How Uppum Mulakum, a sitcom changed my perceptions of marriage, family and Malayalam Television

Everything that comes with the tag popular attached to it, I’ve got a common action registered in my mind to confront it – shun the idea, no matter how good it is. When I first laid my eyes on the popular sitcom in Malayalam television, Uppum Mulakum, the series has already gained a cult following and was on the verge of breaking the internet.

They have crossed 500 episodes. And that too, amassing an average of 1.2 million views per episode, which of course, is a rare feat for any television sitcom in this tiny little industry.

My Story without salt and pepper

I was raised by a very strong mother and a quasi-military father. My childhood was silent, somber and straight-out of an Emily Bronte novel. I hardly spoke to my father let alone grab a seat when he is in the scene. My father read The Hindu, a staunch leftist newspaper. His favorite novelist was Anand and he used to play badminton with carbon fiber racket in Palakkad, where he worked for a very long time as Village Officer in the revenue services.

I was bored when I grew up to my teenage. I felt like I was taught not to appreciate what’s popular. Rather I was easily growing a penchant to dipshit things like Formula One, Michael Jackson, and Herman Hesse. But still, I was not a total nerd to deny my existence as I watched Shaktiman and Shakalaka Boom Boom on Sundays.

So, the point is, my father and my mother have raised a son, an egoistic megalomaniac who is a distasteful sadist.

In my teenage, I hated the concept of family to the core. I carried this belief to my first years of the twenties. It made me dizzy to think of sticking my head into an arranged marriage, having children and rear them like pigs. I despised the whole idea to become comfortable in my easy-going early twenties. I stepped up my defense when my mother asked me to think about marrying someone by closing the doors of my room with a perennial force.

So, I hated family. Then I was introduced to Uppum Mulakum (Salt and Pepper).

Uppum Mulakum is the saga of how Neelu, a bank employee, runs her home without prompting her unemployed husband to file for a divorce. Neelu is a strong woman, short-tempered but an example to her five children aged between eight months to 23 years. Her husband is Balu, an easy-going, electronics mechanic. He is unemployed but a caring husband and wonderful father who is more attached to his younger son, Keshu aka Kelavan Keshu.

Their elder son Vishnu aka Mudiyan is a dancer spotting an afro hairstyle. He is more attached to his mother and feels she is the one to be respected more. The second child, Lakshmi aka Lachu, aged 20, is a teacher at a kindergarten. She considers herself as fashion icon and diva, a claim she couldn’t prove to her family. Keshu, aged 12 is a bright student and dating his classmate Aleena Francis much to the dislike of his sister and partner in crime, Shivani. Shivani is a loud-mouthed child who teams up with Keshu to conspire against their elder siblings. And the last member of the family is toddler Parvathy who smiles every time a camera pans on to her face.

Why Uppum Mulakum is different

I was introduced to this television serial by a friend of mine. He gave me a warning before I stream a random episode on YouTube – It’s about a family and it has flaws. I saw an episode and felt something in my head. It was like a sensation, and it was important because the brain has failed to produce this sensation every single time I watched a soap opera on Malayalam TV. All leading Malayalam TV Channels – Asianet, Surya, Mazhvil Manorama, Kairali – have since time immemorial airing soap operas, but every single one of them, akin to Uppum Mulakum, have indirectly asked the audience to surrender their common sense and rationale before the title clip.

I watched another random episode, then another one and then I realized, I couldn’t stop.

Uppum Mulakum is a serial that has a female lead, a working-woman, who controls her family and earning respect from everyone in her family as well as every single viewer, who is utterly patriarchal and strictly adhered to fake morality (you must read the YouTube comments).

Neelu is a tour de force. She is short tempered, authoritative and smart. Her husband, Balachandran, on the other hand, is like a grasshopper. He dances to the tune of Keshu give respect to almost everyone in the home, while at the same time, guarding the respect he deserves.

Uppum Mulakum shows the uncensored version of the everyday family life in middle-class Kerala. It has a subtle amount of comedy ingrained in it, like salt in a meal. It doesn’t glorify the sanskari version of a woman. It just shows things as they are, with an articulate portrayal that doesn’t fail to evoke laughter and irony of family life.

The makers of the show seem like enjoying the process of creating a wonderful satire lampooning the system and the nuances of characters enjoying the loopholes of the same. The actors are brilliant, especially Biju Sopanam (Balu), a versatile actor who’s skilled as well as compassionate to evoke the emotions and touch the viewers on the right chord. Equally competing is Nisha Sarang (Neelu) in her role of the multitasking woman who has not shied away from her responsibilities.

Children, too, are a wonderful pack of actors. Shivani is a joy to watch. Her character, outspoken and ahead of her age, draw flak among viewers for being too sensitive and beyond her maturity. But, in fact, it was this design of characters that are not limiting to the preconceived notions have helped the show raised its bar.

The popularity of the show is still soaring. People are glued to their smartphones to stream the latest episodes that first air on Flowers TV. Uppum Mulakum undoubtedly is a pathbreaking production. It dared to show what is real and experiment it with fiction. When the question of marrying an independent woman and raising 5 children with all the possible conflicts and tensions raise, one has to look into this fantastic sitcom for inspiration because it leads nowhere, but home.

(Featured Image: The Uppum Mulakum Family. Photo Courtesy of Flowers TV)


Flowers of Evil – June 17

There’s no shame in tears. This is easier said than ‘done’.

I don’t know, the hell of a day I survived, the emotions I went through, the thoughts I had and things I read and watched.

I couldn’t figure out whether I was empowered or trampled by my own fate.

Every moment today, I stared at me, trying to smile; waiting for someone to wave their hands, frantically egged the apps on my mobile phone to see a silver lining.

I had just one meal, just my breakfast because I’m confined to this room, all by myself, without much courage to walk to the kitchen.

I sit naive, thinking about everything that I’m and I’m not yet I feel I deserve nothing but scorn and contempt.

I thought about ending it. I seriously did.

I recalled everything from the beginning of the day to the end of my zealous nature.

I thought I shouldn’t whine over things and make anything dramatic. Or to open the social media to post everything ridiculous as I normally do. But I was helpless.

Think about that, helpless even to die. This is been a tough day, I know. But this is the sample of days I’m going to have in the future.

I’m going to be like this, with so many questions and confusions.

As other people make their lives pretty and daring, I’ll be left in the lurches, buried by past, unmoving, solemn…

It’s like I have got a rock placed on my chest. I could barely breathe. I could barely stand and ask for even a single glass of water.

I don’t know what the survival rate of my decisions. I don’t know how long I’m going to live. I know these are guttural-voices.

I’ll be alright tomorrow, the day after it and the day after it…

But, when you there, in that point, where you think everything is dumb, that your identity is ‘mutilated’, I don’t know, sometimes people call it quits because they can’t take anything anymore.

Featured Image: a Vaka flower, a metaphor of nostalgia.



