ സൂര്യാഘാതം ഏറ്റ് മരിക്കും.’

അമ്മമാരുടെ മറുപടി ഇതായിരുന്നു, വിശപ്പുകൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ കണ്‍മുന്നില്‍ അവര്‍ മരിക്കുന്നതിലും ഭേദമല്ലേ, അവര്‍ സ്‌കൂളില്‍വച്ച് സൂര്യാഘാതം ഏറ്റ് മരിക്കുന്നത്. കടുത്ത ദാരിദ്രം അനുഭവിക്കുന്ന ആ മേഖലയില്‍ വിശപ്പടക്കാന്‍ കുട്ടികള്‍ക്ക് ലഭിക്കുന്ന ഒരേയൊരു മാര്‍ഗ്ഗമായിരുന്നു സ്‌കൂളിലെ ഉച്ചക്കഞ്ഞി.

ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും സമ്പന്നമായ നഗരമായ മുംബൈയില്‍ നിന്ന് വെറും 70 കി.മീ അകലെ, താനെ ജില്ലയിലെ ആദിവാസി മേഖലയില്‍ കുറച്ച് പ്രൈമറി സ്‌കൂള്‍ ടീച്ചര്‍മാരെ ഞാന്‍ പരിചയപ്പെട്ടു. ഞാന്‍ ഒരു ജേണലിസ്റ്റ് ആണെന്ന് അറിഞ്ഞാണ് അവരെന്നോട് സംസാരിച്ചത്.

അവര്‍ പറഞ്ഞു, സര്‍, തിങ്കളാഴ്ച്ചകളില്‍ കുട്ടികള്‍ക്ക് രാവിലെകൂടി കഞ്ഞി നല്‍കാനുള്ള സംവിധാനം ഒരുക്കാന്‍ ദയവായി താങ്കള്‍ പത്രത്തില്‍ എഴുതുമോ.

‘എന്തുകൊണ്ടാണ് തിങ്കളാഴ്ച്ചക്ക് പ്രത്യേകത? മതപരമായ എന്തെങ്കിലും ദിവസമാണോ?’ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

‘അല്ല’ അവര്‍ പറഞ്ഞു, സര്‍ തിങ്കഴാഴ്ച്ചകളില്‍ ഉച്ചക്ക് ഒരു മണിക്ക് ശേഷം മാത്രമേ ക്ലാസ്സെടുക്കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് കഴിയൂ, കാരണം അവസാനമായി ഈ സ്‌കൂളിലെ കുട്ടികള്‍ എന്തെങ്കിലും ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് വെള്ളിയാഴ്ച്ച ഉച്ചക്ക് സ്‌കൂളില്‍ നിന്ന് നല്‍കുന്ന ഉച്ചക്കഞ്ഞിയാണ്. സ്‌കൂളില്ലാത്ത ശനി, ഞായര്‍ ദിവസങ്ങളില്‍ പട്ടിണി കിടന്നാണ് കുട്ടികള്‍ ഇവിടെ വരുന്നത്. ആ കുട്ടികളുടെ വീടുകളില്‍ അവര്‍ക്ക് നല്‍കാന്‍ ഒന്നുമില്ല. തിങ്കളാഴ്ച്ചകളില്‍ വിശപ്പുകൊണ്ട് തീപിടിച്ച വയറുകളുമായാണ് ഉച്ചവരെ ആ കുട്ടികള്‍ കഴിയുന്നത്.

അതുകൊണ്ട് കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കില്ലെന്ന് ടീച്ചര്‍മാര്‍ എന്നോട് പറഞ്ഞു. മനുഷ്യത്വരഹിതമാണ് അവരെന്നോട് പറഞ്ഞു. അതെന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ തൊട്ടു. ഇപ്പോഴും നമുക്ക് ഇത്തരം അദ്ധ്യാപകര്‍ ഉണ്ടല്ലോ. അതില്‍ എനിക്ക് അഭിമാനമുണ്ട്.

ദിവസവും വ്യത്യസ്ത അന്താരാഷ്ട്ര രുചി വിളമ്പുന്ന സ്‌കൂള്‍ കാന്റീനുമായി ഈ ജീവതങ്ങളെ താരതമ്യം ചെയ്യു. നമ്മള്‍ ആരാണെന്ന് ഒന്ന് ആലോചിക്കു.

പ്രളയത്തില്‍ തകര്‍ന്നടിഞ്ഞ ചെന്നൈ നഗരത്തില്‍ നിന്നാണ് ഞാനിവിടെ വന്നത്. ആ ദുരന്തം 70-80ശതമാനം മനുഷ്യന്റെതന്നെ സൃഷ്ടിയാണെന്ന ബോധ്യം എനിക്കുണ്ട്. വികസനത്തിന് നാം തെരഞ്ഞെടുത്ത വഴികള്‍, ജലാശയങ്ങള്‍ നികത്തി വന്‍കിട കെട്ടിട നിര്‍മ്മാതാക്കള്‍ക്ക് കൈമാറിയതിന്റെ ഫലം. വിശാലമനസ്‌കരായ ധാരാളം ആളുകള്‍ ചെന്നൈയിലെ ദുരിതാശ്വാസപ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്ക് എത്തി എന്നത് എടുത്തുപറയേണ്ടതാണ്. സാധാരണക്കാര്‍ മാത്രമല്ല സമൂഹത്തിന്റെ എല്ലാമേഖലയില്‍ നിന്നും ആളുകള്‍ ചെന്നൈ വെള്ളപ്പൊക്കം ബാധിച്ചവര്‍ക്ക് സഹായവുമായി എത്തി.

എനിക്കൊന്നു ചോദിക്കാനുണ്ട്, പ്രകൃതിദുരന്തങ്ങള്‍ സംഭവിക്കുമ്പോള്‍ സഹായം നീട്ടാന്‍ നമ്മള്‍ വളരെ ഉദാരമതികളാകുന്നു. പക്ഷെ മനുഷ്യ നിര്‍മ്മിതമായ ദുരന്തങ്ങളും ദാരിദ്രവും ലക്ഷക്കണിക്കിന് ആളുകളെ എല്ലാവര്‍ഷവും കൊല്ലുന്നു. എവിടെയാണ് നമ്മുടെ ഉദാരമനസ്‌കത.

