Would you write to the Colonel?

I am cherishing this desire to read the novel ‘No one writes to the colonel’ for long. It is a thinnest book Garcia Marquez wrote. To me, that is the point of attraction. I always hated fat books. They consume more time and concentration. Apart from this tiny character, I always have a fascination on what Marquez write. It never disappoints a normal reader. Simple as Latin America, his novels bear direct narrative, which if we dig in can find rooted strongly in the aesthetics of that part of the world.

DC books in Kochi were I always go to get a taste of new and international books, first gave me a glimpse of No one writes to Colonel. At that time, I was grapple by the novel One hundred years of solitude– masterpiece of Gabriel Garcia Marquez. The magical spell of One hundred years of solitude, which of course a ‘fat’ book, gave me chills.

I have paid many visits to DC books but never touched No one writes to colonel. It took me almost 3 years to buy this tiny book and that too via online shopping in a discount sale. Marquez had quoted as saying, “I write One hundred years of solitude so that people buy No one writes to Colonel.” That did surprise me. It could be a gimmick of a celebrated writer to get more readers, I thought. Then came this feeling, Marquez never resort to gimmicks. There should be something special about Colonel.

“HE OPENED THE WINDOW. OCTOBER HAD MOVED IN ON THE PATIO. CONTEMPLATING THE VEGETATION, WHICH WAS BURSTING OUT IN INTENSE GREENS, AND THE TINY MOUNDS THE WORMS MADE IN THE MUD, THE COLONEL FELT THE SINISTER MONTH AGAIN IN THE INTESTINES. ”

–  No One Writes to the Colonel, Gabriel Garcia Marquez

When I got this book in hands I decided to read from page one. Normally I go research a lot about a book before buying. In the case of No one writes to colonel I bypassed my brain and relied my heart. After finishing chapter one, I had this feeling – Yes I know this story, I know the monotonousness called life, I know the omnipresence one calls solitude, and above all the meaninglessness of both desire and hope.

A retired Colonel, ailing and hurt, waiting for the mail carrier to come, to deliver the news of his pension has granted. A wait he is continuing for fifteen years. His son dead, wife ailing, he is waiting for justice to knock on his door. Bearing the burden of loneliness and nostalgia, No one writes to colonel is a masterpiece, truly is.

Advertisements

വെനിസിലെ മരണവും ജനനവും

വളരെ കുഴപ്പം പിടിച്ച ഒരു എഴുത്തുകാരനാണ് തോമസ് മാന്‍. കാരണം അയാള്‍ കുഴപ്പം പിടിച്ച ഒന്നിനെക്കുറിച്ചാണ് എഴുതുന്നത് – മനുഷ്യന്റെ മനസ്സ്. സാഹിത്യവും, ഭാഷയും ഒരേപോലെ വായനക്കാരനെ വിഷമിപ്പിക്കും. പുസ്തകങ്ങള്‍ താല്‍ക്കാലിക ആനന്ദം മാത്രമായ ഒരാളെ തികച്ചു നിരാശപ്പെടുത്തിക്കളയും തോമസ് മാന്‍.

മാന്‍ എഴുതിയ ഡെത്ത് ഇന്‍ വെനിസ് എനിക്ക് കിട്ടിയത് ഒരു മാസം മുന്‍പാണ്. നെറ്റിപ്പട്ടം പോലെ പെന്‍ഗ്വിന്‍ ക്ലാസ്സിക് സീരിസിന്റെ പുറം ചട്ടയിലായിരുന്നു പുസ്തകം. തെരഞ്ഞെടുത്ത കഥകള്‍. അതിന്റെ അവസാനത്തേക്ക് മാറ്റി വച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു ഡെത്ത് ഇന്‍ വെനിസ്.

നല്ലകാലം അസ്തമിച്ച ഒരെഴുത്തുകാരന്‍ വെനിസിലെത്തുകയും അവിടെ വച്ച് ഒരു ആണ്‍കുട്ടിയില്‍ ആകൃഷ്ടനാകുന്നതുമാണ് കഥ. മരണം തോല്‍ക്കുന്ന ഒരു ഒബ്‌സെഷന്‍ എന്ന് പറയാം. പക്ഷെ ഡെത്ത് ഇന്‍ വെനിസ് വെള്ളത്തോലുള്ള ഒരു ആണ്‍കുഞ്ഞിനെ ഭോഗിക്കുന്ന കിഴവന്റെ കഥയല്ല. പാപങ്ങള്‍ക്കും, പുണ്യങ്ങള്‍ക്കും അപ്പുറം എവിടെയാണ് മനുഷ്യന്റെ മനസ്സ് എന്ന് പറയുന്ന രചനയാണ്.