Goodbye Anthony Bourdain

Anthony Bourdain lived 61 years. He was born and raised in a culture that is more rewarding than a third world country.

He travelled over 80 countries. His views on people and places like Iran, Palestine, Israel and Lebanon were exactly opposite of the common American Uncle Jhon perspective.

He never invaded kitchens and lectured or lampooned like Gordon Ramsey or Jeremy Clarkson, not a chef, of course.

Anthony wrote unbelievable prose. A piece he wrote in the Newyorker magazine was a testament of his brilliance as a writer. His occassional one-liners were so catchy that audience never thought it was something he created from thin air with the sheer ability to observe and appreciate life.

When CNN remembered him after his tragic death, they used the word “story teller” to describe Bourdain. He, indeed was a beautiful story teller.

He went to Phillipines with a letter of appreciation to a friend’s nanny. He went to Iran without the malice of the nation that believes in fear and intimidation. He rode pillion on a Harley Davidson in Lebanon with a gang of outcasts and shared a cheap fast-food meal with then on the road, while recalling a bloodied war he witnessed in the same place on his first visit.

With so much hope and emotional-devotion Bourdain touched millions of people across the world and one day, out of the blue, we hear the story of Bourdain’s death.

That’s the struggle of people, the procrastination of inevitable. I know, Bourdain might have thought about this many times before. He simply procrastinated the ritual because of the eventual backlash he is going to receive from the end of people who wanted to see him travel and tell more stories.

He lived a 61. He was married twice. If reports are to be believed, his family life was in tatters. He traveled across the world and was empathetic about everything he had seen.

From outside, till June 7, 2018, Bourdain was an accomplished man. He had the life most people crave. But, it was not enough. He wasn’t contained by that life. He was alone, and he doesn’t like it. He doesn’t procrastinating anymore. Goodbye, Anthony, you’ll be missed.


വളർന്ന് ഞാനൊരു രാക്ഷസനാകും

വളര്‍ന്ന് വളര്‍ന്ന് ഞാനൊരു രാക്ഷസനാകും. ഏകാന്തതയാണ് എന്നെ വളര്‍ത്തുക. അതിര് കയറ്റി കയറ്റി ആര്‍ത്തിയോടെ മണ്ണ് കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്ന അയല്‍ക്കാരനെപ്പോലെ എന്‍റെ മുടിയും തേഞ്ഞുരഞ്ഞ് അലിഞ്ഞ് ഇല്ലാതായ ചെരുപ്പുകള്‍പോലെ എന്റെ കാല്‍മുട്ടുകളുടെ യൗവനവും എന്നെ വിട്ടുപോകും. എനിക്ക് തന്നെ ശേഷക്രിയ നടത്തി ഞാന്‍ മറ്റൊരുനാട്ടിലേക്ക് പോകും. അപ്പോഴാണ് ഞാന്‍ രാക്ഷസനാകുക.

ഒരു കഥയോര്‍മ്മിക്കുന്നു. വലിയൊരു പൂന്തോപ്പും തോട്ടവും കുന്നിന്‍ മുകളില്‍ നട്ടുവളര്‍ത്തിയ രാക്ഷസന്‍റെ കഥ. നീല ശരീരം, കഷണ്ടിയില്‍ മുളപൊട്ടിയ കാളക്കൊമ്പുകള്‍ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പച്ചകളെപ്പോലെ പച്ചകുടിച്ച നെഞ്ചിലെ രോമക്കാട്. അയഞ്ഞ ഇഷ്ടിക നിറമുള്ള നിക്കര്‍. എവിടെയും തെളിഞ്ഞുകാണാത്ത ലൈംഗികാവയവം. വിയര്‍പ്പരിച്ച് ഇറങ്ങി ഏതോ താഴ്-വരയിലേക്ക് ഒഴുകുന്നപോലെ വിയര്‍പ്പുതുള്ളികള്‍ ഊര്‍ന്നിറങ്ങിപ്പോകുന്ന കയറ്റിറക്കങ്ങള്‍. ഉന്തിയ വയറ് ഒരു തകരപ്പാട്ട.

രാക്ഷസന്‍ തോട്ടം നനച്ചു. പൂക്കള്‍ക്ക് കാവലിരുന്നു. രാപ്പാടികള്‍ എന്നും വസന്തമാക്കി. നാട്ടില്‍ വസന്തം നരച്ചപ്പോള്‍ രാക്ഷസന്‍റെ തൊടിയില്‍ മാത്രം പൂക്കാലം തുടര്‍ന്നു.

ഒരിക്കല്‍ രാക്ഷസന്‍ അറിയാതെ ഒരുപറ്റം കുട്ടികള്‍ വന്നു. അവര്‍ പച്ചിലകള്‍ക്കടിയില്‍ കഴിഞ്ഞു. മരങ്ങളുടെ ചില്ലകള്‍ ഒടിച്ചു, പൂക്കളിറുത്തു. ഒരിക്കല്‍ കുട്ടികള്‍ രാക്ഷസന്‍റെ കണ്ണില്‍പ്പെട്ടു. അയാള്‍ കുട്ടികളെ ആട്ടിപ്പായിച്ചു. അവര്‍ക്കൊപ്പം പക്ഷേ, വസന്തവും പുറപ്പെട്ടുപോയി. എല്ലാ പൂക്കളും എല്ലാക്കാലത്തെക്കുമല്ല. അവരിറുത്തോട്ടെ, മരങ്ങള്‍ നിശബ്ദം പറഞ്ഞു.

രാക്ഷസന്‍റെ തോട്ടത്തിലെ മരങ്ങള്‍ സ്വയം മറിഞ്ഞുവീണ് ആത്മഹത്യ ചെയ്തു. പൂമരങ്ങള്‍ പൂക്കാതെയായി. കിളികള്‍ വരികള്‍ മറന്നുപോയി. പൂച്ചെടികളില്‍ മരണം പൂത്തു. വേനല്‍ ഉറവപൊട്ടി പുല്‍ക്കാടുകളെ കരിച്ചു കളഞ്ഞു. പേരില്ലാത്തൊരു ആധി രാക്ഷസന്‍റെ നെറ്റിക്ക് പിന്നില്‍ അടിഞ്ഞുകൂടി. അതൊരു വേദനയായി അവശേഷിച്ചു. തിരിച്ചു വരാത്ത വസന്തത്തെപ്പോലെ സുഖമില്ലാത്ത ഒരു വേദന.