2004ല്‍ സുനാമി ദുരന്തം നടന്ന സമയത്ത് തമിഴ്‌നാട്ടിലെ നാഗപട്ടിണത്ത് 30,000 വീടുകളാണ് തച്ചുടക്കപ്പെട്ടത്. അതേ ആഴ്ച്ച മഹാരാഷ്ട്ര മുഖ്യമന്ത്രി വിലാസ് റാവു ദേശ്മുഖ് മുംബൈയിലെ 84,00 ചേരി വീടുകളാണ് തകര്‍ത്തത്. ആരും ഒരക്ഷരം മിണ്ടിയില്ല. നമ്മളെല്ലാം സുനാമി ദുരിതാശ്വാസത്തില്‍ ആയിരുന്നു. ബോംബെ മധ്യവര്‍ഗ്ഗം ആകട്ടെ സത്യത്തില്‍ സന്തോഷിക്കുകയാണ് ചെയതത്. ചേരികളില്‍ നിന്നുള്ള ആയിരക്കണക്കിന് കുട്ടികള്‍ക്ക് പരീക്ഷ എഴുതാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. അവരുടെ സെര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റുകളും,ഹോള്‍ടിക്കറ്റുകളും നഷ്ടപ്പെട്ടു. നമ്മളെല്ലാം സുനാമി ദുരിതാശ്വാസത്തില്‍ ആയിരുന്നു.- അത് നല്ലതാണ്-എങ്കിലും ഞാന്‍ ചോദിക്കുന്നു- ആളുകള്‍ മരിക്കുന്നു എന്നതില്‍ നമുക്ക് എന്തെങ്കിലും വേദനയുണ്ടോ.? എവിടെയാണ് അവരെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ പൊതുബോധം?

ഒഡീഷയിലും രാജ്യത്തെ മറ്റു ഇടങ്ങളിലും സ്‌കൂളുകളിലെ ഉച്ചക്കഞ്ഞി ഇപ്പോഴും വിതരണം ചെയ്യുന്നത് ജാതി അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്. ആളുകള്‍ ഇപ്പോഴും ജാതിയുടെ പേരില്‍ ചിതറിക്കിടക്കുകയാണ്. കുറച്ച് ആധികം വര്‍ഷം മുന്‍പുള്ള ഒരു സംഭവം ആണ്, അതെന്നെ കരയിച്ചു,

ഒഡീഷയിലെ ഒരു സ്‌കൂളില്‍ വച്ച് മാല എന്ന ഒരു ദളിത് പെണ്‍കുട്ടിയോട് ഞാന്‍ ചോദിച്ചു. മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് ഉച്ചക്കഞ്ഞി വിളമ്പുന്നിടത്ത് നിന്ന് എന്തുകൊണ്ടാണ് മാറിയിരിക്കുന്നത് എന്ന്? അവള്‍ക്ക് ഏഴോ, എട്ടോ വയസ്സെയുള്ളു. അവള്‍ പറഞ്ഞു. അവര്‍ ‘നല്ല’ ആളുകളാണ്. ഞങ്ങള്‍ ‘താഴ്ന്ന’യാളുകളാണ്. നമ്മള്‍ അവളുടെ ഊര്‍ജ്ജത്തെ നശിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു, ആവള്‍ മറ്റുള്ളവരെക്കാള്‍ താഴെയാണെന്ന് അവളുടെ മനസ്സില്‍ ഒരുബോധം സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഈ ചിന്ത ഒരു എട്ടുവയസ്സുകാരിയുടെ തലയില്‍ നമ്മള്‍ കയറ്റിവച്ചിരിക്കുകയാണ്…. ആ പെണ്‍കുട്ടിക്ക് എന്ത് ഭാവിയാണ് നമ്മള്‍ക്ക് പ്രതീക്ഷിക്കാനാവുക. നാം ആദര്‍ശപരമായി ജാതിബോധം ആ പെണ്‍കുട്ടിയുടെ മനസ്സില്‍ അടിച്ചേല്‍പ്പിച്ചിരിക്കുകയാണ്.

ഇനി അസഹിഷ്ണുതയിലേക്ക്. രാജ്യത്ത് വലിയൊരു ചര്‍ച്ചാവിഷയമാണല്ലോ അത്. മൂന്ന് പ്രധാനപ്പെട്ട ദേശീയവാദികള്‍ രാജ്യത്ത് കൊലചെയ്യപ്പെട്ടു. നരേന്ദ്ര ധാബോല്‍ക്കര്‍, ഗോവിന്ദ് പാന്‍സരെ, പ്രൊഫ.എം.എം. കല്‍ബൂര്‍ഗി- മുന്‍ സര്‍വ്വകലാശാല വൈസ്ചാന്‍സലര്‍. ഈ മൂന്ന് പേരെയും സംബന്ധിച്ച് ചില കാര്യങ്ങളില്‍ സമാനതയുണ്ട്. ഒന്ന്, ഇവര്‍ എല്ലാം യുക്തിവാദികളായിരുന്നു, രണ്ടാമതും ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതുമായ പ്രത്യേകത, ഇവര്‍ എല്ലാം അന്ധവിശ്വാസങ്ങള്‍ക്ക് എതിരെയുള്ള പ്രചാരകര്‍ ആയിരുന്നു. മൂന്ന് എഴുത്തുകാരും. പാന്‍സരെ ‘ആരാണ് ശിവാജി’ എന്ന പുസ്തകം എഴുതിയ ആളാണ്. കല്‍ബുര്‍ഗി കന്നടയിലെ ഒരു സാഹിത്യകാരനും. മരണപ്പെട്ട ഈ മൂന്നുപേരില്‍ രണ്ട് പേരെ എനിക്ക അടുത്തറിയാം. ഗോവിന്ദ് പാന്‍സരെയുടെ സ്വന്തം നാടായ കോലാപൂരില്‍, അദ്ദേഹം വെടിയേറ്റ് വീണിടത്ത് നിന്ന് ഏതാനും കിലോമീറ്റര്‍ ഉള്ളില്‍, അദ്ദേഹത്തെ ഓര്‍മ്മിച്ച് ഞാന്‍ കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഒരുപ്രഭാഷണം നടത്തിയിരുന്നു.

