വളർന്ന് ഞാനൊരു രാക്ഷസനാകും

വളര്‍ന്ന് വളര്‍ന്ന് ഞാനൊരു രാക്ഷസനാകും. ഏകാന്തതയാണ് എന്നെ വളര്‍ത്തുക. അതിര് കയറ്റി കയറ്റി ആര്‍ത്തിയോടെ മണ്ണ് കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്ന അയല്‍ക്കാരനെപ്പോലെ എന്‍റെ മുടിയും തേഞ്ഞുരഞ്ഞ് അലിഞ്ഞ് ഇല്ലാതായ ചെരുപ്പുകള്‍പോലെ എന്റെ കാല്‍മുട്ടുകളുടെ യൗവനവും എന്നെ വിട്ടുപോകും. എനിക്ക് തന്നെ ശേഷക്രിയ നടത്തി ഞാന്‍ മറ്റൊരുനാട്ടിലേക്ക് പോകും. അപ്പോഴാണ് ഞാന്‍ രാക്ഷസനാകുക.

ഒരു കഥയോര്‍മ്മിക്കുന്നു. വലിയൊരു പൂന്തോപ്പും തോട്ടവും കുന്നിന്‍ മുകളില്‍ നട്ടുവളര്‍ത്തിയ രാക്ഷസന്‍റെ കഥ. നീല ശരീരം, കഷണ്ടിയില്‍ മുളപൊട്ടിയ കാളക്കൊമ്പുകള്‍ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പച്ചകളെപ്പോലെ പച്ചകുടിച്ച നെഞ്ചിലെ രോമക്കാട്. അയഞ്ഞ ഇഷ്ടിക നിറമുള്ള നിക്കര്‍. എവിടെയും തെളിഞ്ഞുകാണാത്ത ലൈംഗികാവയവം. വിയര്‍പ്പരിച്ച് ഇറങ്ങി ഏതോ താഴ്-വരയിലേക്ക് ഒഴുകുന്നപോലെ വിയര്‍പ്പുതുള്ളികള്‍ ഊര്‍ന്നിറങ്ങിപ്പോകുന്ന കയറ്റിറക്കങ്ങള്‍. ഉന്തിയ വയറ് ഒരു തകരപ്പാട്ട.

രാക്ഷസന്‍ തോട്ടം നനച്ചു. പൂക്കള്‍ക്ക് കാവലിരുന്നു. രാപ്പാടികള്‍ എന്നും വസന്തമാക്കി. നാട്ടില്‍ വസന്തം നരച്ചപ്പോള്‍ രാക്ഷസന്‍റെ തൊടിയില്‍ മാത്രം പൂക്കാലം തുടര്‍ന്നു.

ഒരിക്കല്‍ രാക്ഷസന്‍ അറിയാതെ ഒരുപറ്റം കുട്ടികള്‍ വന്നു. അവര്‍ പച്ചിലകള്‍ക്കടിയില്‍ കഴിഞ്ഞു. മരങ്ങളുടെ ചില്ലകള്‍ ഒടിച്ചു, പൂക്കളിറുത്തു. ഒരിക്കല്‍ കുട്ടികള്‍ രാക്ഷസന്‍റെ കണ്ണില്‍പ്പെട്ടു. അയാള്‍ കുട്ടികളെ ആട്ടിപ്പായിച്ചു. അവര്‍ക്കൊപ്പം പക്ഷേ, വസന്തവും പുറപ്പെട്ടുപോയി. എല്ലാ പൂക്കളും എല്ലാക്കാലത്തെക്കുമല്ല. അവരിറുത്തോട്ടെ, മരങ്ങള്‍ നിശബ്ദം പറഞ്ഞു.

രാക്ഷസന്‍റെ തോട്ടത്തിലെ മരങ്ങള്‍ സ്വയം മറിഞ്ഞുവീണ് ആത്മഹത്യ ചെയ്തു. പൂമരങ്ങള്‍ പൂക്കാതെയായി. കിളികള്‍ വരികള്‍ മറന്നുപോയി. പൂച്ചെടികളില്‍ മരണം പൂത്തു. വേനല്‍ ഉറവപൊട്ടി പുല്‍ക്കാടുകളെ കരിച്ചു കളഞ്ഞു. പേരില്ലാത്തൊരു ആധി രാക്ഷസന്‍റെ നെറ്റിക്ക് പിന്നില്‍ അടിഞ്ഞുകൂടി. അതൊരു വേദനയായി അവശേഷിച്ചു. തിരിച്ചു വരാത്ത വസന്തത്തെപ്പോലെ സുഖമില്ലാത്ത ഒരു വേദന.

രാക്ഷസന് മനസിലായി കുട്ടികള്‍ക്കൊപ്പം വസന്തം പോയെന്ന്. കൊമ്പൊളിപ്പിച്ച് വിയര്‍പ്പിലൊട്ടുന്ന ജാക്കറ്റ് അണിഞ്ഞ് രാക്ഷസന്‍ ഗ്രാമങ്ങളിലേക്ക് പോയി. അയാള്‍ കുട്ടികളെ കുന്നിന്‍മുകളിലേക്ക് തിരികെ വിളിച്ചു. വസന്തം തിരികെ വന്നു, രാപ്പാടികള്‍ പിന്നാലെയും. രാക്ഷസന്‍ തൊടിയുടെ മതിലുകള്‍ പൊളിച്ചുമാറ്റി. കുട്ടികള്‍ തുമ്പികളെപ്പോലെ വെയില്‍ പുതച്ച പച്ചിലകളുടെ ഇത്തിരത്തണലുകളില്‍ ധ്യാനംകൊണ്ടു.

ഞാനും ഒരു രാക്ഷസനാകും. കുട്ടികളെ സ്വന്തമാക്കാത്ത എന്നാല്‍ മൊട്ടുകളെ സ്‌നേഹിക്കുന്ന രാക്ഷസന്‍. ഒറ്റയ്ക്ക് ഞാനെന്‍റെ തൊടികളില്‍ മരങ്ങള്‍ നടും. പൂമരങ്ങള്‍, കായ്ക്കുന്ന മരങ്ങള്‍. ഒറ്റക്കണ്ണീര്‍ത്തുള്ളി വീഴ്ത്തി ചത്തുപോയ കുഞ്ഞെലിയെപ്പോലുള്ള ഒരുപാട് ജീവികള്‍ക്ക് ഞാന്‍ എന്‍റെ തൊടിയിലേക്ക് വഴി തുറക്കും.

എന്‍റെ മമ്മ കാക്കകളോടും പൂച്ചകളോടും സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ ഞാന്‍ സംസാരിക്കും. ഞാന്‍ മരങ്ങളെ ഒരുപാട് സ്‌നേഹിക്കും, മനുഷ്യരെ വളരെക്കുറച്ചും. പക്ഷേ, ഞാന്‍ കുട്ടികളെ തൊടിയില്‍ അനുവദിക്കും. ഒരുപാട് ഏകാന്തനാണ് ഞാനെന്ന് തോന്നുമ്പോള്‍ ചന്ദനത്തിരികള്‍ കത്തിച്ച് ആ കോണില്‍ മനുഷ്യരുണ്ടെന്ന് കരുതും ഞാന്‍.