രാക്ഷസന് മനസിലായി കുട്ടികള്‍ക്കൊപ്പം വസന്തം പോയെന്ന്. കൊമ്പൊളിപ്പിച്ച് വിയര്‍പ്പിലൊട്ടുന്ന ജാക്കറ്റ് അണിഞ്ഞ് രാക്ഷസന്‍ ഗ്രാമങ്ങളിലേക്ക് പോയി. അയാള്‍ കുട്ടികളെ കുന്നിന്‍മുകളിലേക്ക് തിരികെ വിളിച്ചു. വസന്തം തിരികെ വന്നു, രാപ്പാടികള്‍ പിന്നാലെയും. രാക്ഷസന്‍ തൊടിയുടെ മതിലുകള്‍ പൊളിച്ചുമാറ്റി. കുട്ടികള്‍ തുമ്പികളെപ്പോലെ വെയില്‍ പുതച്ച പച്ചിലകളുടെ ഇത്തിരത്തണലുകളില്‍ ധ്യാനംകൊണ്ടു.

ഞാനും ഒരു രാക്ഷസനാകും. കുട്ടികളെ സ്വന്തമാക്കാത്ത എന്നാല്‍ മൊട്ടുകളെ സ്‌നേഹിക്കുന്ന രാക്ഷസന്‍. ഒറ്റയ്ക്ക് ഞാനെന്‍റെ തൊടികളില്‍ മരങ്ങള്‍ നടും. പൂമരങ്ങള്‍, കായ്ക്കുന്ന മരങ്ങള്‍. ഒറ്റക്കണ്ണീര്‍ത്തുള്ളി വീഴ്ത്തി ചത്തുപോയ കുഞ്ഞെലിയെപ്പോലുള്ള ഒരുപാട് ജീവികള്‍ക്ക് ഞാന്‍ എന്‍റെ തൊടിയിലേക്ക് വഴി തുറക്കും.

എന്‍റെ മമ്മ കാക്കകളോടും പൂച്ചകളോടും സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ ഞാന്‍ സംസാരിക്കും. ഞാന്‍ മരങ്ങളെ ഒരുപാട് സ്‌നേഹിക്കും, മനുഷ്യരെ വളരെക്കുറച്ചും. പക്ഷേ, ഞാന്‍ കുട്ടികളെ തൊടിയില്‍ അനുവദിക്കും. ഒരുപാട് ഏകാന്തനാണ് ഞാനെന്ന് തോന്നുമ്പോള്‍ ചന്ദനത്തിരികള്‍ കത്തിച്ച് ആ കോണില്‍ മനുഷ്യരുണ്ടെന്ന് കരുതും ഞാന്‍.

ഒരുനാള്‍ മരിച്ച്, അഴുകി, പുഴുവായി, പൊടിയായി പൊടിയോട് പൊടിയോട് പൊടിയോട് ചേര്‍ന്ന് ഞാന്‍ മറ്റൊരു വിത്തിന്‍റെ അടരുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ കൈകള്‍ പിണച്ച് കാലുകള്‍ ചേര്‍ത്ത് പുതിയ ആകാശത്തിലേക്ക് തുറക്കുന്നൊരു യോനി കാത്തിരിക്കും.



How to survive a week in a Christian retreat, unscathed

IT TOOK HER mother three years to finally convince her to attend a Christian retreat. Dilna Johnson, 32, still single – a fault her mother always emphasizes on – says she wasn’t convinced at all.

“I knew it was pointless to argue with my Mother. So, I ignored her for the last three years, until the moment came where I had no choices”

Her mother wanted Dilna to plead for a seven day paid-leave and join her in a retreat-centre inside a sleepy town in Idukki.

“It was like a commune” Dilna recalls “a commune of, say, 600 people, all clueless”

Mother wants to cure Dilna, of her reluctance to marriage, penchant to unorthodox wardrobe, habit of breaking into impromptu travel to wherever budget-airliners are flying.

The Possession

When a pastor called love-affairs a sin, Dilna reached for her mobile phone. She wants to record it. But her mobile phone, along with the 600 participants, was taken away from her and they won’t be giving back her phone until the last day of the retreat.

She handed over her mobile phone at the reception counter. It was the first thing they wanted her to do. Then, she was given a list of instructions by a volunteer about the dos and don’ts inside the institution. Among the instructions, one looked formidably strong to break – She can’t talk to anyone but herself during the seven days to come.

Then she heard the word Possession. Driven by a temptation of the Satan people are stuck in state of being possessed. People are tools of Satan. But, thank god. Retreat centres like this one has been opened for the rescue of people or lambs, as they call it.

On day one, a pastor, probably in his early thirties began his sermon. He was pale and full of life. His shirt was tucked in perfectly into his black trousers. He was standing upright, unlike every other mortal being in that semi dark room. Then he starts to speak in a fashion that would grab all our attention even though Dilna felt a major portion of what he said was bollocks.

“Homosexuality is a sin, infertility is a sin, love-affairs are sin” He paused for a moment before adding “Love-affair, certainly is a sin”

This shouldn’t be surprising as almost 90% people in Kerala marry and live in the close lines of their caste and religion. In a State like Kerala people belonging to different castes can marry only surviving the shit-storm of tradition.

When a Pastor, someone who claims to be a man preaching for God, says you can’t love another person, no second thoughts are necessary to understand the crass, cultureless political milieu of Kerala.

And here sits a dumbass among 600 headless chickens, ready to get barbecued at any moment God prefers.

Pastor said all these – love affairs, homosexuality, and infertility – happen because they are possessed by sin or in broader term, Satan. Pastor calls the witchcraft, Paishachika Peeda in Malayalam, which could loosely be translated as, an act of mischievous-pain inflicted by Satan.

One after another Pastors and Priests addressed the gathering. They all repeated the importance of evading the sins in life. Dilna calls this encounter an attempt to brainwash people of their understanding of the world.

In fact, she believes, that whole week can be summarised in a sentence – Everything except breathing is a sin.

The survival

As the days passed, the noose becomes tighter. One day she was stopped by a volunteer on her way to lunch. The reason; her skirt was too short to wear in such a place of worship. She got a warning.

“Holy spirit won’t visit you”

“Hmm. Least of my concern” she retorted.

She wasn’t finished with it. She came back to confront the lady again, and spoke like professor; “If the holy spirit wants to judge people by the length of the skirt they are wearing, that’s unfair” The woman never talked to her after that.

Every day begins at 5.30 am. They have set an alarm without snooze button. Once the trumpet is blown, you have wake up. Then everyone makes a beeline to the bathroom.

There are only 10 to 15 functional toilets. For 600 people this looks dreadful, but that’s how you accept reality. When you choose retreat as the path for spiritual highness you should be willing to renounce some comforts.

The judgement day

On the penultimate day of the retreat, Dilna was invited by a nun for a counselling session. This is one-on-one session where almost everyone in the commune will be counselled by brothers, nuns and priests.

Dilna adds a spoiler; “This was the single most horrendous counselling session I attend in my life. People attend counselling because they need some kind of relief from their problems. But, this experience was exactly opposite”

The Nun was sitting in a chair. She placed her hands in the table before her. As Dilna walked in, the nun kept a close watch. Even before asking Dilna her name, nun jumped the gun and fired this question;

“Do you watch porn-films?”