ഇതൊന്നും വെറും അജ്ഞതയല്ല. നമ്മുടെ വിവേചനബുദ്ധിക്ക് നേരെയുള്ള ഭീഷണിയാണ്. അതിവേഗം പടരുകയാണ് ഈ ഭീഷണികള്‍. വിവേചനബുദ്ധിക്ക് നേരെയുള്ള ഭീഷണിയും ആയുധം കൊണ്ടുള്ള ഭീകരതയും. ദയവായി നമ്മള്‍ അകപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഈ അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കുക. ഇനിയും എത്ര ദബോല്‍ക്കര്‍മാരും, പാന്‍സാരെമാരും കൊല്ലപ്പെട്ടാലാണ് നമ്മുടെ അവസ്ഥ നാം മനസ്സിലാക്കുക. ഇത് ഏതെങ്കിലും ഒരു യാഥാസ്ഥികവാദത്തില്‍ ഒതുങ്ങുന്നത്ര നിസാര സംഭവമല്ല. ഹിന്ദുത്വവാദം എന്നൊന്നും പറയുന്നുമില്ല. നമ്മള്‍ ഇന്ത്യയുടെ സമകാലിക രാഷ്ട്രീയവും പരിസരവും വീക്ഷിച്ചാല്‍ മനസ്സിലാകും. നിരവധി തരത്തിലുള്ള മതയാഥാസ്ഥികതയാണ് ചുറ്റുമുള്ളതെന്ന്. അതില്‍ ഒന്ന് അധികാരത്തില്‍ ഉണ്ടെന്ന് മാത്രം.

മതയാഥാസ്ഥികതയെക്കുറിച്ച് നമുക്ക് അറിയാം. പക്ഷെ നമ്മുടെ കാര്‍ഷികമേഖലയുടെ വേരിളക്കിയ സാമ്പത്തിക, വിപണിയഥിഷ്ടിത യാഥാസ്ഥിക പ്രവണതകളെക്കുറിച്ച് നാം അജ്ഞരാണ്. കര്‍ഷകരില്‍ നിന്ന് സമ്പത്ത് ചോര്‍ത്തിയെടുത്ത് കോര്‍പ്പറേറ്റ് ലോകത്തിന് നല്‍കിയത് ഈ പ്രവണതകളാണ്. 1973ല്‍ മഹാരാഷ്ട്രയിലെ ഒരു പരുത്തി കര്‍ഷകന് മക്കളെയും മരുമക്കളെയും മുംബൈയിലെ സ്വകാര്യ കോളേജുകളില്‍ ചേര്‍ക്കാനുള്ള കഴിവുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ക്വിന്റല്‍ പരുത്തി കൊടുത്താല്‍ 50ഗ്രാം സ്വര്‍ണ്ണം കിട്ടുമായിരുന്നു. ഇന്ന് എട്ട് ക്വിന്റല്‍ പരുത്തി കൊടുത്താല്‍ അയാള്‍ക്ക് 50ഗ്രാം സ്വര്‍ണ്ണം വാങ്ങാം. പരുത്തി വെളുത്ത സ്വര്‍ണ്ണമായാണ് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. ‘കാര്‍ഷികവ്യവസായ’ത്തില്‍ വരുത്തിയ മാറ്റങ്ങള്‍കൊണ്ട് നമ്മള്‍ ആ കര്‍ഷകരെ അവസാനിപ്പിച്ചുകളഞ്ഞു. മഹാരാഷ്ട്രയിലെ ഏറ്റവും നല്ലനിലയില്‍ ആയിരുന്നു പരുത്തി കര്‍ഷകര്‍ ജീവിച്ചിരുന്നത്.

സാമ്പത്തിക യാഥാസ്ഥികത, വിപണിയഥിഷ്ടിത യാഥാസ്ഥികത എന്നിവയെ നമ്മള്‍ മറന്നുപോകരുത്. കോര്‍പ്പറേറ്റുകള്‍ക്ക് ഇന്‍സന്റീവുകളും, സബ്‌സിഡികളും നല്‍കിയത് ഇവയാണ്, അതുവഴി വലിയതോതില്‍ പൊതുമുതലും.

ഇന്ന് കാര്‍ഷിക വായ്പകള്‍ കര്‍ഷകരിലേക്ക് എത്തുന്നില്ല. പി.ചിദംബരം, പ്രണബ് മുഖര്‍ജി, അരുണ്‍ ജെയ്റ്റിലി- എല്ലാ ധനമന്ത്രിമാരും പറയുന്നു. കാര്‍ഷിക വായ്പകള്‍ ഇരട്ടിപ്പിച്ചു, മൂന്നുമടങ്ങാക്കി എന്ന്. ശരിയാണ് അവര്‍ പറയുന്നത് ശരിയാണ്. പക്ഷെ അത് കര്‍ഷകര്‍ക്ക് കിട്ടുന്നില്ല. ഈ വിഷയത്തില്‍ നല്ലൊരു പഠനം നടത്തിയത് ഒരു കേരളത്തില്‍ നിന്നുള്ള അദ്ധ്യാപകന്‍ ആണ്. ടാറ്റാ ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് സോഷ്യല്‍ സയന്‍സിലെ പ്രൊഫ രാമകുമാര്‍. അദ്ദേഹം കര്‍ഷക വായ്പകള്‍ എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നത് എന്ന് കണ്ടെത്തി. മഹാരാഷ്ട്ര സംസ്ഥാനത്തിലെ 53 ശതമാനം കര്‍ഷകവായ്പകളും നഗര ബ്രാഞ്ചുകളിലേക്കാണ് പോയത്. മലബാര്‍ഹില്‍ പോലുള്ള അര്‍ബന്‍ മേഖലകളിലെ പോഷ്-സ്ട്രഗഌങ്ങ് കര്‍ഷകര്‍ അവര്‍ക്കാണ് വായ്പ കിട്ടിയത്.

ഇനി നമുക്ക് നോക്കാം, രാജ്യത്തെ അവസ്ഥ

അമ്പതിനായിരത്തിന് താഴെ ലോണെടുക്കുന്നവരില്ല. ആരായിരിക്കും അത്ര കുറഞ്ഞതുക ലോണെടുക്കുക.? സാധാരണ കര്‍ഷകന്‍. രണ്ട് ലക്ഷത്തിന് താഴെ ലോണെടുക്കുന്നത് ആരാകും? മീഡിയം കര്‍ഷകര്‍. ഇതെല്ലാം റിസര്‍വ്വ് ബാങ്ക് നല്‍കുന്ന കണക്കുകള്‍ ആണ്. ഏത് ലോണുകളാണ് വര്‍ദ്ധിച്ചത്.? 10-25 കോടിക്ക് മുകളില്‍ ഉള്ളവ വര്‍ദ്ധിച്ചു.