ഒരുനാള്‍ മരിച്ച്, അഴുകി, പുഴുവായി, പൊടിയായി പൊടിയോട് പൊടിയോട് പൊടിയോട് ചേര്‍ന്ന് ഞാന്‍ മറ്റൊരു വിത്തിന്‍റെ അടരുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ കൈകള്‍ പിണച്ച് കാലുകള്‍ ചേര്‍ത്ത് പുതിയ ആകാശത്തിലേക്ക് തുറക്കുന്നൊരു യോനി കാത്തിരിക്കും.

 

Advertisements
Standard

How to survive a week in a Christian retreat, unscathed

IT TOOK HER mother three years to finally convince her to attend a Christian retreat. Dilna Johnson, 32, still single – a fault her mother always emphasizes on – says she wasn’t convinced at all.

“I knew it was pointless to argue with my Mother. So, I ignored her for the last three years, until the moment came where I had no choices”

Her mother wanted Dilna to plead for a seven day paid-leave and join her in a retreat-centre inside a sleepy town in Idukki.

“It was like a commune” Dilna recalls “a commune of, say, 600 people, all clueless”

Mother wants to cure Dilna, of her reluctance to marriage, penchant to unorthodox wardrobe, habit of breaking into impromptu travel to wherever budget-airliners are flying.

The Possession

When a pastor called love-affairs a sin, Dilna reached for her mobile phone. She wants to record it. But her mobile phone, along with the 600 participants, was taken away from her and they won’t be giving back her phone until the last day of the retreat.

She handed over her mobile phone at the reception counter. It was the first thing they wanted her to do. Then, she was given a list of instructions by a volunteer about the dos and don’ts inside the institution. Among the instructions, one looked formidably strong to break – She can’t talk to anyone but herself during the seven days to come.

Then she heard the word Possession. Driven by a temptation of the Satan people are stuck in state of being possessed. People are tools of Satan. But, thank god. Retreat centres like this one has been opened for the rescue of people or lambs, as they call it.

On day one, a pastor, probably in his early thirties began his sermon. He was pale and full of life. His shirt was tucked in perfectly into his black trousers. He was standing upright, unlike every other mortal being in that semi dark room. Then he starts to speak in a fashion that would grab all our attention even though Dilna felt a major portion of what he said was bollocks.

“Homosexuality is a sin, infertility is a sin, love-affairs are sin” He paused for a moment before adding “Love-affair, certainly is a sin”

This shouldn’t be surprising as almost 90% people in Kerala marry and live in the close lines of their caste and religion. In a State like Kerala people belonging to different castes can marry only surviving the shit-storm of tradition.

When a Pastor, someone who claims to be a man preaching for God, says you can’t love another person, no second thoughts are necessary to understand the crass, cultureless political milieu of Kerala.

And here sits a dumbass among 600 headless chickens, ready to get barbecued at any moment God prefers.

Pastor said all these – love affairs, homosexuality, and infertility – happen because they are possessed by sin or in broader term, Satan. Pastor calls the witchcraft, Paishachika Peeda in Malayalam, which could loosely be translated as, an act of mischievous-pain inflicted by Satan.

One after another Pastors and Priests addressed the gathering. They all repeated the importance of evading the sins in life. Dilna calls this encounter an attempt to brainwash people of their understanding of the world.

In fact, she believes, that whole week can be summarised in a sentence – Everything except breathing is a sin.

The survival

As the days passed, the noose becomes tighter. One day she was stopped by a volunteer on her way to lunch. The reason; her skirt was too short to wear in such a place of worship. She got a warning.

“Holy spirit won’t visit you”

“Hmm. Least of my concern” she retorted.

She wasn’t finished with it. She came back to confront the lady again, and spoke like professor; “If the holy spirit wants to judge people by the length of the skirt they are wearing, that’s unfair” The woman never talked to her after that.

Every day begins at 5.30 am. They have set an alarm without snooze button. Once the trumpet is blown, you have wake up. Then everyone makes a beeline to the bathroom.

There are only 10 to 15 functional toilets. For 600 people this looks dreadful, but that’s how you accept reality. When you choose retreat as the path for spiritual highness you should be willing to renounce some comforts.

The judgement day

On the penultimate day of the retreat, Dilna was invited by a nun for a counselling session. This is one-on-one session where almost everyone in the commune will be counselled by brothers, nuns and priests.

Dilna adds a spoiler; “This was the single most horrendous counselling session I attend in my life. People attend counselling because they need some kind of relief from their problems. But, this experience was exactly opposite”

The Nun was sitting in a chair. She placed her hands in the table before her. As Dilna walked in, the nun kept a close watch. Even before asking Dilna her name, nun jumped the gun and fired this question;

“Do you watch porn-films?”

“Yes, I do”

“Dou you masturbate?”

“Yes, I do”

“You are into illicit relationships, aren’t you?”

“Probably, yes”

“Do you know all these are sins?”

“Actually I’ve this complete understanding that all these are not sins” Dilna said.

“Well …” The nun paused for a moment. She took a deep breath. Then, slowly she opened the drawer of the table, pulled out a single sheet of white paper from a large stack. She wrote down everything Dilna said. After few interrogating, sharp stares she snatched an envelope from her table. She folded the sheet of paper and put it inside the envelope, creased the end and placed it like a canvas.

Then with trembling heart and shivering hands she wrote two words – VERY SERIOUS

When I asked Dilna why did she say YES to every question when a NO can save her from this drama, she replied; “I want to express my feelings. I just want to let them know the BS they are doing to me. That’s it”

The cure

Very serious ‘inmates’ like Dilna were sent to the head priest. His office looked like doctor’s consulting room. People waited outside for his Darshan. When Dilna was allowed to enter she saw the priest consulting another inmate. He seemed half hysterical and half sombre. When the conversation is finished, he would raise his right hand above the head of the inmate and draw a cross in the air as he shouts, Bandhikkinnu (locking-up). The very next moment the believer collapses on to the ground and fell unconscious. He remains in the Shavasana for a few minutes until a volunteer in the room step up and sprinkle water on his face.

When Dilna’s turn came, she prepared her mind to fell unconscious. The priest’s spell however didn’t go well with Dilna. As the head-priest finished his spell and shouted Bandhikkunnu, Dilna stood before him like a rabbit exposed to the torch-light.

On the last day, when the service is finally over, she got her Smartphone and belongings back. She took her backpack and fled. From the bus station she got a bus going to Kochi. She hoped in to the bus, untangled her headset and plugged it in her ear, browsed through her playlist and chose a Pop song that sounded like a sin.

