A God who plays with the fire

It was three o’clock in the morning and most of the people weren’t sleeping. The brooding night of March was further intensified with the sharp rays of Tube lights, tied to the wooden planks outside the temple ground.

People were waiting for Agni Kanda Karnan to show up. It was no normal process. People were waiting for at least 12 hours until Kanda Karnan finally, in his flashing red robes and smearing palm-torches, decided to perform Kaliyattam.

Agni Kanda Karnan during the performance of Kaliyattam. Photo: Kamalesh

Agni Kanda Karnan is the local deity of Kannuveed, a coastal village in Kasaragod. He was incarnated as a Theyyam and performed here biennially since time immemorial.

When the first beating of the Drum was heard, people woke up from their slumber. They were sleeping next to the walls, spreading their mattresses and broadsheet newspapers to book the front row. As the Kanda Karnan entered the temple arena, started a commotion. People were literally wrestling each other to make room for them to get the best view of the Theyyam.

Agni Kanda Karnan, The Theyyam which loves fire, is only been performed in Kannuveed village in Kasaragod. There are over 200 Theyyams are performed in the Malabar region. But the ones like Agni Kanda Karnan are very rare and exclusive. And of course, it’s a matter of local pride.

Agni Kanda Karnan Theyyam after the day of Kaliyattam. People seeks blessings from the deity. Photo: Kamalesh

Theyyams are the cultural identity of Malabar region. Performed across the districts of Kannur and Kasaragod, Theyyam is an ancient art form, a testimonial to both the vibrant culture and aesthetical sense of art-centric Kerala. It hails local heroes, legends and communal harmony.

Here in Kannuveed – a remote village that doesn’t feature in the Google Maps and the houses have no border walls – Agni Kanda Karnan serves the role of a protector. This is in fact a reversal of a role for him.

According to the local legend, Agni Kanda Karnan, a deity of a sage known only as Swamy, who was killed in Kannuveed by a greedy Toddy-tapper, took revenge for his master’s death.

He along with five other spirits (Panchabhoothams) wreck havoc in Kannuveed. Finally People have lost the battle and built a temple to the satisfaction of Swamy and Agni Kanda Karnan. Since then, People have chosen Agni Kanda Karnan as their protector and dedicated a Theyyam to worship the deity.

A Theyyam performer before adorning the make up, performing the ritual of Thotam (a song of worship) Photo: Abhijith VM for Samayam Malayalam

There’s another more appealing story about Kanda Karnan. This one relates to Lord Shiva. Agni Kanda Karnan was the son of Lord Shiva. He was born inside Shiva’s Throat (Kanda) and ejected through his Ear (Karna) – thus the name Kanda Karnan.

He was born to cure the small pox of Goddess Kali. After Kanda Karnan attained the pursuit of his life – to cure Kali – he presented his father with more demands. Shiva gave him fire, but he wasn’t satisfied. He bargained with his father to grab many more wishes like sixteen torches, a fire-place in head among other things before set off his journey to earth.

People in Kannuveed prefer their version of Agni Kanda Karnan story than the one involving Lord Shiva. The temple in Kannuveed is dedicated to the Swamy who brought Agni Kanda Karnan to Kannuveed.

People began to turn out in big numbers when Agni Kanda Karnan started his performance. The Theyyam wears beautiful colors. It has a huge, 12 foot long tower like structure made of coconut leaves and bamboo placed in his head. It’s called the hair. Small lamps are flashing in this tower-hair. He also has the normal black hair, which is very lengthy, almost touching his feet. In the waist lane placed sixteen palm leaf-torches, all of them ablaze. His face has minimal makeup but eye lashes are neatly done. He wears a red dress, which is revealing in the back side. Looking to it one can see the sweating body of an ordinary man possessed by the unknown force of Agni Kanda Karnan.

Kanda Karnan prepares for the performance of Vellattam. Photo: Abhijith VM

The Ultimate performance of a Theyyam is known as Kaliyattam. But, acts like Agni Kanda Karnan has a special dress rehearsal of a performance called Vellattam. Vellattam is performed without the ornaments and accessories. It’s performed at least three hours prior to the main performance and lasts for an hour.