“Yes, I do”

“Dou you masturbate?”

“Yes, I do”

“You are into illicit relationships, aren’t you?”

“Probably, yes”

“Do you know all these are sins?”

“Actually I’ve this complete understanding that all these are not sins” Dilna said.

“Well …” The nun paused for a moment. She took a deep breath. Then, slowly she opened the drawer of the table, pulled out a single sheet of white paper from a large stack. She wrote down everything Dilna said. After few interrogating, sharp stares she snatched an envelope from her table. She folded the sheet of paper and put it inside the envelope, creased the end and placed it like a canvas.

Then with trembling heart and shivering hands she wrote two words – VERY SERIOUS

When I asked Dilna why did she say YES to every question when a NO can save her from this drama, she replied; “I want to express my feelings. I just want to let them know the BS they are doing to me. That’s it”

The cure

Very serious ‘inmates’ like Dilna were sent to the head priest. His office looked like doctor’s consulting room. People waited outside for his Darshan. When Dilna was allowed to enter she saw the priest consulting another inmate. He seemed half hysterical and half sombre. When the conversation is finished, he would raise his right hand above the head of the inmate and draw a cross in the air as he shouts, Bandhikkinnu (locking-up). The very next moment the believer collapses on to the ground and fell unconscious. He remains in the Shavasana for a few minutes until a volunteer in the room step up and sprinkle water on his face.

When Dilna’s turn came, she prepared her mind to fell unconscious. The priest’s spell however didn’t go well with Dilna. As the head-priest finished his spell and shouted Bandhikkunnu, Dilna stood before him like a rabbit exposed to the torch-light.

On the last day, when the service is finally over, she got her Smartphone and belongings back. She took her backpack and fled. From the bus station she got a bus going to Kochi. She hoped in to the bus, untangled her headset and plugged it in her ear, browsed through her playlist and chose a Pop song that sounded like a sin.

(Featured Image: A small, wooden table-clock on my office table. Inscribed a verse from Bible, “From this day will I bless you”  – (Haggai 2:19). This was a gift by Bibin Babu given to Albin, I guess)


(Name of the survivor is changed to protect identity. I’ve edited certain portions of this non-fiction for clarity. This is part fiction and doesn’t warrant against anyone.)

[My love for Christianity began in the early 2005 as an antagonist to the faith when I was in the seventh grade. I renamed myself Franco, an apparent reference for an anti-Christ character I found in a TV Show. Later, I come across this beautiful traditions in paganism and the finest christian book of literature, The Bible. And my Christianity is  very much bonded in the the Bible, not as a book to interpret the daily lives of people but a document of historical and aesthetic record. This is the same reason why Catholic church want to edit certain pages of Bible and I want the world to re-read them.]


2017: മാധ്യമങ്ങളോട് ജനങ്ങള്‍ ചോദിക്കുന്നു

അക്കാദമിയിലെ ഏഡിറ്റിങ് ക്ലാസില്‍ ഒന്നില്‍വച്ച് ഹരി സര്‍ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചിരുന്നു;

‘2020 ആകുമ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ പൊതുജനങ്ങള്‍ക്ക് ഇടയില്‍ച്ചെന്ന് ഒരു ജേണലിസ്റ്റ് ആണെന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ നിങ്ങളെ ആളുകള്‍ തല്ലിക്കൊല്ലും. 1980കളിലൊക്കെ ഒരു ജേണലിസ്റ്റ് ആണെന്ന് പരിചയപ്പെടുത്തിയാല്‍ ഒരാള്‍ നിങ്ങളെ ചോദ്യങ്ങളില്ലാതെ വീട്ടില്‍ താമസിപ്പിക്കും. 1990കളില്‍ ആണെങ്കില്‍ നിങ്ങളോട് ബഹുമാനത്തോടെ സംസാരിക്കും. ഇനി അതൊന്നും പ്രതീക്ഷിക്കരുത്.’

സര്‍-ന്‍റെ മറ്റുപല പ്രവചനങ്ങളുംപോലെ ഇതും പ്രൊഫറ്റിക് ആയി തോന്നുകയാണ്. 2017ല്‍ വലിയൊരു മാറ്റം സംഭവിച്ചത് മാധ്യമങ്ങള്‍ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെട്ടു തുടങ്ങി എന്നതാണ്. രാഷ്ട്രീയപരമായ ഭിന്നിപ്പുകളുടെ പേരിലുള്ള സ്ഥിരം ചോദ്യം ചെയ്യലുകളല്ല, എന്ത് തരം ജേണലിസമാണ് നിങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്നത് എന്ന ചോദ്യം മാധ്യമസ്ഥാപനങ്ങള്‍ നേരിടുകയാണ്.

തോമസ് ഐസക്ക് മലയാള മനോരമയുടെ ആദ്യ പേജിലെ തെറ്റ് തിരുത്താന്‍ പരസ്യമായി ആവശ്യപ്പെടുകയാണ്. മാതൃഭൂമി എഡിറ്റ് പേജില്‍ എഴുതിയ കരിമണല്‍ ഖനനത്തെ അനുകൂലിക്കുന്ന ലേഖനം, ചവറയില്‍ പോയല്ല എഴുതിയതെന്ന് ലേഖകന്‍ ആ നാട്ടുകാരോട് സമ്മതിക്കുകയാണ്. വാര്‍ത്തയുണ്ടാക്കാന്‍ വേണ്ടി മന്ത്രിയുടെ സ്വകാര്യത ചോര്‍ത്തുകയും അയാളുടെ ലൈംഗികവിനിമയങ്ങള്‍ വളച്ചൊടിക്കുകയും ചെയ്തതിന് ഒരു എഡിറ്റര്‍ അറസ്റ്റ് ചെയ്യപ്പെടുന്നു. ദേശീയ ഇംഗ്ലീഷ് മാധ്യമങ്ങള്‍ – ടൈംസും ഹിന്ദുസ്ഥാന്‍ ടൈംസും ഉള്‍പ്പെടെ രാഷ്ട്രീയക്കാരുടെ ഇംഗിതത്തിന് അനുസരിച്ച് വാര്‍ത്തകള്‍ അവരുടെ വ്യത്യസ്ത മീഡിയങ്ങളില്‍ നിന്ന് പിന്‍വലിക്കുന്നതായി ആരോപണം വരുന്നു. ദിലീപ് അറസ്റ്റ് ചെയ്യപ്പെട്ടതിന് ശേഷമുള്ള നിരന്തര കവറേജില്‍ കേരളം ഒറ്റവാര്‍ത്തയിലേക്ക് ചുരുക്കപ്പെട്ടെന്ന് ഒരു ധാരണ പെട്ടന്ന് സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുകയാണ്. ഒടുവില്‍, -ഉണ്ണി മുകുന്ദന്‍ നടനോ ഗുണ്ടയോ- എന്ന ചോദ്യം സോഷ്യല്‍ മീഡിയയ്ക്ക് വിട്ടുകൊടുത്ത് ഒരു മറുപടിപോലും (85 എണ്ണം ഞാന്‍ എണ്ണിയിരുന്നു) തങ്ങള്‍ക്ക് അനുകൂലമാക്കാന്‍ കഴിയാതെ മാതൃഭൂമി ന്യൂസ് ഒരുവശത്ത് നില്‍പ്പാണ്.