(Featured Image: A small, wooden table-clock on my office table. Inscribed a verse from Bible, “From this day will I bless you”  – (Haggai 2:19). This was a gift by Bibin Babu given to Albin, I guess)

Note:

(Name of the survivor is changed to protect identity. I’ve edited certain portions of this non-fiction for clarity. This is part fiction and doesn’t warrant against anyone.)

[My love for Christianity began in the early 2005 as an antagonist to the faith when I was in the seventh grade. I renamed myself Franco, an apparent reference for an anti-Christ character I found in a TV Show. Later, I come across this beautiful traditions in paganism and the finest christian book of literature, The Bible. And my Christianity is  very much bonded in the the Bible, not as a book to interpret the daily lives of people but a document of historical and aesthetic record. This is the same reason why Catholic church want to edit certain pages of Bible and I want the world to re-read them.]

Standard

2017: മാധ്യമങ്ങളോട് ജനങ്ങള്‍ ചോദിക്കുന്നു

അക്കാദമിയിലെ ഏഡിറ്റിങ് ക്ലാസില്‍ ഒന്നില്‍വച്ച് ഹരി സര്‍ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചിരുന്നു;

‘2020 ആകുമ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ പൊതുജനങ്ങള്‍ക്ക് ഇടയില്‍ച്ചെന്ന് ഒരു ജേണലിസ്റ്റ് ആണെന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ നിങ്ങളെ ആളുകള്‍ തല്ലിക്കൊല്ലും. 1980കളിലൊക്കെ ഒരു ജേണലിസ്റ്റ് ആണെന്ന് പരിചയപ്പെടുത്തിയാല്‍ ഒരാള്‍ നിങ്ങളെ ചോദ്യങ്ങളില്ലാതെ വീട്ടില്‍ താമസിപ്പിക്കും. 1990കളില്‍ ആണെങ്കില്‍ നിങ്ങളോട് ബഹുമാനത്തോടെ സംസാരിക്കും. ഇനി അതൊന്നും പ്രതീക്ഷിക്കരുത്.’

സര്‍-ന്‍റെ മറ്റുപല പ്രവചനങ്ങളുംപോലെ ഇതും പ്രൊഫറ്റിക് ആയി തോന്നുകയാണ്. 2017ല്‍ വലിയൊരു മാറ്റം സംഭവിച്ചത് മാധ്യമങ്ങള്‍ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെട്ടു തുടങ്ങി എന്നതാണ്. രാഷ്ട്രീയപരമായ ഭിന്നിപ്പുകളുടെ പേരിലുള്ള സ്ഥിരം ചോദ്യം ചെയ്യലുകളല്ല, എന്ത് തരം ജേണലിസമാണ് നിങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്നത് എന്ന ചോദ്യം മാധ്യമസ്ഥാപനങ്ങള്‍ നേരിടുകയാണ്.

തോമസ് ഐസക്ക് മലയാള മനോരമയുടെ ആദ്യ പേജിലെ തെറ്റ് തിരുത്താന്‍ പരസ്യമായി ആവശ്യപ്പെടുകയാണ്. മാതൃഭൂമി എഡിറ്റ് പേജില്‍ എഴുതിയ കരിമണല്‍ ഖനനത്തെ അനുകൂലിക്കുന്ന ലേഖനം, ചവറയില്‍ പോയല്ല എഴുതിയതെന്ന് ലേഖകന്‍ ആ നാട്ടുകാരോട് സമ്മതിക്കുകയാണ്. വാര്‍ത്തയുണ്ടാക്കാന്‍ വേണ്ടി മന്ത്രിയുടെ സ്വകാര്യത ചോര്‍ത്തുകയും അയാളുടെ ലൈംഗികവിനിമയങ്ങള്‍ വളച്ചൊടിക്കുകയും ചെയ്തതിന് ഒരു എഡിറ്റര്‍ അറസ്റ്റ് ചെയ്യപ്പെടുന്നു. ദേശീയ ഇംഗ്ലീഷ് മാധ്യമങ്ങള്‍ – ടൈംസും ഹിന്ദുസ്ഥാന്‍ ടൈംസും ഉള്‍പ്പെടെ രാഷ്ട്രീയക്കാരുടെ ഇംഗിതത്തിന് അനുസരിച്ച് വാര്‍ത്തകള്‍ അവരുടെ വ്യത്യസ്ത മീഡിയങ്ങളില്‍ നിന്ന് പിന്‍വലിക്കുന്നതായി ആരോപണം വരുന്നു. ദിലീപ് അറസ്റ്റ് ചെയ്യപ്പെട്ടതിന് ശേഷമുള്ള നിരന്തര കവറേജില്‍ കേരളം ഒറ്റവാര്‍ത്തയിലേക്ക് ചുരുക്കപ്പെട്ടെന്ന് ഒരു ധാരണ പെട്ടന്ന് സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുകയാണ്. ഒടുവില്‍, -ഉണ്ണി മുകുന്ദന്‍ നടനോ ഗുണ്ടയോ- എന്ന ചോദ്യം സോഷ്യല്‍ മീഡിയയ്ക്ക് വിട്ടുകൊടുത്ത് ഒരു മറുപടിപോലും (85 എണ്ണം ഞാന്‍ എണ്ണിയിരുന്നു) തങ്ങള്‍ക്ക് അനുകൂലമാക്കാന്‍ കഴിയാതെ മാതൃഭൂമി ന്യൂസ് ഒരുവശത്ത് നില്‍പ്പാണ്.

മാധ്യമങ്ങള്‍ക്ക് എതിരെയുള്ള നിലവിലെ വികാരത്തില്‍ ഒരു ശതമാനം സിപിഎം ഭക്തര്‍ക്കാണ് പങ്കെന്ന് ഞാന്‍ കരുതുന്നു. ഇടത് ഭക്തര്‍, നോര്‍ത്ത് ഇന്ത്യന്‍ സോഷ്യല്‍ മീഡിയയിലെ സംഘ്-ഭക്തര്‍ക്ക് സമമാണ്. കേരളത്തിലെ സോഷ്യല്‍ മീഡിയയുടെ ഏതാണ്ട് 70 ശതമാനത്തോളം സൈബര്‍-സഖാക്കള്‍ (അലീജിയന്‍സ് ഉള്‍പ്പെടെ) ആണെന്നാണ് ഞാന്‍ കരുതുന്നത്. ട്വിറ്ററില്‍ ഇത് പ്രത്യേകിച്ചും കാണാം. ഉത്തരേന്ത്യയിലെ അതേ അന്ധതയും ഭക്തിയും നിങ്ങള്‍ക്ക് ഇവിടെ കാണാം.