Vellattam is more a ritual oriented than Kaliyattam, which is on the other hand a spectacle. Agni Kanda Karnan literally owns the nook and corners of the temple ground when performing the Vellattam. As he has minimal properties and ornaments his moves are swift and steady. Normally his choreography is limited but at times, without any announcements he can unleash the flash jumps and sprints.

Drums set the mood of the performance. But it doesn’t stop Agni Kanda Karnan from breaking the rhythm to do something out of the text book. For example, we see him doing a simple routine like waving his hands to devotees and the next minute he sprints into the corridor to scare away the children and women sitting there. Vellattam comes to a close after Agni Kanda Karnan visits the Eramath Family home, a traditional family who holds special ties with the local legend.

Agni Kanda Karnan’s Kaliyattam is staged along with the eight other deities of Swamy Madom. But, the moment Agni Kanda Karnan steps into the arena, spotlight is naturally falls upon him and the rest of the acts are ignored. The performer in his charming ornaments and scary attire looks like a monster. He wears a red mask, which has details in silver. With two bulging eyes, a pair of extra ears covering the entire cheek area and long chin reaching to his chest, Agni Kanda Karnan’s face resembles that of a dragon fly.

An Artist at work. He is making the tower-hair to be placed in Kanda Karnan’s Kaliyattam performance.

He slowly floats in the arena with sixteen red-hot pal leaf torches, al blazing, attached to his waist. He climbs to a platform raised in the centre of the arena, blesses people by raising hands. As the Drums beat harder and aloud, he dances to the wild tunes of divinity. His assistants are anxious about the ordinary man inside the costume. They take extreme care to check on anything dangerous. They carry water, controls the torches without spoiling the performance.

As the performance reaches the climax, it’s the fire dominates the rituals. Assistants invite Agni Kanda Karnan to a stage resembling a fire place. He carefully climbs to a raised platform. Then the assistants set him ablaze. He takes a spin to splash the fire and douse it. Later he climbs down from the platform, crosses the fire and stands in the arena. Then with the charm of a dancer he shakes his body to eject the torches one by one. As the last torch is withdrawn from his body, he takes a tumble, lies close to the earth and the performance is declared over.

Theyyam performance is highly caste restricted. Not every community can perform every Theyyam. The right to perform Kanda Karnan is restricted to the Malayan community. In most temples the temple committees maintain a long term contract with a family of the community who can play the Theyyam there.

Kanda Karnan in his majestic Kaliyattam appearance. Photo: Kamalesh

Kannur’s Ilambichy family inherits the right to perform Kanda Karnan and many other Theyyams in Kannu Veed. This year 24 year old (Name Unknown) donned the makeup of Kanda Karnan. He is one of the youngest in the family to perform this Theyyam, says, Krishnan Perumalayan, his father.

The performers are being groomed by their families from a very young age. Theyyams like Agni Kanda Karnan is dangerous as the performers have to play with the fire. There have been instances where Theyyam performers injured and even paralyzed during the performance. But for People like Krishnan Perumalayan, that’s just an occupational hazard. He believes this is no risk at all rather a duty.

“It’s a destiny for us. I’ve been doing performing for decades now. I never felt this as dangerous. If you do it with sincerity and devotion there’s nothing to be afraid of. I teach this my children and they too, do it with sincerity”, he adds.


You can read the Malayalam Version of this article in this link.

ഈ ലേഖനം മലയാളത്തിൽ വായിക്കാൻ ഇവിടെ ക്ലിക് ചെയ്യുക.


നോര്‍വീജിയിന്‍ വുഡ്

ഒരു നോവല്‍ വായിച്ച് അത് നല്ലതാണോ ചീത്തയാണോ എന്ന് പറയാനുള്ള കഴിവ് എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടെന്ന് തോന്നുന്നു. ഒരു വായനക്കാരന്‍ ഒരു നോവലില്‍ നിന്ന് എന്താണ് നല്ലതെന്ന് പറയുക. അനുഭവമാണോ? ചില പേജുകളാണോ?