അവസാനമായി ഏത് സാധാരണ കര്‍ഷകനാണ് നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞത്, ഇതാ ഞാന്‍ ഒരു 10കോടി ലോണ്‍ എടുക്കാന്‍ പോകുന്നു എന്ന്?

വയനാടില്‍ നടന്ന കര്‍ഷക ആത്മഹത്യകള്‍ ഏറെയും രണ്ട് ലക്ഷം രൂപപോലും അടക്കാന്‍ വയ്യാത്ത കര്‍ഷകര്‍ ചെയ്തതാണ്. 10കോടി വായ്പ എടുക്കുന്ന ഏത് കൃഷിക്കാരനെയാണ് നിങ്ങള്‍ക്ക് പരിചയമുള്ളത്.? എനിക്ക രണ്ട് പേരെ അറിയാം. ഒന്ന് മുകേഷ്, മറ്റെത് അനില്‍.

നമ്മുടെ കാര്‍ഷികവ്യവസായത്തിലെ വായ്പകള്‍ എല്ലാം പോകുന്നത് ബില്യണയര്‍മാരിലേക്കാണ്. കര്‍ഷകരിലേക്കോ, സമൂഹങ്ങളിലേക്കോ അല്ല. ചട്ടക്കൂട് സൃഷ്ടിച്ച് നാം അടിച്ചേല്‍പ്പിച്ച ഈ അസമത്വം ഉണ്ടല്ലോ, ബൈബിളിലെ ഒരുകഥ ഓര്‍മ്മവരുന്നു – ഒരു ഒട്ടകത്തിന് സൂചിക്കുഴലിലൂടെ കടക്കാം എങ്കില്‍ കോടീശ്വരന് സ്വര്‍ഗ്ഗരാജ്യത്തിലേക്കും കടക്കാം എന്ന കഥ. പക്ഷെ, ഒട്ടകത്തിന്റെയും, സൂചിയെടെയും, സൂചിയുണ്ടാക്കിയ കമ്പനിയുടെയും, സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ ഒരു ഓഹരിയുടെയും ഉടമ ഇതേ കോടീശ്വരന്‍ ആണെങ്കില്‍ എന്ത് ചെയ്യും നമ്മള്‍. ഈ തരത്തിലുള്ള അസമത്വം നമുക്ക് വെച്ചുപൊറുപ്പിക്കാന്‍ കഴിയില്ല.

ഒരുപാട് മുന്‍പ്, 1948ല്‍ ഒരു മനുഷ്യന്‍ നിയമനിര്‍മ്മാണ സഭയില്‍ ഇതുവരെ മറ്റാരും മറികടക്കാത്ത ഒരു അഭിപ്രായം അസമത്വത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര് ബാബ സാഹേബ് അംബേദ്കര്‍. അദ്ദഹം പറഞ്ഞു. ഞാന്‍ ഈ ഭരണഘടനയുടെ പകര്‍പ്പ് കൈമാറുമ്പോള്‍, ഇന്ന് നമ്മള്‍ ഒരുപാട് പരസ്പര വൈരുദ്ധ്യങ്ങളിലേക്ക് കൂടിയാണ് ചെന്നെത്തുന്നത്. ഒരുവശത്ത് നാം അതിബൃഹത്തായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ ജനാധിപത്യം സൃഷ്ടിച്ചു. മറുവശത്ത് സാമ്പത്തിക മേഖലയിലും, സമൂഹത്തിലും ഒരു ജനാധിപത്യവും ഇല്ല. ഇവ തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യങ്ങളുടെ സങ്കലനങ്ങള്‍ ജനാധിപത്യപരമായ നമ്മുടെ രാഷ്ട്രീയ ജനാധിപത്യത്തെ ബാധിക്കും. ഇതിനേക്കാള്‍ സത്യമായ പ്രവചനം ഈ അവസ്ഥയെപ്പറ്റി ആരും നടത്തിയിട്ടില്ല. 67വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം ആ വാക്കുകള്‍ മുഴങ്ങുന്നത് എങ്ങനെയെന്ന് കേള്‍ക്കൂ. അംബേദ്കറും, ഗാന്ധിയും ഇന്ന് ജീവിച്ചിരുന്നു എങ്കില്‍ ഇടതുപക്ഷ ഭ്രാന്തന്മാരായി അവരെ അധികാരം കൈയ്യാളുന്ന വിപണി-യാഥാസ്ഥികര്‍ ചിത്രീകരിച്ചേനെ.

വിപണി യാഥാസ്ഥികത എന്തിനെ ആശ്രയിച്ചാണ് നിലകൊളളുന്നത്. മതയാഥാസ്ഥികത നമുക്ക് അറിയാം,…. വിശദീകരണരഹിതമായി വിപണിയെ ആശ്രയിക്കാന്‍ പറയുന്നു. അവര്‍ക്കും അവരുടെ ശാസ്ത്രങ്ങളും, സുവിശേഷങ്ങളും ഉണ്ട്; പടിപടിയായുള്ള അസമത്വ ശാസ്ത്രം പോലെ.

ജാതി അത്രവലിയ പ്രശ്‌നമല്ലെന്ന് കരുതുന്ന മന്ത്രിമാര്‍ നമുക്കുണ്ട്. മന്ത്രി വി.കെ സിങ്ങ് ദളിത് കുട്ടിയുടെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞല്ലോ, കാറ് കയറി മരിക്കുന്ന പട്ടികളുടെ ജീവനൊന്നും സര്‍ക്കാര്‍ ഉത്തരവാദിയല്ലെന്ന്. (വല്ലവരും പട്ടിയെക്കല്ലെറിയുന്നത് എന്നാണ് ഉദ്ദേശിച്ചത്). സാമൂഹിക മതാഥിഷ്ടിത യാഥാസ്ഥികതയും- വിപണി യാഥാസ്ഥികതയും ചേര്‍ന്നുള്ള ഒരു സഖ്യമാണ് നമ്മെ ഭരിക്കുന്നത്. നമ്മള്‍ നേരിടേണ്ട അതി ഭീകരമായ ഒരു അവസ്ഥയാണ് ഇത്.