ആളുകള്‍ മരിക്കുന്നു, ആയതിനാല്‍ അവര്‍ (ജീവിത്തില്‍) സന്തുഷ്ടരല്ലെന്ന് ആല്‍െബര്‍ കമ്യു പറയുന്നുണ്ട്. വേണ്ടെന്ന് വയ്ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചാലും നമ്മള്‍ നിയോഗം കൊണ്ട് എല്ലായിപ്പോഴും തേടിപ്പോകേണ്ട ഒരു ഒബ്‌സെഷനെ ‘സഹീര്‍’ എന്ന് പൗലോ കൊയ്‌ലോയും വിശേഷിപ്പിക്കുന്നണ്ട്.

മരണം, ജീവിതം, ദിവസം, നിമിഷം – പ്രാരാബ്ധങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഓരോ മനുഷ്യനും തേടിയെത്തുകയും ചൂഷണം ചെയ്യുകയും, പിന്നീട് ഓര്‍ത്ത് കരയുകയും ചെയ്യുന്ന ചിലതുണ്ട്. സ്വന്തമാക്കുകയും പിന്നീട് അര്‍ത്ഥമെന്തായിരുന്നു എന്നും അലയുകയും ചെയ്യുന്ന ചിലത്. അതിന്റെ അനാവരണമാണ് ഡെത്ത ഇന്‍ വെനിസ്. എന്താണ് തെറ്റ്, എന്താണ് ശരി. നമുക്ക് വഴികള്‍ തെറ്റുകയാണ്‌.

“പരസ്പരം നോട്ടങ്ങളിലൂടെ മാത്രം നിരന്തരം സമ്പര്‍ക്കം പുലര്‍ത്തുന്ന രണ്ട് പേര്‍ക്ക് ഇടയിലുണ്ടാകുന്ന ബന്ധത്തേക്കാള്‍ അസാധാരണവും, മൃദുലവുമായ മറ്റൊന്നില്ല. ദിവസങ്ങളില്‍, അവയ്ക്കുള്ളിലെ മണിക്കൂറുകളില്‍ അവര്‍ എപ്പോഴും കണ്ടുമുട്ടുകയും പരസ്പരം നിരീക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, എങ്കില്‍ക്കൂടി പൊതു രീതികള്‍ക്ക് എതിരായതുകൊണ്ട് സ്വയം നിയന്ത്രണം പാലിക്കുന്നു അല്ലെങ്കില്‍ പരിചയമില്ലാത്തവരോട് ഇടപെടരുത് എന്ന പൊതുനാട്യം പിന്തുടരുന്നതുകൊണ്ട് മൗനം പാലിക്കുന്നു. സത്യത്തില്‍ അവര്‍ക്കിടയില്‍ ഒരു തരം ആധിയുണ്ട്, അറിയാനുള്ള കൗതുകമുണ്ട്, അസ്വാഭാവികമായി അടക്കിവെച്ച ത്വരയും പരിഭ്രമവും ഉണ്ട്. എല്ലാത്തിനും മേല്‍ വിവരിക്കാന്‍ എളുപ്പമല്ലാത്ത പരസ്പര ബഹുമാനവും. മറ്റെയാളെ അളക്കാന്‍ ശ്രമിക്കാത്തിടത്തോളം കാലമേ മനുഷ്യന് അവന്റെ സഹജീവിയെ സ്‌നേഹിക്കാനും ബഹുമാനിക്കാനും സാധിക്കു. അതിനാല്‍ അപൂര്‍ണ്ണമായ ജ്ഞാനത്തില്‍ നിന്ന് തൃഷ്ണകളും ജനിക്കുന്നു.”