വാര്‍ത്തകളെക്കുറിച്ച്, അവ ഒരിക്കലും സോഷ്യല്‍ മീഡിയയിലേക്ക് ഒതുങ്ങുമെന്ന് ചിന്തിക്കാന്‍ കഴിയില്ല. കാരണം, പ്രാദേശികമായാലും ദേശീയമായാലും വാര്‍ത്തകളുടെ അടിസ്ഥാന ഉറവിടം ഇപ്പോഴും മാധ്യമങ്ങളാണ്. റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യാന്‍ ആ സ്ഥലത്ത് പോകുന്നവരാണ് വാര്‍ത്തയും ഉള്‍ക്കാഴ്ച്ചയും സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. അതിന്റെ വക്രീകരിച്ച രൂപം മാത്രമാണ് അവസാനം സോഷ്യല്‍ മീഡിയയില്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു അജണ്ടയായി കിട്ടുന്നത്.

ഒരു വാര്‍ത്ത എഴുതുമ്പോള്‍ പകുതിയും നഷ്ടപ്പെട്ടുപോകും (അപൂര്‍വമായി മൂല്യം കൂടാറുമുണ്ട്). അത് തടയുന്നയാളാണ് എപ്പോഴും സബ് എഡിറ്റര്‍. എന്താണ് വായിക്കപ്പെടെണ്ടതെന്ന് അയാളാണ് നിശ്ചയിക്കുന്നത്. ദേശീയ വാര്‍ത്തകളിലും മറ്റു പ്രാധാന്യമുള്ള പ്രാദേശിക വാര്‍ത്തകളിലും ന്യൂസ് ഏജന്‍സി കോപ്പികള്‍ ഏതാണ്ട് നിഷ്പക്ഷമാകുന്നതും അതുകൊണ്ടാണ്. തിരുവനന്തപുരം മേയര്‍ പടിക്കെട്ടില്‍ നിന്ന് വീണതാണെന്ന് ജന്മഭൂമിയും അല്ല വധശ്രമമാണെന്ന് ദേശാഭിമാനിയും എഴുതുന്നത് ഏജന്‍സി കോപ്പികൊണ്ട് ഒഴിവായിക്കിട്ടുമെന്ന് സാരം.

യുഎസ്സില്‍ ജേണലിസ്റ്റുകള്‍ (മിക്കവരും പ്രസ്ഥാനങ്ങളെക്കാള്‍ വലിയവര്‍) ഇടയ്ക്ക് ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കാറുണ്ട്. അധികാരമുള്ളവരെ പ്രതിബദ്ധതയുള്ളവര്‍ (അക്കൗണ്ടബിള്‍) ആക്കുകയാണ് മാധ്യമങ്ങളുടെ തൊഴിലെന്ന്. അത് ചെയ്യാനാണ് ശ്രമിക്കുന്നതെന്ന് അവര്‍ ആവര്‍ത്തിക്കുകയും ചെയ്യാറുണ്ട്.

പക്ഷേ, യുഎസ്സിലും മാധ്യമങ്ങളോട് കൂടുതലുംപേര്‍ക്ക് മമതയുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. (അവര്‍ എഴുതുന്ന ഒന്നാംതരം ഉള്ളടക്കം ആളുകള്‍ വായിക്കുകയും പ്രശംസിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട് എന്നത് മറ്റൊരു സത്യം) പ്രസിഡന്‍റ് തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ഹിലരി ക്ലിന്‍റനെ, അമേരിക്കന്‍ ദിനപത്രങ്ങള്‍ ന്യൂയോര്‍ക്ക് ടൈംസും വാഷിങ്ടണ്‍ പോസ്റ്റും എന്‍ഡോഴ്‌സ് ചെയ്തിരുന്നു. പക്ഷേ, ലിബറല്‍ പത്രങ്ങളുടെ തെരഞ്ഞെടുപ്പായിരുന്നില്ല അമേരിക്കയുടെത്. ഭൂരിപക്ഷം വോട്ടുകള്‍ ഹിലരിക്കായിരുന്നു എങ്കിലും അവിടുത്തെ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് സമ്പ്രദായം ട്രംപിന് ആയിരുന്നു അനുകൂലം.

അന്നുതൊട്ട് തുടങ്ങിയ ട്രംപ് വിരുദ്ധ വാര്‍ത്തകള്‍ക്ക് ഇതുവരെ അമേരിക്കന്‍ പത്രങ്ങള്‍ മുടക്കം വരുത്തിയിട്ടില്ല. ഇടയ്ക്ക് അത് വിഷയത്തില്‍ നിന്നേപോയി. ട്രംപ് ഒരു ദിവസം എത്ര സോഡ കുടിക്കുന്നു, ട്രംപിന്‍റെ ആരോഗ്യത്തിന് എന്തെങ്കിലും പ്രശ്‌നമുണ്ടോ, ട്രംപ് ഒരു മനോരോഗിയാണോ, ട്രംപിന് അയാളുടെ ഭാര്യ കിടപ്പറയിലെ ഉപകരണം മാത്രമാണോ എന്നിങ്ങനെ പലതും മാധ്യമങ്ങള്‍ എഴുതിപ്പിടിപ്പിച്ചു. (മോദി വിരുദ്ധതരംഗം, അയാളുടെ തെരഞ്ഞെടുപ്പോടെ ഇന്ത്യന്‍ മാധ്യമങ്ങള്‍ ഉപേക്ഷിച്ചത് ഓര്‍ക്കുക)

അധികാരത്തില്‍ എത്തിയിട്ട് ട്രംപ് ഒരു നല്ല തീരുമാനംപോലും എടുത്തില്ലെന്നാണോ ഇതിനര്‍ഥം. ആ വശം ഫോക്‌സ് ന്യൂസും ബ്രെയ്റ്റ്ബാര്‍ട്ടുംപോലെയുള്ള ട്രംപിന് ഇഷ്ടപ്പെട്ട വലതുപക്ഷ മാധ്യമങ്ങള്‍ കാണിക്കുന്നുണ്ട് – അവര്‍ അതുമാത്രമേ കാണിക്കുന്നുള്ളൂ, വിരോധികള്‍ വിരോധം മാത്രം കാണിക്കുന്നതുപോലെ.

മാധ്യമങ്ങള്‍ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നത് എന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നു. അതാണ് അതിന്റെ ശരി. ജേണലിസ്റ്റ് എന്നത് രാത്രി ഹോട്ടലുകളിലെ പിആര്‍-പ്രസ്മീറ്റ് കഴിഞ്ഞ് മദ്യപിക്കാനും പോലീസ് തടഞ്ഞാല്‍ രക്ഷപെടാനും ഐഎസ്എല്ലിന് പാസ് വാങ്ങിക്കാനുമുള്ള പ്രിവിലേജ് അല്ല. അങ്ങനെയൊരു ധാരണ പൊതുജനങ്ങള്‍ക്കുണ്ടെങ്കില്‍ അത് തിരുത്തപ്പെടണം. ഇനി, നിങ്ങളാരും ഇതെക്കുറിച്ച് കേട്ടിട്ടില്ലെങ്കില്‍, അറിഞ്ഞോളൂ, ഇങ്ങനെയുമുണ്ട് ചില കീഴ് വഴക്കങ്ങള്‍.