മാധ്യമങ്ങള്‍ക്ക് എതിരെയുള്ള നിലവിലെ വികാരത്തില്‍ ഒരു ശതമാനം സിപിഎം ഭക്തര്‍ക്കാണ് പങ്കെന്ന് ഞാന്‍ കരുതുന്നു. ഇടത് ഭക്തര്‍, നോര്‍ത്ത് ഇന്ത്യന്‍ സോഷ്യല്‍ മീഡിയയിലെ സംഘ്-ഭക്തര്‍ക്ക് സമമാണ്. കേരളത്തിലെ സോഷ്യല്‍ മീഡിയയുടെ ഏതാണ്ട് 70 ശതമാനത്തോളം സൈബര്‍-സഖാക്കള്‍ (അലീജിയന്‍സ് ഉള്‍പ്പെടെ) ആണെന്നാണ് ഞാന്‍ കരുതുന്നത്. ട്വിറ്ററില്‍ ഇത് പ്രത്യേകിച്ചും കാണാം. ഉത്തരേന്ത്യയിലെ അതേ അന്ധതയും ഭക്തിയും നിങ്ങള്‍ക്ക് ഇവിടെ കാണാം.

വാര്‍ത്തകളെക്കുറിച്ച്, അവ ഒരിക്കലും സോഷ്യല്‍ മീഡിയയിലേക്ക് ഒതുങ്ങുമെന്ന് ചിന്തിക്കാന്‍ കഴിയില്ല. കാരണം, പ്രാദേശികമായാലും ദേശീയമായാലും വാര്‍ത്തകളുടെ അടിസ്ഥാന ഉറവിടം ഇപ്പോഴും മാധ്യമങ്ങളാണ്. റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യാന്‍ ആ സ്ഥലത്ത് പോകുന്നവരാണ് വാര്‍ത്തയും ഉള്‍ക്കാഴ്ച്ചയും സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. അതിന്റെ വക്രീകരിച്ച രൂപം മാത്രമാണ് അവസാനം സോഷ്യല്‍ മീഡിയയില്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു അജണ്ടയായി കിട്ടുന്നത്.

ഒരു വാര്‍ത്ത എഴുതുമ്പോള്‍ പകുതിയും നഷ്ടപ്പെട്ടുപോകും (അപൂര്‍വമായി മൂല്യം കൂടാറുമുണ്ട്). അത് തടയുന്നയാളാണ് എപ്പോഴും സബ് എഡിറ്റര്‍. എന്താണ് വായിക്കപ്പെടെണ്ടതെന്ന് അയാളാണ് നിശ്ചയിക്കുന്നത്. ദേശീയ വാര്‍ത്തകളിലും മറ്റു പ്രാധാന്യമുള്ള പ്രാദേശിക വാര്‍ത്തകളിലും ന്യൂസ് ഏജന്‍സി കോപ്പികള്‍ ഏതാണ്ട് നിഷ്പക്ഷമാകുന്നതും അതുകൊണ്ടാണ്. തിരുവനന്തപുരം മേയര്‍ പടിക്കെട്ടില്‍ നിന്ന് വീണതാണെന്ന് ജന്മഭൂമിയും അല്ല വധശ്രമമാണെന്ന് ദേശാഭിമാനിയും എഴുതുന്നത് ഏജന്‍സി കോപ്പികൊണ്ട് ഒഴിവായിക്കിട്ടുമെന്ന് സാരം.

യുഎസ്സില്‍ ജേണലിസ്റ്റുകള്‍ (മിക്കവരും പ്രസ്ഥാനങ്ങളെക്കാള്‍ വലിയവര്‍) ഇടയ്ക്ക് ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കാറുണ്ട്. അധികാരമുള്ളവരെ പ്രതിബദ്ധതയുള്ളവര്‍ (അക്കൗണ്ടബിള്‍) ആക്കുകയാണ് മാധ്യമങ്ങളുടെ തൊഴിലെന്ന്. അത് ചെയ്യാനാണ് ശ്രമിക്കുന്നതെന്ന് അവര്‍ ആവര്‍ത്തിക്കുകയും ചെയ്യാറുണ്ട്.

പക്ഷേ, യുഎസ്സിലും മാധ്യമങ്ങളോട് കൂടുതലുംപേര്‍ക്ക് മമതയുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. (അവര്‍ എഴുതുന്ന ഒന്നാംതരം ഉള്ളടക്കം ആളുകള്‍ വായിക്കുകയും പ്രശംസിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട് എന്നത് മറ്റൊരു സത്യം) പ്രസിഡന്‍റ് തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ഹിലരി ക്ലിന്‍റനെ, അമേരിക്കന്‍ ദിനപത്രങ്ങള്‍ ന്യൂയോര്‍ക്ക് ടൈംസും വാഷിങ്ടണ്‍ പോസ്റ്റും എന്‍ഡോഴ്‌സ് ചെയ്തിരുന്നു. പക്ഷേ, ലിബറല്‍ പത്രങ്ങളുടെ തെരഞ്ഞെടുപ്പായിരുന്നില്ല അമേരിക്കയുടെത്. ഭൂരിപക്ഷം വോട്ടുകള്‍ ഹിലരിക്കായിരുന്നു എങ്കിലും അവിടുത്തെ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് സമ്പ്രദായം ട്രംപിന് ആയിരുന്നു അനുകൂലം.

അന്നുതൊട്ട് തുടങ്ങിയ ട്രംപ് വിരുദ്ധ വാര്‍ത്തകള്‍ക്ക് ഇതുവരെ അമേരിക്കന്‍ പത്രങ്ങള്‍ മുടക്കം വരുത്തിയിട്ടില്ല. ഇടയ്ക്ക് അത് വിഷയത്തില്‍ നിന്നേപോയി. ട്രംപ് ഒരു ദിവസം എത്ര സോഡ കുടിക്കുന്നു, ട്രംപിന്‍റെ ആരോഗ്യത്തിന് എന്തെങ്കിലും പ്രശ്‌നമുണ്ടോ, ട്രംപ് ഒരു മനോരോഗിയാണോ, ട്രംപിന് അയാളുടെ ഭാര്യ കിടപ്പറയിലെ ഉപകരണം മാത്രമാണോ എന്നിങ്ങനെ പലതും മാധ്യമങ്ങള്‍ എഴുതിപ്പിടിപ്പിച്ചു. (മോദി വിരുദ്ധതരംഗം, അയാളുടെ തെരഞ്ഞെടുപ്പോടെ ഇന്ത്യന്‍ മാധ്യമങ്ങള്‍ ഉപേക്ഷിച്ചത് ഓര്‍ക്കുക)

അധികാരത്തില്‍ എത്തിയിട്ട് ട്രംപ് ഒരു നല്ല തീരുമാനംപോലും എടുത്തില്ലെന്നാണോ ഇതിനര്‍ഥം. ആ വശം ഫോക്‌സ് ന്യൂസും ബ്രെയ്റ്റ്ബാര്‍ട്ടുംപോലെയുള്ള ട്രംപിന് ഇഷ്ടപ്പെട്ട വലതുപക്ഷ മാധ്യമങ്ങള്‍ കാണിക്കുന്നുണ്ട് – അവര്‍ അതുമാത്രമേ കാണിക്കുന്നുള്ളൂ, വിരോധികള്‍ വിരോധം മാത്രം കാണിക്കുന്നതുപോലെ.