– ഡെത്ത് ഇന്‍ വെനിസ്, തോമസ് മാന്‍ (സ്വതന്ത്ര പരിഭാഷ)

https://petchary.wordpress.com/tag/death-in-venice/
A scene from Death in Venice Film

“Nothing is stranger, more delicate, than the relationship between people who know each other only by sight – who encounter and obsess each other daily, even hourly, and yet are compelled by the constraint of convention or by their own temperament to keep up the pretence of being indifferent to strangers, neither greeting nor speaking to each other. Between them is a uneasiness and overstimulated curiosity, the nervous excitement of an unsatisfied, unnaturally suppressed need to know and to communicate; and above all, too, a kind of strained respect. For man loves and respect his fellow man for as long as he is not yet in position to evaluate him, and desire is born of defective knowledge.”

  • Death in Venice, Thomas Mann

Photos Courtesy :

https://petchary.wordpress.com/tag/death-in-venice/

http://file2.answcdn.com/

പേഴ്‌സ്

Drawing by Shameer UR

എന്റെ പേഴ്‌സിന് പ്രായമായിരുന്നു. തുകല്‍ തൊലി പിഞ്ഞിപ്പോയത് കൊണ്ട്
അതിന് അന്യരുടെ കണ്‍വെട്ടം കാണുന്നത് വളരെയധികം നാണക്കേട്
അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നു. ബസ്സില്‍ കണ്ടക്ടറുടെ മുന്നിലോ, മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍
റീച്ചാര്‍ജ്ജ് കടയിലോ വച്ച് പകല്‍വെളിച്ചം കണ്ടാല്‍ അത് അസഹ്യമായ
രീതിയില്‍ പെരുമാറി. അത്തരം സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ എത്രയും വേഗം എന്നെ
പോക്കറ്റിലേക്ക് മാറ്റു എന്ന് അത് പറയുന്നതായി തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.

പുറംതൊലി പോലെ തന്നെയായിരുന്നു അതിന്റെ ഉള്‍വശവും. പ്ലാസ്റ്റിക്
കള്ളികള്‍ വേര്‍പെട്ട് അതിന്റെ ഉള്‍വശം വികൃതമായിരുന്നു. എ.ടി.എം
കാര്‍ഡിനുള്ള കുഞ്ഞിടം കീറിപ്പോയത്, കാര്‍ഡിനെ നോട്ടുകള്‍ക്കൊപ്പം
കഴിയാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതമാക്കി. പരിഭവം പറച്ചിലും പ്രതിഷേധങ്ങളും
ഏറെയായപ്പോള്‍ പേഴ്‌സ് ഉപേക്ഷിക്കാന്‍ ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.

പക്ഷെ അതെളുപ്പമായിരുന്നില്ല, എനിക്ക് അച്ഛനാണ് ആ പേഴ്‌സ് തന്നത്.
അദ്ദേഹം  എന്തെങ്കിലും സ്‌നേഹത്തോടെ എനിക്ക് തന്നിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ ഈ
പേഴ്‌സ് മാത്രമാണ്. അതുകൊണ്ട് അച്ഛനെ തിരസ്‌കരിക്കാന്‍ എനിക്ക് മനസ്സ്
വന്നില്ല.

പക്ഷെ സമയം ഏറെ വൈകിയിരുന്നു. മാറ്റം അനിവാര്യമാകുന്നു എന്ന് മനസ്സിന്റെ
ഉള്ളില്‍ നിന്ന് ആരോ എന്നോട് പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ ഞാന്‍ പട്ടണത്തിലേക്ക് പോയി.
പേഴ്‌സ് വാങ്ങാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. ആകെ 350 രൂപ ഉണ്ടായിരുന്നു കൈയ്യില്‍.
അതില്‍ 320 രൂപയ്ക്ക് ഞാന്‍ പുതിയൊരു പേഴ്‌സ് വാങ്ങി. പഴയ പേഴ്‌സിനെ
വഴിയില്‍കണ്ട ഓടകളില്‍ ഒന്നില്‍ നിമഞ്ജനം ചെയ്തു.