മറ്റൊരു ഗുരു, ബൈജു ചന്ദ്രന്‍ ടിവി ജേണലിസം രീതികളെ ഒരിക്കല്‍ തള്ളിപ്പറഞ്ഞു. ബി.ഇ.ടി.എ (ബേട്ടാ) എന്നാണ് അദ്ദേഹം ടിവി ചാനലുകളിലെ റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍മാരെ വിശേഷിപ്പിച്ചത്. എന്താണ് അതിന്റെ മുഴുവന്‍ പേര് – ബൈറ്റ് എടുക്കല്‍ തൊഴിലാളി അസോസിയേഷന്‍, അദ്ദേഹം വിവരിച്ചു. ഒറിജിനല്‍ സ്‌റ്റോറികള്‍ എവിടെ എന്നാണ് അദ്ദേഹം ചോദിക്കുന്നത്.

ഓണ്‍ലൈന്‍ വാര്‍ത്താ പോര്‍ട്ടലുകളും സമാനമായ അവസ്ഥയാണ്. എന്താണ് അവരുടെ സോഴ്‌സ്? മറ്റു വലിയ മാധ്യമങ്ങള്‍? ഫേസ്ബുക്ക് ലൈവും പ്രസ്താവനകള്‍ തത്സമയം ആകുകയും ചെയ്തതുകൊണ്ട് ഒരു ചെറിയ അളവുവരെ വ്യവസ്ഥാപിത മാധ്യമങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം നില്‍ക്കാന്‍ പോര്‍ട്ടലുകള്‍ക്ക് കഴിയും. പക്ഷേ, എന്താണ് ബ്രേക്ക് ചെയ്യപ്പെടുന്നത്, എന്താണ് ഇന്‍വെസ്റ്റിഗേറ്റ് ചെയ്യപ്പെടുന്നത് എന്നതിന് അവര്‍ക്കുള്ള ഏക മാര്‍ഗം കണ്‍ട്രോള്‍+സി കണ്‍ട്രോള്‍+വി തന്നെയാണ്.

റിപ്പോര്‍ട്ടിങ്ങിലേക്ക് പോര്‍ട്ടലുകളും വരും. അതല്ലാതെ രക്ഷയില്ലാതാകുന്ന അവസ്ഥ വരണം. ഒറിജിനല്‍ കണ്ടന്‍റ് ഉണ്ടാകണം. അത് വായിക്കപ്പെടണം. അതിന് കലര്‍പ്പ് ഉണ്ടാകണം. അതില്‍ നിന്നെ നല്ലത് വേര്‍തിരിയൂ.

പിണറായി കടക്കുപുറത്ത് എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍, നേതാക്കന്മാരുടെ നാക്കിലല്ല വാര്‍ത്തയെന്ന് ഭക്തര്‍ എഴുതിക്കണ്ടു. ഒരു മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ സൗണ്ട് ബൈറ്റ് ഏത് സന്ദര്‍ഭത്തിലും വാര്‍ത്തയാണെന്ന് തന്നെയാണ് വിശ്വാസം. അയാള്‍ക്കില്ലാത്ത ഔചിത്യമില്ലായ്മ അവിടുന്നു തന്നെ തിരുത്തേണ്ടതാണ്. പക്ഷേ, മാധ്യമങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച് എന്താണ് തിരുത്തേണ്ടത്. വര്‍ഷങ്ങളുടെ പഴക്കമാണെന്ന് പറയേണ്ടിവരും.

കേന്ദ്രസര്‍ക്കാര്‍ പ്രസ് മീറ്റ് വിളിക്കുമ്പോള്‍ കാണാം ഊഴം അനുസരിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങള്‍. അത് മുന്‍പേ പ്ലാന്‍ ചെയ്യുന്നതാണ്. അല്ലാത്ത സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ ഒരു ചോദ്യം വന്നാല്‍ അത് മൂത്രമൊഴിക്കാനുള്ള ഇന്റര്‍വെല്‍ ബെല്ലുവരെ പിടിച്ച് നിര്‍ത്തേണ്ടതുണ്ടോ എന്ന് അവനവന്‍ ചിന്തിക്കേണ്ടതാണ്. അത് മര്യാദയോടെ ചെയ്യുന്നതാണ് ഭൂഷണവും.

ഏതെങ്കിലും രീതിയില്‍ എത്തിക്‌സ് സ്വയം നിശ്ചയിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തോടല്ല ഇത് പറയുന്നതെന്നതും ശ്രദ്ധിക്കണം. ആരാണ് സത്യത്തില്‍ ജേണലിസ്റ്റുകള്‍ – ഏതെങ്കിലും സ്ഥാപനം പ്രസ് കാര്‍ഡ് നല്‍കി ഒരു പരിപാടിക്ക് അയക്കുന്നവരോ, അതോ അക്രെഡിറ്റേഷന്‍ ഉള്ളവരോ. അക്രെഡിറ്റ് ചെയ്തവര്‍ മാത്രം ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദിക്കുന്നവരായാല്‍ ഈ പറയുന്ന ബഹളങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ മുഖ്യമന്ത്രിക്ക് എവിടെയും നടക്കാം.

ഭക്തര്‍ പറയുന്നു, വൈറ്റ് ഹൗസ് മോഡല്‍ പ്രസ് മീറ്റുകളാണ് നല്ലതെന്ന്. അവര്‍ക്ക് ഈ വിഷയത്തില്‍ നിന്ന് ഒളിച്ചോടണമെന്നേയുള്ളൂ. അതിനേക്കാള്‍ ആഴത്തിലാണ് മാധ്യമങ്ങളുടെ എത്തിക്‌സ് പ്രതിസന്ധി.

മനോരമ ന്യൂസ് ഈയടുത്ത് ഒരു വാര്‍ത്ത ചെയ്തു. കൊച്ചിയിലെ ബസ് കണ്ടക്ടര്‍മാരില്‍ ഭൂരിപക്ഷവും ഗുണ്ടകളാണെന്നാണ് വാര്‍ത്ത പറയുന്നത്. കൊച്ചിയിലെ ഒരു സ്വകാര്യ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനത്തിലെ കുട്ടികളെ കണ്‍സഷന്‍റെ (ഉറപ്പില്ല) പേരില്‍ കുത്തിപ്പരിക്കേല്‍പ്പിച്ചു എന്നതായിരുന്നു വാര്‍ത്തയ്ക്ക് ആധാരം. നൂറില്‍ അധികം തവണ ആ വാര്‍ത്ത ഫേസ്ബുക്കില്‍ ഷെയര്‍ ചെയ്യപ്പെട്ടു. അതിന്റെ ഇരട്ടിയോളം ആളുകള്‍ ആ വാര്‍ത്ത ലൈക്ക് ചെയ്തു. കമന്‍റുകളും നിരവധി. പക്ഷേ, വാര്‍ത്ത വായിക്കുമ്പോള്‍ അറിയാം, ഒരൊറ്റ സോഴ്‌സുപോലും ക്വോട്ട് ചെയ്യാതെയാണ് അത് എഴുതിയിരിക്കുന്നത്. ഒരുവിധം ഭാവനാ സങ്കല്‍പ്പം.