ഇനി മാധ്യമങ്ങളിലേക്ക് വരാം. നിങ്ങളെല്ലാം കേട്ടിട്ടുണ്ടാകും ക്രോണ് ക്യാപ്പിറ്റലിസം(ചങ്ങാത്തമുതലാളിത്തം) എന്ന വാക്ക്. എന്നെ സംബന്ധിച്ച് എല്ലാ മുതലാളിത്തവും ചങ്ങാത്ത മുതലാളിത്തമാണ്. എങ്കില്‍ ആരാണ് ക്രോണി? (മുതലാളിത്തത്തിന്റെ ചങ്ങാതി) – മാധ്യമങ്ങള്‍. അവരാണ് മുതലാളിത്തത്തിന്റെ ചങ്ങാതിമാര്‍.

ഇന്ത്യയിലെ ഇന്നുള്ള മാധ്യമങ്ങള്‍ ഇന്നേവരെ ഈ രാജ്യത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ കുത്തകമുതലാളിത്തത്തിന്റെ ഉടമസ്ഥതയിലേക്ക് ചുരുങ്ങുകയാണ്. അടുത്ത വര്‍ഷം നമ്മള്‍ രാജാറാം മോഹന്‍ റോയ് സ്ഥാപിച്ച മിറാദ് ഉള്‍ അക്ബറിന്റെ 200-ാം പിറന്നാള്‍ ആഘോഷിക്കുകയാണ്. (…) പേര്‍ഷ്യന്‍ ഭാഷയില്‍ ആയിരുന്നു ആ പത്രം. പത്രാധിപന്‍ എന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് എത്തിപ്പെട്ട ആദ്യ നാളുകളില്‍തന്നെ അദ്ദേഹം സതി, വിധവാ വിവാഹം, പെണ്‍കുഞ്ഞുങ്ങളെ കൊല്ലുന്ന പ്രവണത, പെണ്‍കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് എഴുതി.

ഇനി ഇന്നത്തെ മാധ്യമങ്ങളിലേക്ക് വരാം. ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും അധികം വായിക്കപ്പെടുന്ന പത്രം ഫാഷന്‍ മോഡലിന്റെ മരണത്തിന് ഒന്നര പേജ് മാറ്റി വെയക്കുമ്പോള്‍ വിദര്‍ഭയിലെയും മറാത്ത് വാഡയിലെയും കര്‍ഷക ആത്മഹത്യകള്‍ക്ക് മാറ്റി വെയ്ക്കുന്നത് ആറ് പാരഗ്രാഫ് ആണ്. വലിയ വാര്‍ത്ത സല്‍മാന്‍ ഖാണ്, മുംബൈയില്‍ ബോളിവുഡിന്റെ ആശ്വാസം പ്രത്യേകം ഓര്‍ത്തെടുക്കണം. സല്‍മാനെ വെറുതെ വിട്ടതോടെ 200കോടിയാണ് സിനിമ മേഖല രക്ഷിച്ചെടുത്തത്. ഇതാണ് നിങ്ങളുടെ മാധ്യമങ്ങള്‍.

ഇന്ത്യന്‍ മാധ്യമങ്ങള്‍ രാഷ്ട്രീയമായി സ്വതന്ത്രരും അതേസമയം ലാഭേച്ഛയുടെ തടവിലുമാണ്. ഞാന്‍ ജേണലിസ്റ്റ് ആകുമ്പോള്‍ ഏറ്റവും അധികം രാഷ്ട്രീയലേഖകര്‍ ആയിരുന്നു. ഇന്ന് ബിസിനസ്സ് ലേഖകര്‍ ആണ് കൂടുതല്‍. ഒരു ദിനപത്രത്തിനും പൂര്‍ണ്ണസമയ തൊഴില്‍ലേഖകര്‍ ഇല്ല. ഒരു പത്രത്തിനും ഗ്രാമീണവാര്‍ത്തകള്‍ക്ക് എഡിറ്റര്‍ ഇല്ല. ഈ ഗണത്തിലെ ആദ്യത്തെയാളും അവസാനത്തെയാളും ഞാനാണ്. ഞാന്‍ സംസാരിക്കുന്നത് ദേശീയ തലത്തിലാണ്. ഒരു മാധ്യമസ്ഥാപനത്തിനും ഇല്ല അത്തരം ഒരു ലേഖകന്‍. ഏറ്റവും അധികം പട്ടിണിപ്പാവങ്ങളുള്ള രാജ്യത്തില്‍ ആണ് ഇത്. രാജ്യത്തെ വിളനശീകരണത്തിലോ, മൂല്യച്യുതിയിലോ ഒന്നും ലേഖകര്‍ ഇല്ല. വിദ്യാഭ്യാസം കവര്‍ ചെയ്യുന്നവര്‍ ക്യാമ്പസ് വിദ്യാഭ്യാസമാണ് റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യുന്നത്. പ്രൈമറി സ്‌കൂളുകള്‍ അല്ല. അതും മുഴുവന്‍ സമയമല്ല. പക്ഷെ ബിസിനസ്സ് ലേഖകര്‍ മുഴുവന്‍ സമയ ലേഖകരാണ്. അവര്‍ ചിലപ്രത്യേക മേഖലകള്‍ മാത്രം ശ്രദ്ധിച്ചാല്‍ മതിയാകും. തൊഴില്‍ലേഖകര്‍, ഗ്രാമീണലേഖകര്‍ ഇല്ലാതാകുമ്പോള്‍ നാം ഒരു നയം വ്യക്തമാക്കുകയാണ്. 75ശതമാനം വരുന്ന ഇന്ത്യയിലെ ജനങ്ങള്‍ വാര്‍ത്തയേ അല്ലെന്ന്.