ഹരുകി മുറകമിയെ വായിക്കുന്നവര്‍ നോര്‍വീജിയന്‍ വുഡില്‍ നിന്നും തുടങ്ങണമെന്ന് എനിക്ക് ഉപദേശം തന്നത് മുറകമി വെബ്‍‍സൈറ്റ് തന്നെയാണ്. 386 പേജുകളാണ് ഇംഗ്ലീഷില്‍ ഈ പുസ്തകം. കെഎസ്ആര്‍ടിസി ബസ്സുകളുടെ വിന്‍ഡോ സീറ്റിലിരുന്നാണ് നോര്‍വീജിയന്‍ വുഡ് ഞാന്‍ വായിച്ചു തീര്‍ത്തത്.

386 പേജുകള്‍ നല്ലൊരു എക്സ്ക്യൂസ് ആണ്. ചില പേജുകള്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് വായിക്കാതെ വിടാം. ചില അധ്യായങ്ങള്‍ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കാം. എന്നിട്ടും കഥ മനസിലാകുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ എഴുത്തുകാരനെ മനസില്‍ പ്രാകുകയും ചെയ്യാം.

പക്ഷേ, ഞാന്‍ എല്ലാ പേജുകളും വായിച്ചാണ് 386ല്‍ എത്തിയത്.

നോര്‍വീജിയന്‍ വുഡ് ഓര്‍മ്മകളുടെ ഒരു കൂമ്പാരമാണ്. ഒരു നീണ്ട ഫ്ളാഷ് ബാക്ക്. നീണ്ട ഫ്ലാഷ് ബാക്ക് എന്നു പറയുമ്പോള്‍ ഇതുവരെ നിങ്ങള്‍ പരിചയിച്ച ഫ്ലാഷ് ബാക്കുകള്‍ ഓര്‍ക്കരുത്. അതിലും വലുതാണിത്. വലുതെന്ന് പറ‍ഞ്ഞാല്‍, ഒരു മധ്യവയസ്കനെ അയാളുടെ ചെറുപ്പത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു ചെന്നെത്തിക്കാന്‍ ശക്തമായ അത്രയ്ക്ക് വലിയ ഒരു ഫ്ലാഷ് ബാക്ക്. ഒരു ടൈം ട്രാവല്‍ പോലെ.

ഒരു വിമാനത്തില്‍ വെച്ച് ടോറു വാറ്റനബെ അയാളുടെ കോളേജ് കാലം ഓര്‍ത്തെടുക്കുകയാണ്. അയാള്‍ പ്രണയിച്ച രണ്ട് സ്ത്രീകള്‍ നഓക്കോയും മിഡോറിയും. അയാള്‍ ശരീരം പങ്കിട്ട മറ്റു സ്ത്രീകള്‍. കഥയ്ക്ക് ഒടുവില്‍ അയാളെ പ്രാപിക്കുന്ന റീക്കോയെന്ന സ്ത്രീ. വാറ്റനബെയുടെ സ്ത്രീകളാണ് നോര്‍വീജിയന്‍ വുഡില്‍ മുഴുവന്‍.

നഓക്കോ മനോഹരമായി കഥകള്‍ പറയുന്ന പെണ്ണാണ്. അവള്‍ ഒരാളെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. അവന്‍ അകാലത്തില്‍ മരണപ്പെട്ടു. സൗഹൃദം വാറ്റനബെയെ അവളോട് അടുപ്പിക്കുന്നു. അത് രതിയാക്കി മാറ്റിയെടുക്കാന്‍ അയാള്‍ക്ക് അധികം പണിപ്പെടേണ്ടി വരുന്നില്ല. പിന്നീടുള്ള വഴിയില്‍ അയാള്‍ നിരവധി സ്ത്രീകളെ കാണുന്നുണ്ടെങ്കിലും അയാളുടെ ഹൃദയം എപ്പോഴും നഓക്കോയുടെ സമീപത്തായിരുന്നു.