ചില ബസുടമകള്‍, ഒരു ബസ് ജീവനക്കാരന്‍ തുടങ്ങിയ സ്ഥിരം അബ്‌സേഡ് സോഴ്‌സുകളും ഇല്ലാതെയാണ് ആ സ്‌റ്റോറി എഴുതിയിരുന്നത്. ആരൊക്കെയെ എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നതിന് മനോരമയുടെ ലേബല്‍ കൊടുക്കുക. എന്നിട്ട് യാതൊരു എത്തിക്കല്‍ പ്രശ്‌നവുമില്ലാതെ അത് പബ്ലിഷ് ചെയ്യുക. ഇംഗ്ലീഷില്‍ ഇത് നടക്കില്ല. ആര് ആരോട് എപ്പോള്‍ എന്ത് സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ ഓരോന്നു പറഞ്ഞുഎന്ന് വാര്‍ത്ത എഴുതുമ്പോള്‍ കൊടുത്തേ മതിയാകൂ.

അട്രിബ്യൂഷന്‍ ഓഫ് സോഴ്‌സ് എന്നത് ആദ്യത്തെ മര്യാദയാണ്. അത് ഒരു മലയാള മാധ്യമത്തിനും ഇല്ല. ഇത്തരം മാറ്റങ്ങള്‍ വരുത്താനുള്ള ശ്രമങ്ങള്‍ പൊതുവെ ഡെസ്‌കുകള്‍ നിരുല്‍സാഹപ്പെടുത്തും. മാതൃഭൂമിയിലെ ആദ്യത്തെ വാര്‍ത്തകളില്‍ ഒന്നില്‍ -പ്രസ്തുത സ്ഥാപനത്തിലെ എക്‌സാമിനേഷന്‍ ഡിപ്പാര്‍ട്ട്‌മെന്‍റിലെ പേര് വെളിപ്പെടുത്താന്‍ ആഗ്രഹിക്കാത്ത ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥന്‍- എന്നൊക്കെ എഴുതിപ്പിടിപ്പിച്ചിരുന്നു. അതെല്ലാം ഭംഗിയായി വെട്ടി പിറ്റേന്ന് പത്രത്തില്‍ വാര്‍ത്ത കാണുമ്പോള്‍ മനസിലാകും അധികം വിപ്ലവങ്ങള്‍ക്ക് ശ്രമിക്കരുതെന്ന്.

അതിനേക്കാള്‍ മോശമാണ് പരസ്പരം ക്വോട്ട് ചെയ്യുന്നതിലുള്ള വൈക്ലഭ്യം. ഇവിടെയും ഹരി സര്‍നെ ഓര്‍ക്കുന്നു. -ഒറ്റയ്ക്ക് യുദ്ധ ചെയ്യുന്നവന്‍റെ വാട്ടര്‍ലൂ ആണ് പത്രപ്രവര്‍ത്തനം- എന്ന് സര്‍ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതൊരു പത്രം ഓഫീസിനെമാത്രം ഉദ്ദേശിച്ചാണ് കക്ഷി പറഞ്ഞത്. പക്ഷേ, ഗുരുക്കന്മാരും സമ്മതിക്കുമായിരിക്കും എല്ലാ വാര്‍ത്തകളും ഒരു സ്ഥാപനത്തിന് തന്നെ ചെയ്യാനാകില്ലെന്ന്.

യു.എസ്സില്‍ നിന്നൊരു വാര്‍ത്തയുണ്ടായിരുന്നു, അമേരിക്കന്‍ പ്രസിഡന്‍റ് തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ റഷ്യ കൈകടത്തുന്നതിനെക്കുറിച്ച്. ആ വാര്‍ത്ത ബ്രേക്ക് ചെയ്തത് വാഷിങ്ടണ്‍ പോസ്റ്റ് ആയിരുന്നു. പിറ്റേന്ന് ന്യൂയോര്‍ക്ക് ടൈംസ് ഒരു വാര്‍ത്ത ചെയ്തു. ന്യൂയോര്‍ക്ക് ടൈംസ് സീനിയര്‍ റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇന്നലെ മുതല്‍ വാഷ്. പോസ്റ്റ് വരിക്കാരന്‍കൂടിയായത് എന്ന്. തോമസ് ചാണ്ടിയെ ഒഴിപ്പിച്ച ഏഷ്യാനെറ്റ് ന്യൂസിനെ – മനോരമ ന്യൂസ് ഒരുതവണയെങ്കിലും സ്മരിക്കുമോ? അവിടുത്തെ മാധ്യമങ്ങള്‍ക്ക് വാര്‍ത്തയാണ് പ്രധാനം. അവര്‍ മത്സരിക്കുന്നതും വാര്‍ത്തയ്ക്ക് വേണ്ടിയാണ്. അവിടെ, യുഎസ്സില്‍ മത്സരം പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ തമ്മിലല്ല, ആത്യന്തികമായി സിസ്റ്റം – ഗവണ്‍മെന്‍റ് – സംവിധാനങ്ങള്‍ എന്നിവയോടാണ്.

വാര്‍ത്തകള്‍ പുറത്തുവരാനുള്ളത് തന്നെയാണ്. ന്യൂയോര്‍ക്ക് ടൈംസിനായി സിറിയയിലേക്ക് വാര്‍ത്ത തേടിപ്പോയ ഒരു ആന്‍റണി ഷാദിദ് ഉണ്ടായിരുന്നു. അയാളുടെ ചരമക്കുറിപ്പില്‍ ടൈംസ് എഴുതിയത് – ഡെഡ്‌ലൈന്‍ ദിവസം കവിതയെഴുതുന്നയാള്‍- എന്നായിരുന്നു. സിറിയന്‍ അതിര്‍ത്തിയില്‍വച്ച് റിബലുകളോട് സംസാരിക്കാന്‍ ഒളിച്ചുകടക്കുമ്പോള്‍ ആസ്മ അയാളെ കൊന്നു. ശ്രീലങ്കന്‍ ആഭ്യന്തരകലാപം റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യാന്‍ പോയ മേരി കോള്‍വിന്‍ എന്നൊരു റിപ്പോര്‍ട്ടറുണ്ടായിരുന്നു, അന്ന് അവരുടെ ഒരു കണ്ണ് നഷ്ടപ്പെട്ടു. അതൊരു കറുത്ത തുണികൊണ്ട് മറച്ച് അവര്‍ വീണ്ടും ജോലിക്കിറങ്ങി. 2012ല്‍ സിറിയയില്‍വച്ച് ഒരു ഷെല്‍ ആക്രമണത്തില്‍ അവര്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടു. വീട്ടില്‍ കാത്തിരിക്കാന്‍ ആളുണ്ടായിട്ടും ഇവരൊക്കെ എന്തിനാകും ജീവന്‍കൊണ്ട് കളിക്കാന്‍ പോയത്. എന്തിനെയാകും അവരൊക്കെ സ്‌നേഹിച്ചിട്ടുണ്ടാകുക. അതിനെ സ്‌നേഹിക്കുന്നതാണ് എന്റെ സ്വപ്‌നം. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാന്‍ ജേണലിസത്തില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നത്. മൂന്നാംലോകരാജ്യത്തിലും ഒന്നാംലോക രാജ്യത്തിന്‍റെ പക്വത കാണുമെന്ന് ഇപ്പോഴും കരുതുന്നത്.