2006ല്‍ വിദര്‍ഭയിലെ കര്‍ഷക ആത്മഹത്യകള്‍ റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയതത് എനിക്ക് ഓര്‍മ്മവരുന്നു. ഒരു ദശാബ്ദത്തിലെ ഏറ്റവും അധികം ആത്മഹത്യകള്‍. പ്രതിസന്ധിയുടെ ഏറ്റവും ഉയര്‍ച്ചയില്‍ ആ വാര്‍ത്തക്കായി വിദര്‍ഭയില്‍ എത്തിയ ലേഖകരെക്കുറിച്ച് ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ ഹൃദയം നുറുങ്ങുന്നു. വെറും ആറുപേര്‍.! കേരളത്തിന്റെ ഒന്നര ഇരട്ടിയുള്ള വിദര്‍ഭയില്‍ എത്തിയത് വെറും ആറ് പത്രലേഖകര്‍. അന്നുതന്നെ, വിദര്‍ഭയില്‍ നിന്ന് ഒരു മണിക്കൂര്‍ മാത്രം വിമാനത്തില്‍ യാത്രചെയ്താല്‍ എത്തുന്ന മുംബൈയില്‍ ലാക്‌മേ ഫാഷന്‍വീക്കില്‍ ആയിരുന്നു നമ്മുടെ പത്രപ്രവര്‍ത്തകര്‍. ഒരാഴ്ച്ച സ്ഥിരമായി അത് കവര്‍ ചെയ്യാന്‍ എത്തിയത് 512 റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍മാര്‍. ഒപ്പം പ്രതിദിന കവറേജിന് 100പേര്‍ വീതവും. ഫാഷന്‍ വീക്ക് കവര്‍ ചെയ്യാന്‍ 600പേരും, ഇന്ത്യയില്‍ നടന്ന ഏറ്റവും രൂക്ഷമായ കര്‍ഷക ആത്മഹത്യ കവര്‍ ചെയ്യാന്‍ വെറും ആറ് പേരും. മറ്റൊരു വിരോധാഭാസം കൂടി ഈ സംഭവത്തില്‍ ഉണ്ട്. ഫാഷന്‍ വീക്കിന്റെ പ്രമേയം പരുത്തി വസ്ത്രങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു. ആത്മഹത്യ ചെയ്ത കര്‍ഷകരുടെ കൃഷി എന്തായിരുന്നു – പരുത്തി. കോട്ടണ്‍ വസ്ത്രങ്ങള്‍ പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ച് മോഡലുകള്‍ റാമ്പില്‍ ചുവടുവെക്കുമ്പോള്‍, ഒരു മണിക്കൂര്‍ ഫ്‌ലൈറ്റ് അകലെ, അതേ പരുത്തി കൃഷി ചെയ്യുന്നവര്‍ എട്ടുപേരോളം ദിവസവും മരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.

നിങ്ങള്‍ ഇപ്പോഴും നിശദ്ബരാണ്. ഇതാണ് നമ്മുടെ മാധ്യമങ്ങള്‍. വിപണിയെ അത്രമേല്‍ പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നത് കൊണ്ട് മാധ്യമങ്ങള്‍ക്ക് ഒരിക്കലും വിപണിയിലെ സത്യാവസ്ഥകളെക്കുറിച്ച് ഒന്നും റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യാന്‍ കഴിയില്ല. ഇന്ത്യയിലെ കോര്‍പ്പറേറ്റ് മീഡിയക്ക് ഘടനപരമായി തന്നെ നുണ പറയാനാണ് താല്‍പര്യം. അവരുടെ ലാഭം അതിനെ ആശ്രയിച്ചാണ് ഇരിക്കുന്നത്. ഓഹരികള്‍ മോശം പ്രകടനം നടത്തുമ്പോള്‍ അവര്‍ അത് റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യില്ല.

മറ്റുവഴികളൊന്നും അവശേഷിക്കുന്നില്ലേ എന്ന് ചോദിക്കാം. ഉണ്ട് തീര്‍ച്ചായായും. കേരളം ഒരു മാതൃകയാണ്. മറ്റു രീതിയിലും കാര്യങ്ങള്‍ സംഭവിക്കാം എന്നതിന്, 10ല്‍ ഏഴ് സാധ്യതകളും ഉണ്ട് കേരളത്തില്‍. അതില്‍ എനിക്ക് സന്തോഷവുമുണ്ട്. മറ്റൊരിടം ഒഡീഷയാണ്. 200കി.മീറ്ററിനുള്ളില്‍ നാല്‍പ്പത് വ്യത്യസ്ത ഭാഷകള്‍ സംസാരിക്കുന്ന ലോകത്തിലെതന്നെ ഏറ്റവും വൈവിധ്യമുള്ള പ്രദേശം.

വ്യത്യസ്തമായി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുക, നീതിയുക്തമായി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുക എന്നതില്‍ കേരളം എന്നെയെപ്പോഴും അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നു. കഴിഞ്ഞവര്‍ഷം കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു ആദിവാസി മേഖലയില്‍ ഞാന്‍ പോയിരുന്നു. കേരളത്തിന്റെ തെക്ക് ഇടുക്കി ഭാഗത്തുള്ള ഇടമലക്കുടി. കാട്ടാനകള്‍ ഇറങ്ങുന്ന വഴിയിലൂടെ ദീര്‍ഘദൂരം സഞ്ചരിക്കണം അങ്ങോട്ടെത്താന്‍. ഒരുതവണ ആനകള്‍ ഞങ്ങളുടെ സഞ്ചാരപാത തടയുകയും ചെയതു. അങ്ങനെയുള്ള ഒരു സ്ഥലത്ത് ഞങ്ങള്‍ ഒരു കുടില്‍ കണ്ടു. പി.വി ചിന്നത്തമ്പി എന്ന ഒരു മധ്യമവയസ്‌കന്റെ വീട്. ആയാള്‍ അവിടെ ഒരു വായനശാല നടത്തുകയാണ്. കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ സാക്ഷരതാ നിരക്കുള്ള ഒരു പ്രദേശമാണെന്ന് ഓര്‍ക്കണം. ഇടുക്കിയിലെ ഒരു പട്ടണത്തില്‍ അത്യാവശ്യം ഭേദപ്പെട്ട ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ചിന്നത്തമ്പി സ്വന്തം സമുദായത്തിലുള്ളവര്‍ക്ക് വിദ്യാഭ്യാസം നല്‍കണം എന്ന ചിന്തയിലാണ് പട്ടണംവിട്ട് വീണ്ടും കാട്ടിലേക്ക് പോയത്.(…) രണ്ട് ചണ ബാഗുകളില്‍ 160 പുസ്തകങ്ങള്‍. അതിലെ ഓരോ പുസ്തകവും ഒരു ക്ലാസിക് ആണ്. ഇളങ്കോയുടെ ചിലപ്പതികാരം പോലെ കടുപ്പപെട്ട പുസ്തകങ്ങള്‍ ആണ് അതിലുണ്ടായിരുന്നത്. മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ സത്യാന്വേഷണ പരീക്ഷണങ്ങള്‍വരെ അതില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഈ പുസ്തകങ്ങള്‍ ആര് വായിക്കാനാണ് എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം ഒരു പുസ്തകം കൊണ്ടുവന്നു കാണിച്ചു. രജിസ്റ്റര്‍. 36 പുസ്തകങ്ങള്‍, ചിലപ്പതികാരം ഉള്‍പ്പെടെ. അതും മാസങ്ങളായി അവ ആളുകള്‍ വായിക്കാന്‍ കൊണ്ടുപോകുന്നു. ഹരിയാനയിലായിരുന്നു ഇടമലക്കുടിയെങ്കില്‍ ഇന്ന് തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ മത്സരിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്രം അവര്‍ക്കുണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല.