മാധ്യമങ്ങള്‍ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നത് എന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നു. അതാണ് അതിന്റെ ശരി. ജേണലിസ്റ്റ് എന്നത് രാത്രി ഹോട്ടലുകളിലെ പിആര്‍-പ്രസ്മീറ്റ് കഴിഞ്ഞ് മദ്യപിക്കാനും പോലീസ് തടഞ്ഞാല്‍ രക്ഷപെടാനും ഐഎസ്എല്ലിന് പാസ് വാങ്ങിക്കാനുമുള്ള പ്രിവിലേജ് അല്ല. അങ്ങനെയൊരു ധാരണ പൊതുജനങ്ങള്‍ക്കുണ്ടെങ്കില്‍ അത് തിരുത്തപ്പെടണം. ഇനി, നിങ്ങളാരും ഇതെക്കുറിച്ച് കേട്ടിട്ടില്ലെങ്കില്‍, അറിഞ്ഞോളൂ, ഇങ്ങനെയുമുണ്ട് ചില കീഴ് വഴക്കങ്ങള്‍.

മറ്റൊരു ഗുരു, ബൈജു ചന്ദ്രന്‍ ടിവി ജേണലിസം രീതികളെ ഒരിക്കല്‍ തള്ളിപ്പറഞ്ഞു. ബി.ഇ.ടി.എ (ബേട്ടാ) എന്നാണ് അദ്ദേഹം ടിവി ചാനലുകളിലെ റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍മാരെ വിശേഷിപ്പിച്ചത്. എന്താണ് അതിന്റെ മുഴുവന്‍ പേര് – ബൈറ്റ് എടുക്കല്‍ തൊഴിലാളി അസോസിയേഷന്‍, അദ്ദേഹം വിവരിച്ചു. ഒറിജിനല്‍ സ്‌റ്റോറികള്‍ എവിടെ എന്നാണ് അദ്ദേഹം ചോദിക്കുന്നത്.

ഓണ്‍ലൈന്‍ വാര്‍ത്താ പോര്‍ട്ടലുകളും സമാനമായ അവസ്ഥയാണ്. എന്താണ് അവരുടെ സോഴ്‌സ്? മറ്റു വലിയ മാധ്യമങ്ങള്‍? ഫേസ്ബുക്ക് ലൈവും പ്രസ്താവനകള്‍ തത്സമയം ആകുകയും ചെയ്തതുകൊണ്ട് ഒരു ചെറിയ അളവുവരെ വ്യവസ്ഥാപിത മാധ്യമങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം നില്‍ക്കാന്‍ പോര്‍ട്ടലുകള്‍ക്ക് കഴിയും. പക്ഷേ, എന്താണ് ബ്രേക്ക് ചെയ്യപ്പെടുന്നത്, എന്താണ് ഇന്‍വെസ്റ്റിഗേറ്റ് ചെയ്യപ്പെടുന്നത് എന്നതിന് അവര്‍ക്കുള്ള ഏക മാര്‍ഗം കണ്‍ട്രോള്‍+സി കണ്‍ട്രോള്‍+വി തന്നെയാണ്.

റിപ്പോര്‍ട്ടിങ്ങിലേക്ക് പോര്‍ട്ടലുകളും വരും. അതല്ലാതെ രക്ഷയില്ലാതാകുന്ന അവസ്ഥ വരണം. ഒറിജിനല്‍ കണ്ടന്‍റ് ഉണ്ടാകണം. അത് വായിക്കപ്പെടണം. അതിന് കലര്‍പ്പ് ഉണ്ടാകണം. അതില്‍ നിന്നെ നല്ലത് വേര്‍തിരിയൂ.

പിണറായി കടക്കുപുറത്ത് എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍, നേതാക്കന്മാരുടെ നാക്കിലല്ല വാര്‍ത്തയെന്ന് ഭക്തര്‍ എഴുതിക്കണ്ടു. ഒരു മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ സൗണ്ട് ബൈറ്റ് ഏത് സന്ദര്‍ഭത്തിലും വാര്‍ത്തയാണെന്ന് തന്നെയാണ് വിശ്വാസം. അയാള്‍ക്കില്ലാത്ത ഔചിത്യമില്ലായ്മ അവിടുന്നു തന്നെ തിരുത്തേണ്ടതാണ്. പക്ഷേ, മാധ്യമങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച് എന്താണ് തിരുത്തേണ്ടത്. വര്‍ഷങ്ങളുടെ പഴക്കമാണെന്ന് പറയേണ്ടിവരും.

കേന്ദ്രസര്‍ക്കാര്‍ പ്രസ് മീറ്റ് വിളിക്കുമ്പോള്‍ കാണാം ഊഴം അനുസരിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങള്‍. അത് മുന്‍പേ പ്ലാന്‍ ചെയ്യുന്നതാണ്. അല്ലാത്ത സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ ഒരു ചോദ്യം വന്നാല്‍ അത് മൂത്രമൊഴിക്കാനുള്ള ഇന്റര്‍വെല്‍ ബെല്ലുവരെ പിടിച്ച് നിര്‍ത്തേണ്ടതുണ്ടോ എന്ന് അവനവന്‍ ചിന്തിക്കേണ്ടതാണ്. അത് മര്യാദയോടെ ചെയ്യുന്നതാണ് ഭൂഷണവും.

ഏതെങ്കിലും രീതിയില്‍ എത്തിക്‌സ് സ്വയം നിശ്ചയിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തോടല്ല ഇത് പറയുന്നതെന്നതും ശ്രദ്ധിക്കണം. ആരാണ് സത്യത്തില്‍ ജേണലിസ്റ്റുകള്‍ – ഏതെങ്കിലും സ്ഥാപനം പ്രസ് കാര്‍ഡ് നല്‍കി ഒരു പരിപാടിക്ക് അയക്കുന്നവരോ, അതോ അക്രെഡിറ്റേഷന്‍ ഉള്ളവരോ. അക്രെഡിറ്റ് ചെയ്തവര്‍ മാത്രം ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദിക്കുന്നവരായാല്‍ ഈ പറയുന്ന ബഹളങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ മുഖ്യമന്ത്രിക്ക് എവിടെയും നടക്കാം.