ബാക്കി 25 രൂപയും എന്റെ ഒരേയൊരു എ.ടി.എം കാര്‍ഡും കൊണ്ട് ഞാന്‍ തിരികെ
പോന്നു. ബസ്സില്‍ കയറി. പകുതിയിലധികം ദൂരം ബസ്സ് പിന്നിടുമ്പോള്‍
പെട്ടന്ന് ഭീകരശബ്ദത്തോടെ ഇനി മുന്നോട്ടില്ലെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച് ബസ്സ്
നിന്നു. അടഞ്ഞ ഒരു വഴിയായിരുന്നു അത്. ഇനി ബസ്സുകള്‍ വളരെക്കുറവ്. 2
രൂപയാണ് എന്റെ കൈവശമുണ്ടായിരുന്ന തുക. പിന്നെ ബസ്സ് പിടിച്ച് പോയാല്‍
മാത്രം എത്താവുന്ന ദൂരത്തുള്ള ഒരു കൗണ്ടറില്‍ ഉപയോഗിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന
എ.ടി.എം കാര്‍ഡും.

പക്ഷെ ഭയപ്പെടാന്‍ ഒന്നുമില്ല, കാര്യം രണ്ട് രൂപയെ ഉള്ളുവെങ്കിലും എന്റെ
പോക്കറ്റില്‍ വളരെപുതിയൊരു പേഴ്‌സുണ്ട്  ഇനി അതിന്റെ ഏതെങ്കിലും ഒരു
കള്ളിയില്‍ കയറിയിരുന്ന് എനിക്ക് എത്രയും വേഗം വീട്ടിലെത്തണം.

Drawing : UR Shameer

തടിയൻ

സീപ്പോര്‍ട്ട് എയര്‍പ്പോര്‍ട്ട് റോഡില്‍ യാത്ര ചെയ്യുകയാണ്ഞാന്‍,
ജെ.എന്‍.എന്‍.യു.ആര്‍.എം
എന്ന് പച്ചകുത്തിയ പച്ച കെഎസ്ആര്‍ടിസി
ലോഫ്‌ലോര്‍ ബസ്സില്‍. ഏഴോ എട്ടോ പേരെയുള്ളു യാത്രക്കാരായിട്ട്.

ഇരുമ്പനത്ത് വച്ച് ഒരു “ക്യൂട്ട് “തടിയന്‍ ബസ്സില്‍ കയറി. ഉച്ചച്ചൂട് കാരണം
ഉരുകിയൊലിച്ച് അവന്റെ മുഖത്തെ ചോപ്പു നിറമെല്ലാം അലിഞ്ഞ് പോകുകയാണ്.

കണ്ടപാടെ എനിക്ക് അതിശയമായി. ദൈവമേ, ഇവനെ നീ ഇത്രനാള്‍ എങ്ങനെ എന്റെ
കണ്‍മുന്നില്‍ നിന്ന് ഒളിപ്പിച്ചുവച്ചു.!

നിങ്ങള്‍ അതിശയിച്ചുപോകും.
അവന്റെ പല്ലുകള്‍ അരിപ്പല്ലുകളായിരുന്നു. ജനിച്ചിട്ട്
കൊഴിഞ്ഞിട്ടേയില്ലെന്ന് തോന്നും അവ കണ്ടാല്‍.

സീറ്റില്‍ അവന്‍
ഇരുന്നെന്ന് വരുത്തുകയായിരുന്നു. ഗട്ടറില്‍ ചാടിയ ബസ്സിന്റെ കുലുക്കം
നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ അവന്‍ വീണ്ടും കുലുങ്ങും, മഴ പെയ്‌തൊഴിഞ്ഞ് മരം
പെയ്യുന്നത് പോലെ.

ഞാന്‍ ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു എന്താണ് ഈ തടിയന്
പറ്റിയത്. ഇവന് എന്താണ് ഈ കാലമത്രയും കഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത്. ഒരുപക്ഷെ
കുഞ്ഞായിരുന്നപ്പോള്‍ അമ്മയുടെ ഒക്കത്തു നിന്ന് അവന്‍ നേരിട്ട്
കോംപ്ലാന്‍ ഭരണിയില്‍ വീണതായിരിക്കണം.

തടിയന്‍ കാക്കനാട് ഇറങ്ങിപ്പോയി.
സത്യമായിട്ടും ഒരു ചില്ലുഭരണി ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ ഞാന്‍ അവനെ അതിലിട്ട്
വീട്ടില്‍ കൊണ്ടുപോയേനെ.

#സാഡിസം