അന്ന് എനിക്കൊപ്പമുണ്ടായിരുന്ന കേരള പ്രസ്സ് അക്കാദമി ജേണലിസം വിദ്യാര്‍ത്ഥി വിഷ്ണു, 161-ാമത് പുസ്തകം കൂടി കണ്ടെത്തി. ചിന്നതമ്പിയുടെ ആത്മകഥ. അത് ആരംഭിക്കുന്നത് മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ വധത്തോടെയാണ് അങ്ങനെയാണ് ഞങ്ങള്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രായം 73ആണ് അറിഞ്ഞത്. പിന്നീട് എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളായ മറ്റ് ലൈബ്രേറിയന്‍മാരോട് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ചിന്നത്തമ്പിയുടെ ലൈബ്രറി വലിയവിജയമാണെന്നാണ് എല്ലാവരും പറഞ്ഞത്.

ഇടുക്കിയിലെ ഏറ്റവും മികച്ച കുടുംബശ്രീ ഇടമലക്കുടിയില്‍ ആണ്. അവര്‍ മികച്ചൊരു മാതൃക കാണിച്ചു. അവരുടെ നാട് വൈദ്യുതീകരിക്കാന്‍ മുന്‍കൈയ്യെടുത്തു. പഞ്ചായത്തില്‍ അവര്‍ അതിന് പ്രമേയം അവതരിപ്പിച്ചു. ഹരിയാനയില്‍ ആയിരുന്നെങ്കില്‍ പഞ്ചായത്തില്‍ എത്താന്‍പോലും അവര്‍ക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. സോളാര്‍ പാനലുകളിലൂടെ അവര്‍ വൈദ്യുതി എത്തിച്ചു. തൊഴിലാളി യൂണിയനുകളെ വെല്ലുവിളിച്ച് ഈ സ്ത്രീകള്‍ മൂന്നാര്‍വരെ പോയി 18കിലോ തൂക്കമുള്ള 214 സോളാര്‍ പാനലുകള്‍ അവരുടെ നാട്ടിലെത്തിച്ചു.

നിങ്ങളുടെ ഭരണഘടന ഒരു വിശിഷ്ടമായ ഒരു കാര്യം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നുണ്ട്. സംസ്ഥാനങ്ങള്‍ക്കുള്ള നിര്‍ദ്ദേശക തത്വങ്ങള്‍. മറ്റ് ഭരണഘടനകള്‍ ജനങ്ങള്‍ക്ക്, എന്ത് ചെയ്യാം ചെയ്യരുത് എന്നതില്‍, കൂടുതലും എന്ത് ചെയ്യരുത് എന്നതാണ്, നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ നല്‍കുന്നവയാണ്. ഇതാണ് സമൂഹം എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് പറയുന്നത്. ഇങ്ങനെ വളരെ കുറച്ച ഭരണഘടനകളെ പറയുന്നുള്ളു. നമ്മുടെ നിര്‍ദ്ദേശക തത്വങ്ങളുടെ ആദ്യ പാരഗ്രാഫ് തന്നെ പറയുന്നു. നമ്മുടെ സമൂഹത്തില്‍ നിന്ന് സാമൂഹിക, സാമ്പത്തിക, സാംസ്‌കാരിക അസമത്വം തുടച്ചു നീക്കാന്‍ തീര്‍ച്ചയായും നടപടികള്‍ വേണമെന്ന്. ഇതോടൊപ്പം ലിംഗസമത്വം കൂടി ഞാന്‍ ചേര്‍ക്കുന്നു. നമ്മുടെ ഭരണഘടനയെ മാനിക്കുക എന്നതാണ് നാം ആദ്യം ചെയ്യേണ്ടത്.

നിങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു സ്വതന്ത്ര രാജ്യം നല്‍കാന്‍ ലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകള്‍ ആണ് ജീവന്‍ നല്‍കിയത്. ഈ രാജ്യത്തിന്റെ ഭരണഘടന നല്‍കുന്ന സംരക്ഷണം ആസ്വദിക്കുക. പാന്‍സരെയും, കല്‍ബുര്‍ഗിയും, ദബോല്‍ക്കറും നിങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടിയാണ് മരിച്ചത്. നിങ്ങളുടെ സ്വാതന്ത്രവും, അഭിപ്രായം പ്രകടിപ്പിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിനായി അവര്‍ നിങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി അവര്‍ മരിച്ചു. അവാര്‍ഡുകള്‍ തിരിച്ചു നല്‍കിയവര്‍ക്കെതിരെ ഇന്ന് മാധ്യമങ്ങളിലൂടെ നമ്മള്‍ അറിയുന്ന ആക്രമണങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഞാന്‍ പറയട്ടെ, ഞാന്‍ ഒരു അവാര്‍ഡും തിരികെ നല്‍കിയില്ല, കാരണം ഞാന്‍ ഇതേവരെ ഒരു സര്‍ക്കാര്‍ അവാര്‍ഡും കൈപ്പറ്റിയിട്ടില്ല. ഞാന്‍ പദ്മഭൂഷന്‍ നിരസിച്ചു, ശരിയാണ്. ഞാന്‍ ചെയ്തതിനേക്കാള്‍ ശക്തമായി പ്രതിഷേധിച്ചവരാണ് നമ്മുടെ എഴുത്തുകാര്‍. ഞാന്‍ അവരെ സല്യൂട്ട് ചെയ്യുകയാണ്. കുറ്റകരമായ ഭീഷണികള്‍ ഉയരുന്ന ഈ കാലഘട്ടത്തില്‍ ന്ത്യന്‍ ജനാധിപത്യത്തിന് വേണ്ടി നിലകൊണ്ടതിന്.