മനസ് നഷ്ടപ്പെട്ട നഓക്കോ ചിത്തരോഗാശുപത്രിയിലേക്ക് പോകുമ്പോള്‍ അയാള്‍ മിഡോറിയെ കണ്ടുമുട്ടുന്നു. അവള്‍ സംശയങ്ങള്‍ക്ക് അറുതിയില്ലാത്തവളാണ്. അവളുടെ അശ്ലീല സംശയങ്ങള്‍ കാമുകനെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കുന്നു. ലോകത്തോട് തന്നെ അന്യതാഭാവം പുലര്‍ത്തുന്ന വാറ്റനബെയെ അവള്‍ കാമിക്കുന്നു. അവള്‍ക്ക് അവന്‍റെ ശരീരത്തിലൂടെ മനസിലേക്ക് കയറാനാണ് താല്‍പര്യം.

പക്ഷേ, മിഡോറിയെ കാണുമ്പോഴെല്ലാം വാറ്റനബെ കലഹങ്ങളിലായിരുന്നു. അയാള്‍ നഓക്കോയെക്കുറിച്ച് ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍, അവള്‍ക്ക് കത്തെഴുതുമ്പോള്‍, സുഹൃത്ത് നഗസാവയെ കാണുമ്പോള്‍ എല്ലാം അപ്രതീക്ഷിതമായി മിഡോറി രംഗപ്രവേശം ചെയ്യുന്നു. അവളോടുള്ള സ്നേഹം അയാള്‍ ജനിപ്പിച്ചെടുക്കുന്നതാണ്.

നഓക്കോയുടെ ഹൃദയത്തിലേക്കുള്ള വാറ്റനബെയുടെ വഴിയാണ് റീക്കോ. അവള്‍ മനോഹരമായി പിയാനോ വായിക്കുന്നു. അതിനേക്കാള്‍ ആശ്ചര്യമുണ്ടാക്കുന്നതാണ് അവളുടെ ജീവിത കഥ. അത് മനസിലാകുന്നത് വാറ്റനബെക്ക് മാത്രമാണ്. ഒടുവില്‍ റീക്കോയുടെ ശരീരത്തില്‍ പങ്കുചേരുന്നതാണ് നീതിയെന്ന് വാറ്റനബെ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ട്.

ഉദ്വേഗജനകമല്ല മുറകമിയുടെ സാഹിത്യം. ലോകത്തിന്‍റെ മെല്ലെപ്പോക്കാണ് അയാളുടെ വിഷയം. പലരും പ്രശംസിക്കുന്നതുപോലെ എഴുത്തിലെ താളമാണ് മുറകമിയുടെ ശക്തി. ഒരു കൊച്ചു കല്ലായാല്‍പ്പോലും അതിനെ മുറകമി വര്‍ണിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയാല്‍ അത് വായിക്കാതിരിക്കാന്‍ കഴിയില്ല.

ഒഴുക്കാണ് ജീവിതമെന്ന വലിയ വെളിപാടാണ് നോര്‍വീജിയന്‍ വുഡ്.


Photo: http://hamsapsukebe.blogspot.in (Screen grab from Norwegian Wood, The Film) 

Notes from the unknown

When the two men came face to face, He was afraid to stand-up for his cause. He knew he was right. but more than the righteousness of the situation, he was drawn to his basic trait – To escape, the fear of facing the world, an emotion which embedded in him like the web of a spider, exhausting and pulling back.

Later, He admitted it;

“I’m an over-protected, spoiled son of a government official, whose only wish in life was to build a concrete house with four walls that will keep the outside world from meddling into our lives. I want to thank my Daddy for gifting me the most miserable childhood I can imagine”

That’s how I ended up liking this boy!


Featured Image: Ralph in Lord of the Flies. A symbol of childhood, insecurities and ‘lose of innocence’ as Mr. William Golding puts it


രണ്ടോ മൂന്നോ ആഴ്ച്ചകൾക്കിടയിൽ പ്രത്യേകിച്ച് കാരണങ്ങളില്ലാതെ, ഒന്നും ആവശ്യപ്പെടാനല്ലാതെ ചില ഫോൺകോളുകൾ എനിക്ക് വരും.