ഭക്തര്‍ പറയുന്നു, വൈറ്റ് ഹൗസ് മോഡല്‍ പ്രസ് മീറ്റുകളാണ് നല്ലതെന്ന്. അവര്‍ക്ക് ഈ വിഷയത്തില്‍ നിന്ന് ഒളിച്ചോടണമെന്നേയുള്ളൂ. അതിനേക്കാള്‍ ആഴത്തിലാണ് മാധ്യമങ്ങളുടെ എത്തിക്‌സ് പ്രതിസന്ധി.

മനോരമ ന്യൂസ് ഈയടുത്ത് ഒരു വാര്‍ത്ത ചെയ്തു. കൊച്ചിയിലെ ബസ് കണ്ടക്ടര്‍മാരില്‍ ഭൂരിപക്ഷവും ഗുണ്ടകളാണെന്നാണ് വാര്‍ത്ത പറയുന്നത്. കൊച്ചിയിലെ ഒരു സ്വകാര്യ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനത്തിലെ കുട്ടികളെ കണ്‍സഷന്‍റെ (ഉറപ്പില്ല) പേരില്‍ കുത്തിപ്പരിക്കേല്‍പ്പിച്ചു എന്നതായിരുന്നു വാര്‍ത്തയ്ക്ക് ആധാരം. നൂറില്‍ അധികം തവണ ആ വാര്‍ത്ത ഫേസ്ബുക്കില്‍ ഷെയര്‍ ചെയ്യപ്പെട്ടു. അതിന്റെ ഇരട്ടിയോളം ആളുകള്‍ ആ വാര്‍ത്ത ലൈക്ക് ചെയ്തു. കമന്‍റുകളും നിരവധി. പക്ഷേ, വാര്‍ത്ത വായിക്കുമ്പോള്‍ അറിയാം, ഒരൊറ്റ സോഴ്‌സുപോലും ക്വോട്ട് ചെയ്യാതെയാണ് അത് എഴുതിയിരിക്കുന്നത്. ഒരുവിധം ഭാവനാ സങ്കല്‍പ്പം.

ചില ബസുടമകള്‍, ഒരു ബസ് ജീവനക്കാരന്‍ തുടങ്ങിയ സ്ഥിരം അബ്‌സേഡ് സോഴ്‌സുകളും ഇല്ലാതെയാണ് ആ സ്‌റ്റോറി എഴുതിയിരുന്നത്. ആരൊക്കെയെ എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നതിന് മനോരമയുടെ ലേബല്‍ കൊടുക്കുക. എന്നിട്ട് യാതൊരു എത്തിക്കല്‍ പ്രശ്‌നവുമില്ലാതെ അത് പബ്ലിഷ് ചെയ്യുക. ഇംഗ്ലീഷില്‍ ഇത് നടക്കില്ല. ആര് ആരോട് എപ്പോള്‍ എന്ത് സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ ഓരോന്നു പറഞ്ഞുഎന്ന് വാര്‍ത്ത എഴുതുമ്പോള്‍ കൊടുത്തേ മതിയാകൂ.

അട്രിബ്യൂഷന്‍ ഓഫ് സോഴ്‌സ് എന്നത് ആദ്യത്തെ മര്യാദയാണ്. അത് ഒരു മലയാള മാധ്യമത്തിനും ഇല്ല. ഇത്തരം മാറ്റങ്ങള്‍ വരുത്താനുള്ള ശ്രമങ്ങള്‍ പൊതുവെ ഡെസ്‌കുകള്‍ നിരുല്‍സാഹപ്പെടുത്തും. മാതൃഭൂമിയിലെ ആദ്യത്തെ വാര്‍ത്തകളില്‍ ഒന്നില്‍ -പ്രസ്തുത സ്ഥാപനത്തിലെ എക്‌സാമിനേഷന്‍ ഡിപ്പാര്‍ട്ട്‌മെന്‍റിലെ പേര് വെളിപ്പെടുത്താന്‍ ആഗ്രഹിക്കാത്ത ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥന്‍- എന്നൊക്കെ എഴുതിപ്പിടിപ്പിച്ചിരുന്നു. അതെല്ലാം ഭംഗിയായി വെട്ടി പിറ്റേന്ന് പത്രത്തില്‍ വാര്‍ത്ത കാണുമ്പോള്‍ മനസിലാകും അധികം വിപ്ലവങ്ങള്‍ക്ക് ശ്രമിക്കരുതെന്ന്.

അതിനേക്കാള്‍ മോശമാണ് പരസ്പരം ക്വോട്ട് ചെയ്യുന്നതിലുള്ള വൈക്ലഭ്യം. ഇവിടെയും ഹരി സര്‍നെ ഓര്‍ക്കുന്നു. -ഒറ്റയ്ക്ക് യുദ്ധ ചെയ്യുന്നവന്‍റെ വാട്ടര്‍ലൂ ആണ് പത്രപ്രവര്‍ത്തനം- എന്ന് സര്‍ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതൊരു പത്രം ഓഫീസിനെമാത്രം ഉദ്ദേശിച്ചാണ് കക്ഷി പറഞ്ഞത്. പക്ഷേ, ഗുരുക്കന്മാരും സമ്മതിക്കുമായിരിക്കും എല്ലാ വാര്‍ത്തകളും ഒരു സ്ഥാപനത്തിന് തന്നെ ചെയ്യാനാകില്ലെന്ന്.

യു.എസ്സില്‍ നിന്നൊരു വാര്‍ത്തയുണ്ടായിരുന്നു, അമേരിക്കന്‍ പ്രസിഡന്‍റ് തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ റഷ്യ കൈകടത്തുന്നതിനെക്കുറിച്ച്. ആ വാര്‍ത്ത ബ്രേക്ക് ചെയ്തത് വാഷിങ്ടണ്‍ പോസ്റ്റ് ആയിരുന്നു. പിറ്റേന്ന് ന്യൂയോര്‍ക്ക് ടൈംസ് ഒരു വാര്‍ത്ത ചെയ്തു. ന്യൂയോര്‍ക്ക് ടൈംസ് സീനിയര്‍ റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇന്നലെ മുതല്‍ വാഷ്. പോസ്റ്റ് വരിക്കാരന്‍കൂടിയായത് എന്ന്. തോമസ് ചാണ്ടിയെ ഒഴിപ്പിച്ച ഏഷ്യാനെറ്റ് ന്യൂസിനെ – മനോരമ ന്യൂസ് ഒരുതവണയെങ്കിലും സ്മരിക്കുമോ? അവിടുത്തെ മാധ്യമങ്ങള്‍ക്ക് വാര്‍ത്തയാണ് പ്രധാനം. അവര്‍ മത്സരിക്കുന്നതും വാര്‍ത്തയ്ക്ക് വേണ്ടിയാണ്. അവിടെ, യുഎസ്സില്‍ മത്സരം പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ തമ്മിലല്ല, ആത്യന്തികമായി സിസ്റ്റം – ഗവണ്‍മെന്‍റ് – സംവിധാനങ്ങള്‍ എന്നിവയോടാണ്.