Featured Image: Big Brother is Watching You, a term coined by George Orwell, from his dystopian novel 1984, that deals with surveillance, snooping and savagery of virtues  

 

 

Standard

Perfume for My Mother

I moved out. I missed my Mom. So, when I went back for a quick visit, I bought her a perfume.

“What is the price?”’; her first question.

“199 Rs”; I said.

Her face turned red, her eyes were bulging as if she was possessed by a ghost.

Ente Amme (Oh My… mother!)”; She exclaimed in the style of Sheela Kannanthanam, real and raw.

“Why on earth did you spend 200 Rs for a perfume?”

“Mom, its 199 not 200”

She raised her index finger as if she was pointing her middle-finger at me.

“Last time I bought a perfume bottle, it costs less than 100 Rs” She said in a stern voice.

“Mom this is Yardley. The flavour is Garden Roses. This is a taller bottle than your roll-on bottle, that’s actually an imitation of Rexona.”

I can’t blame my Mother for her strong words. She hasn’t been to a shopping mall or Rapid transit system like Kochi Metro before. When she wants to go shopping, she, like most of the small-town women, go to Local shops. They bargain with the traders for the cheapest quality goods – and they win.

This is the logic behind why it is very difficult to convince my mother that a bottle of Yardley – Anglicised name but local product – costs 200 bucks.

Whose fault is this?

I can’t evade the responsibility of failing to bridge the gap between my mom’s buying behaviour and 21st century shopaholics.

My Mom never visited Lulu Mall. She never took a ride on Kochi Metro. But, she knew there’s a rapid transit system working in Kochi. She had seen the visuals in TV and read almost everything about the project in Mangalam daily.

My Mom had dreams, Oops – I mean she still has. She was the first woman from her tiny village to make it into the Ernakulam city to do her pre degree. She was stubborn woman, who admits to have seen only one movie in her very brief period of education in the city.

She loves to go out and watch movies. But, her time was limited within the borders of the large kitchen. When she finally got the courage to watch a movie, she went with her best friend, shunning the two dominant, patriarchal authorities of her house – Me and my Dad and, of course. She knew the male members in her house would never take up initiative to go anywhere, whether to a Theatre or Hospital.

Then, after a week she disclosed me the secret.

“I went for a movie”; she said with a trademark giggle.

I become curious. “A movie, really?”

“Yes”; she showed me the tickets, neatly folded and tucked inside the secret pocket of her purse.

“Bahubali, that’s the name of the movie. Oh my, you have to see it”; she suddenly become a female-Roger Ebert.

“…and guess what, we had ice creams after the movie””she smiled.

“Splendid, I love the spirit Mom”; I congratulated her.

She still was laughing.

“Don’t stop this here. You can watch more movies. But, I think before that you have to say this to father. Not because you need his permission to go for a movie next time, but to remind him that it’s okay to go for a movie once in a while.”

Her answer was a straight NO.

Here is a woman, confined to kitchen and chorus of this walled compound. She gets angry when her son buys her a 200 Rs Perfume. Because, the costliest perfume she ever had is the one with sandal flavour she purchased from a local shop. It was enough for a woman like her, ‘confined to kitchen and choruses’. She doesn’t go to a Great Gatsby party wearing a Yardley Rose Garden.

But, have I ever asked her about her plans. Come on, I never asked whether she want to go to a Gatsby party. I never asked whether she want to see Bahubali. I never cared to ask what flavour of Ice cream she likes the most.

Before ending the conversation, I made this announcement.

“Mom, I didn’t buy the Yardley Garden Rose perfume. I got it for free from Big Bazaar. They have a special Christmas offer. I went for a grand shopping and I got this free”

She smelled the perfume, put the lid on, placed the bottle in the cupboard by the mirror and said; “This one smells like a rose”

Featured Image: My Mom on the extreme right, in a blue sari, in this photo taken at my sister’s wedding. My Dad in the middle, in his face, the regular arrogance. My sister with minimal ornaments and Mallippoo on her hair. The guy in the white mundu and silk shirt is my brother-in-law. I was reluctant to share the stage, thus I am missing from this particular photo. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Standard

Son, Who’s Your Girlfriend?

My life is moving in a Vineeth Srinivasan movie track. There are silver linings everywhere, no villains, and tons of advice from random people, who has nothing to do with my life.

This past week I was in Thrissur, travelling direction less in the labyrinth they call Thrissur round. The driver of the auto rickshaw I hired – random man, probably in his 40s, strong built and grievously smiling — broke the silence with a question,

“What’s your girlfriend doing?”

I was shocked; I looked into the mirror to make sure that it was not my father in the driving seat. Thank God, it was not him.

“I don’t have one”

Then came an exclamation “heyy” like, I married his daughter.

“Why are you so curious?” I asked him.

“I married at 17” he said.

“Oh, youth wasted” I give it back.

Then he transformed himself into a Vineeth Srinivasan character and said,

Mone (son) this life is just precious, it’s long and demanding. Youth like you should chase everything, you have to live like you won’t regret when you’re my age”

He took a long breath and continued;

“I know you have a girlfriend, you both having a wonderful time. Enjoy it as much as you can, but don’t forget your family, your mom and dad, make sure she’s a good girl and your family won’t object”

I imagined every Vineeth Srinivasan character inside my head. The warmth of those characters be it the father in Jacob’s kingdom of Heaven or the Bus cleaner in Anandam, all saints all fragile, born to preach the gospel.

Then, I opened the Twitter on my smart phone, scrolled down through my timeline and handpicked an article that elaborating the topic; “Why Marriage is a thing of the past?”

Featured Image: An auto rickshaw guy in Ernakulam

Standard

What Heeba has to do with the falling real estate prices in Dubai

Before I write anything sinister, I’d like to take this opportunity to solemnly remember the people of Dubai, because Heeba is going to that part of the world. May God be gracious and merciful to you all my people in Dubai.

On the onset of this necessary disaster, I also think about my brother Riyas Ummer (or Unnika as he’s been called by everyone except Heeba). You can’t help it my brother, so please bite the bullet.

I met Riyas once, no twice — one, of course at that unfortunate day he wore a blue blazer and Kunnamkulam-made black sunglass.