ചില ആളുകള്‍ പറയുന്നു. അവര്‍ ഇന്ത്യ വിരുദ്ധരാണെന്ന്. അതുകൊള്ളാ. ഞാന്‍ നിങ്ങളെ വിമര്‍ശിച്ചാല്‍ ഉടന്‍ ഞാന്‍ രാജ്യവിരുദ്ധനായോ.? ഇതിനെതിരെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിഷേധം നടത്തിയത് അനുപംഖേര്‍ ആണ്. അദ്ദേഹം ഒരു സഹിഷ്ണുത മാര്‍ച്ച് തന്നെ നടത്തിക്കളഞ്ഞു. അത് കവര്‍ ചെയ്യാന്‍ പോയ ജേണലിസ്റ്റുകള്‍ മര്‍ദ്ദിക്കപ്പെട്ടു. ഇതാണ് അവരുടെ സഹിഷ്ണുത. ഇന്ത്യ ഒരു സഹിഷ്ണു രാഷ്ട്രമാണ്. അല്ലെന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് തല്ലുകിട്ടും.

നിങ്ങളുടെ രാജ്യത്തെ എഴുത്തുകാരും, ബുദ്ധിജീവികളും ഇപ്പോഴുള്ള സാമ്പത്തിക യാഥാസ്ഥികതക്കും, സാമൂഹിക-സാംസ്‌കാരിക യാഥാസ്ഥികതക്കും എതിരെ നിലകൊണ്ടു.

പദ്മഭൂഷണ്‍ ഞാന്‍ നിരസിക്കാന്‍ കാരണം, ഉദാഹരണത്തിന് നിങ്ങള്‍ ഒരു കമ്പനിയില്‍ വലിയൊരു നിക്ഷേപം നടത്തുന്നു. കമ്പനിക്ക് പുറത്തു നിന്ന് ഓഡിറ്റ് ചെയ്യാന്‍ എത്തിയ ആള്‍ സി.ഇ.ഒയെ കബളിപ്പിച്ച് പണം തട്ടുന്നു. നിങ്ങള്‍ സന്തോഷിക്കില്ലല്ലോ.? അതുപോലെ ഒരു മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തകന്‍ ഒരു രാജ്യത്തെ സര്‍ക്കാരിനെ സംബന്ധിച്ച് എക്‌സ്റ്റേണല്‍ ഓഡിറ്റര്‍ ആണ്. ഓഡിറ്റര്‍ പണം വാങ്ങുകയും കണക്കുകളില്‍ കൃത്രിമം വരുത്തകയോ ചെയ്യരുത്. കവികളോ, ബുദ്ധജീവികളോ അവാര്‍ഡുകള്‍ സ്വീകരിക്കുന്നതിന് ഞാന്‍ എതിരല്ല. പക്ഷെ മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്ക് അധികാരത്തോടുള്ള ബന്ധം മറ്റൊന്നാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് കോര്‍പ്പറേറ്റ് ഉടമസ്ഥത ജേണലിസത്തെ രണ്ടായി തിരിക്കുന്ന കാലത്ത്.

ഒന്ന്, ജേണലിസം, മറ്റെത് കോര്‍പ്പറേറ്റ് സ്റ്റെനോഗ്രഫി. നിങ്ങള്‍ പത്രങ്ങളില്‍ വായിക്കുന്ന 80ശതമാനം വാര്‍ത്തകളും വെറും സ്റ്റെനോഗ്രഫിയാണ്.

അവാര്‍ഡുകള്‍ തിരിച്ചു നല്‍കിയ എഴുത്തുകാര്‍ ആരാണ്? ഇംഗ്ലീഷ് എഴുത്തുകാരല്ല, ഓരോ പ്രദേശത്തെയും പ്രാദേശിക ഭാഷയില്‍ എഴുതുന്ന, ആ നാടിനോട് അടുത്തുകിടക്കുന്ന എഴുത്തുകാര്‍. അതില്‍ നമുക്ക് അഭിമാനിക്കാം. നയന്‍താര സഹ്ഗാള്‍പോലെയുള്ള ഇംഗ്ലീഷ് എഴുത്തുകാരും ഉണ്ട്. അവരെക്കുറിച്ചോര്‍ത്തും നമുക്ക് അഭിമാനിക്കാം.

നിര്‍ദ്ദേശക തത്വങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഞാന്‍ സൂചിപ്പിച്ചല്ലോ, അതുപോലെ, ഞാന്‍ എല്ലായിപ്പോഴും പറയുന്ന ഒരുകാര്യം, ശുഭാപ്തി വിശ്വാസത്തിന് ഇപ്പോഴും പ്രസ്‌ക്തിയുണ്ടോ.? തീര്‍ച്ചയായും ഉണ്ട്. പക്ഷെ അത് അനുനയത്തിലേക്ക് നിങ്ങളെ കബളിപ്പിക്കരുത്. കപട-ശുഭാപ്തിവിശ്വാസം എന്നൊരു സംഗതിയുണ്ട്.(…) ഒപ്പം ഒന്നും നടക്കില്ലെന്ന ദോഷൈകദൃക്കായ അശുഭാപ്തവിശ്വാസവും ഉണ്ട്. ഇവയ്ക്ക് രണ്ടിനും സമാനമായി ഒന്നുണ്ട്. എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണം എന്ന നമ്മുടെ വ്യക്തിപരമായ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളില്‍ നിന്ന് അവ നമ്മളെ പിന്തിരിപ്പിക്കുന്നു. എല്ലാം ശരിയെങ്കില്‍ ഞാനെന്തിന് ഇടപെടണം എന്ന് കപട-ശുഭാപ്തിവിശ്വാസം നമ്മളോട് പറയും. ഒന്നും മാറുന്നില്ലെങ്കില്‍ ഞാനെന്തിന് ഇടപെടണം എന്ന് ദോഷൈകദൃക്കായ അശുഭാപ്തവിശ്വാസവും നിങ്ങളോട് പറയും. പക്ഷെ സുഹൃത്തുക്കളെ, കപട-ശുഭാപ്തിവിശ്വാസത്തിനും ദോഷൈകദൃക്കായ അശുഭാപ്തവിശ്വാസത്തിനും ഇടക്ക് ഒരു ഇടമുണ്ട്, പ്രതീക്ഷ. ഞാന്‍ അവിടെയാണ് നില്‍ക്കുന്നത്.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s