വാര്‍ത്തകള്‍ പുറത്തുവരാനുള്ളത് തന്നെയാണ്. ന്യൂയോര്‍ക്ക് ടൈംസിനായി സിറിയയിലേക്ക് വാര്‍ത്ത തേടിപ്പോയ ഒരു ആന്‍റണി ഷാദിദ് ഉണ്ടായിരുന്നു. അയാളുടെ ചരമക്കുറിപ്പില്‍ ടൈംസ് എഴുതിയത് – ഡെഡ്‌ലൈന്‍ ദിവസം കവിതയെഴുതുന്നയാള്‍- എന്നായിരുന്നു. സിറിയന്‍ അതിര്‍ത്തിയില്‍വച്ച് റിബലുകളോട് സംസാരിക്കാന്‍ ഒളിച്ചുകടക്കുമ്പോള്‍ ആസ്മ അയാളെ കൊന്നു. ശ്രീലങ്കന്‍ ആഭ്യന്തരകലാപം റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യാന്‍ പോയ മേരി കോള്‍വിന്‍ എന്നൊരു റിപ്പോര്‍ട്ടറുണ്ടായിരുന്നു, അന്ന് അവരുടെ ഒരു കണ്ണ് നഷ്ടപ്പെട്ടു. അതൊരു കറുത്ത തുണികൊണ്ട് മറച്ച് അവര്‍ വീണ്ടും ജോലിക്കിറങ്ങി. 2012ല്‍ സിറിയയില്‍വച്ച് ഒരു ഷെല്‍ ആക്രമണത്തില്‍ അവര്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടു. വീട്ടില്‍ കാത്തിരിക്കാന്‍ ആളുണ്ടായിട്ടും ഇവരൊക്കെ എന്തിനാകും ജീവന്‍കൊണ്ട് കളിക്കാന്‍ പോയത്. എന്തിനെയാകും അവരൊക്കെ സ്‌നേഹിച്ചിട്ടുണ്ടാകുക. അതിനെ സ്‌നേഹിക്കുന്നതാണ് എന്റെ സ്വപ്‌നം. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാന്‍ ജേണലിസത്തില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നത്. മൂന്നാംലോകരാജ്യത്തിലും ഒന്നാംലോക രാജ്യത്തിന്‍റെ പക്വത കാണുമെന്ന് ഇപ്പോഴും കരുതുന്നത്.

Featured Image: Big Brother is Watching You, a term coined by George Orwell, from his dystopian novel 1984, that deals with surveillance, snooping and savagery of virtues  




Perfume for My Mother

I moved out. I missed my Mom. So, when I went back for a quick visit, I bought her a perfume.

“What is the price?”’; her first question.

“199 Rs”; I said.

Her face turned red, her eyes were bulging as if she was possessed by a ghost.

Ente Amme (Oh My… mother!)”; She exclaimed in the style of Sheela Kannanthanam, real and raw.

“Why on earth did you spend 200 Rs for a perfume?”

“Mom, its 199 not 200”

She raised her index finger as if she was pointing her middle-finger at me.

“Last time I bought a perfume bottle, it costs less than 100 Rs” She said in a stern voice.

“Mom this is Yardley. The flavour is Garden Roses. This is a taller bottle than your roll-on bottle, that’s actually an imitation of Rexona.”

I can’t blame my Mother for her strong words. She hasn’t been to a shopping mall or Rapid transit system like Kochi Metro before. When she wants to go shopping, she, like most of the small-town women, go to Local shops. They bargain with the traders for the cheapest quality goods – and they win.

This is the logic behind why it is very difficult to convince my mother that a bottle of Yardley – Anglicised name but local product – costs 200 bucks.

Whose fault is this?

I can’t evade the responsibility of failing to bridge the gap between my mom’s buying behaviour and 21st century shopaholics.

My Mom never visited Lulu Mall. She never took a ride on Kochi Metro. But, she knew there’s a rapid transit system working in Kochi. She had seen the visuals in TV and read almost everything about the project in Mangalam daily.

My Mom had dreams, Oops – I mean she still has. She was the first woman from her tiny village to make it into the Ernakulam city to do her pre degree. She was stubborn woman, who admits to have seen only one movie in her very brief period of education in the city.

She loves to go out and watch movies. But, her time was limited within the borders of the large kitchen. When she finally got the courage to watch a movie, she went with her best friend, shunning the two dominant, patriarchal authorities of her house – Me and my Dad and, of course. She knew the male members in her house would never take up initiative to go anywhere, whether to a Theatre or Hospital.

Then, after a week she disclosed me the secret.

“I went for a movie”; she said with a trademark giggle.

I become curious. “A movie, really?”

“Yes”; she showed me the tickets, neatly folded and tucked inside the secret pocket of her purse.

“Bahubali, that’s the name of the movie. Oh my, you have to see it”; she suddenly become a female-Roger Ebert.

“…and guess what, we had ice creams after the movie””she smiled.

“Splendid, I love the spirit Mom”; I congratulated her.

She still was laughing.

“Don’t stop this here. You can watch more movies. But, I think before that you have to say this to father. Not because you need his permission to go for a movie next time, but to remind him that it’s okay to go for a movie once in a while.”

Her answer was a straight NO.

Here is a woman, confined to kitchen and chorus of this walled compound. She gets angry when her son buys her a 200 Rs Perfume. Because, the costliest perfume she ever had is the one with sandal flavour she purchased from a local shop. It was enough for a woman like her, ‘confined to kitchen and choruses’. She doesn’t go to a Great Gatsby party wearing a Yardley Rose Garden.

But, have I ever asked her about her plans. Come on, I never asked whether she want to go to a Gatsby party. I never asked whether she want to see Bahubali. I never cared to ask what flavour of Ice cream she likes the most.

Before ending the conversation, I made this announcement.

“Mom, I didn’t buy the Yardley Garden Rose perfume. I got it for free from Big Bazaar. They have a special Christmas offer. I went for a grand shopping and I got this free”

She smelled the perfume, put the lid on, placed the bottle in the cupboard by the mirror and said; “This one smells like a rose”

Featured Image: My Mom on the extreme right, in a blue sari, in this photo taken at my sister’s wedding. My Dad in the middle, in his face, the regular arrogance. My sister with minimal ornaments and Mallippoo on her hair. The guy in the white mundu and silk shirt is my brother-in-law. I was reluctant to share the stage, thus I am missing from this particular photo.