എന്താണ് വേണ്ടതെന്ന് ചോദിച്ചാൽ പറയും; “ഒന്നുമില്ല. വെറുതെ വിളിച്ചതാണ്. കുറച്ചായിട്ട് വിവരമൊന്നുമില്ലല്ലോ. അതുകൊണ്ട്…”

ഇത്തരം സത്യസന്ധമായ സന്ദർഭങ്ങൾ എന്നെ എളുപ്പം വേദനിപ്പിക്കുന്നത് കൊണ്ട് അധികനേരം ഫോണിൽ സംസാരിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയാറില്ല.

എന്തെങ്കിലുമൊക്കെപ്പറഞ്ഞ് വേഗം ഞാൻ സംസാരം അവസാനിപ്പിക്കും, വയറ്റിൽ ഉരുണ്ടുകൂടിക്കഴിഞ്ഞ ചിത്രശലഭങ്ങളുടെ ചിറകടി നിയന്ത്രിക്കാൻ ഞാൻ പാടുപെടും.

തിരിച്ച് ഒന്നും ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിൽക്കൂടി മറ്റൊരാളുടെ കരുതലിനെ ഞാൻ അത്രയേറെ ഭയപ്പെടുന്നുണ്ട്.

വൈകീട്ട് ഫോർട്ടുകൊച്ചിയിലോ, പാർക്കിലോ വച്ച് കാണാം, നേരമുണ്ടാകുമോ എന്ന് നിങ്ങൾ ചോദിക്കുമ്പോൾ;

“ഇല്ല, ഓഫീസിൽ എനിക്ക് തിരക്കാണ്” എന്ന് ഞാൻ പറയുന്ന മറുപടിയുടെ അർഥം അതാണ്.

അപ്രതീക്ഷിതമായി ഇംപീരിയിൽ ടവറിന് മുൻപിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട്, “ഇറങ്ങി വരൂ” എന്ന ചിലരുടെ വിളിയിൽ എനിക്ക് സന്തോഷം തോന്നുന്നതും അതുകൊണ്ട് തന്നെ.

വീണ്ടും അൽബേർ കമ്യുവിനെ ഓർക്കാം…

“സാധരണക്കാരായിരിക്കാൻ ചിലർ ചെലവാക്കുന്ന അസാധാരണ ഊർജ്ജത്തെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾക്ക് അറിയില്ല”

P Padmarajan’s best movie as director 

This list will be incomplete until I finish watching the very last Padmarajan movie.

He has over the years,  directed 17 feature films, all of them received near universal (among Malayali audience) acclaim.

I’ve watched only three movies, when I started this compilation. Thanks to YouTube streaming and Unlimited internet-data, I can watch movies everyday.

This list and rankings are temporary, hence would change anytime.

1. Oridathoru Phayalvan

Phayalvan has earned both critical acclaim and commercial success upon its release. Padmarajan has dealt with more powerful themes than Phayalvan. But that doesn’t make this movie inferior. This is one real production which he got everything clicked. The lives of people, knack of adapting literature to visual language, simple pleasures, philosophical depthness and remarkable humor.

2. Peruvazhiyambalam

This film marks Padmarajan’s debut as a director. An avant-garde production that easily slips into the realm of intellectual depth and paradixical whim, this movie is tough nut to crack. It’s not an average movie goers cinema – and rightly one of the finest metal ever created in Malayalam cinema.

3. Arappatta Ketiya Gramathil

This a charming movie. An absolute delight of every movie addict. Padmarajan’s extraordinary imagination and artistic brilliance combines in this rare masterpiece. Society, people, angst, taboos and every other conventions are being questioned with vigor. Stellar performances by Sukumari and Jagathy make this film a must watch.

 4. Thoovana Thumbikal

The most famous of all Padmarajan movies, Thoovana Thumbikal stood as an iconic work of art. For many this was the movie they witnessed the rebel Padmarajan talking straight to common man. Evocative dialogues and a seducing Sumalatha gave Malayali psyche the license to go astray, imitate Jayakrishnan and his heroics.

5. Namuk Paarkan

6. Desatanakkili

7. Innale

8. Moonnam pakkam