I met Heeba on a damp hot September morning of 2016. As you can imagine, my first impression of this woman was, “Oh My… It’s kindergarten again”.

We instantly become friends because she was so eager to meet a matured guy. It was with my advice she limited number of boyfriends to 3 from 7 and eventually ditched all of them to settle for Riyas.

When I joined the Times in 2016, my weight was 52 kilos. Now, I weigh 49. All thanks to Heeba for shamelessly stealing the major portion of my lunch.

Her mom cooks irresistible fish curry. As she was absolutely selfless, she used to mix the curry with rice before eating all the fish pieces and proclaim with sense of pride “Chaaril mukki nakkiya mathi“(gravy is enough for you scumbag)

Even though Heeba was senior than me, both in age and work experience (Her Date of birth is a matter of dispute and now destroyed Connecticut Panchayath files say she was born 1984 — Yes during the Emergency!) She always respected me. She even copied my style and dedication in my work. She often quote me as her source of inspiration for her punctuality.

We shared some beautiful memories like hiring a Uber cab to Edappally and she paying with her Paytm wallet. I thanked her inside my head for her generosity, but she prove me otherwise when on the next day she waited in the entrance gate of our office to collect that money, 52 rupees to be precise. Oh, what a lovely girl!

She is a very honest girl. I’ll explain it with a simple episode. When Heeba decided to marry Riyas, first question she faced from her townfolk was “This is a love marriage, right?”

“Why?” She asked.

“Because, you both work in the media business” they replied.

Some of the people have done some research to find out the similarities of the companies they’re working.

Heeba works at the Times of India.

Riys works at the Khaleej Times.

“So, Is Khaleej sister concern of Times of India?” An intelligent aunty asked.

She swear to god that this was an arranged marriage and she has never met Riyas before. Pointing at the ambiguity of the statements her relatives and distant friends reaffirm their point that it indeed was a love-marriage.

On this juncture, I stepped in. With a single sentence I put an end to this discussion. It was straight from the heart, without any fallacy.

“Hey you people of Connecticut, do you think Riyas is a fool? Had he been by any chance was in love with this women, do you really think he’ll take a self destroying decision like marrying her?”

People felt relieved.

On a lighter note I want to say the following things;

Me and Heeba were friends for a just over a year. She is one of the prime reasons why I come to office and fight with the mundane. I saw her happy, strong, determined, flimsy and most importantly in tears.

Whenever she cried, those moments as fr as I can recollect, were silly and pointless to most of the hard hearted people. So why does those moments break her? Because she was innocent and sensitive, Because she unconditionally supported and cheered everyone. For that very reason she dared to call me on nine o’clock in the morning – the day I take leave to meet the doctor-  shout over the receiver “Eda marappatti ninak OCD onnum illa. Thinnat ellinte edayil kettittilla kozhappam aanu. Office lek vaaa… Ninte OCD njaan maati tharam” (Hey, you mad dog you don’t have OCD. You’re privileged and that’s your problem. Come to office, I’ll treat your mental disease you loser”)

For that spirit I want to salute you my ‘brother’ and dear friend Heeba. I’m gonna miss you, but at the same time I’m super happy for you. Adieu, dear Marappatti! 😊

***

Featured image courtesy of Bibin Babu. Me and Heeba wearing “Greek style” flower crowns.

(Note: Emergency was declared in India in the year 1975. I’ve mentioned it sarcastically, though I was not sure about the date. Joys helped with it.)

Standard

Some People Never Go Crazy

All my life, as far as I can remember, I lived by my principles (some of them are weird). I don’t say they are the greatest things or they are the best things – may be they are the best things, I been to.

I apologized to me many times. I apologized to other people many times. So many times I’ve lost myself, so many times I broke my heart, so many times I felt like, this is not the place to be or I just want to go back –to where? I don’t know.

Most important thing I want to say is I survived. I just survived this shit and I am kicking and I’m still on the road.

I was happy for who I am, like most of the time. There have been instances, days, months, literally years; I lived without any idea of what I’m going to do next.

But I stayed. I stayed here.

Sometimes I felt I’ve not done anything – good or bad. Moments when I thought I just existed not living.

You live for who you are; you live for what you love. I’ve gone astray, many times. I didn’t mean I killed anyone. But I’ve gone astray with my mind being polluted, I polluted myself. But you know, I’ve to admit I enjoyed it. That’s the best thing about it. You do something totally reckless but you enjoy it, and you don’t have any guilt. You are free to do whatever you feel needed.

This doesn’t mean I was psychopath who shows no remorse. I’ve regretted many times for the things that I enjoyed doing, thereby hurting a handful of people. I even regretted my birth, so you will get an idea of the shit that I’m talking about.

I regretted many times the things I enjoyed. That’s a bad thing but you have no choice. You can’t predict the future, you are just floating every time, and you don’t even know the time you are being allowed here. You don’t know what you are going through until you get out from that situation and land somewhere else worrying about something totally miserable like the problem you survived.

When you face another situation, you can go back and ask yourself how good that decision was. It’s pointless because you can’t change it for it’s over. Whatever you did in that moment you believed true validated your choice. It has nothing to do with right and wrong, and if it has, definitely you did the right thing. You don’t want to drag your past into your present – ready to wait for judgement – to compare how well or bad you lived. It doesn’t add up.

I have faced tumults times just like everybody else, of course, the difference is I am selfish –like everybody else – and I was more concerned about the things that happen in my life. I had a really difficult time living. But I knew I want to stay, keep holding on the pole that’s given to me by myself.

I was here and I never run away. I never took those white pills you see on soap operas or leapt out of bridges as described by Charles Bukowski. I don’t say I was strong thus I stayed. No, I never was. I loved the status quo. I knew I will never jump into something glittering because that’s not what I was needed at that point of time. So I stayed as if I had no other options or may be lecturing my subconscious that there’s something good going to happen.

When you are inside a storm you are not going to calm down yourself by cursing the storm. Or you can’t stop the storm by blowing with your whole strength. These are the worst a man can do.

So I stayed.

There are things that are even bigger, better and mysterious than you already know. So, realize this; not everything is in your control. Not everything you do can liberate you or make you happy.

As Lao-tzu said; Life is natural and spontaneous reactions to situations. We shouldn’t stress out. Also, you shouldn’t ask for the meaning of everything. The answer to the question meaning of everything is it is meaningless.

People broke me many times. I have been shattered by a person and still I end up with that person. Imagine that, I chose to walk with the same people who broke me. I never said anything to them. I was blinded by faith and trust. I’ve seen people stabbing me right at the heart. They have their reasons to justify this as much as I have my reasons to denounce them. It’s a good thing to remember I never was stabbed by anyone from behind. Because the people I knew – both my friends and foes – were straight or at least turned opportunists only when it really matter them to prioritize their options.

I’ve seen people talk nice and snub you. But I never did anything horrific to anyone. I held my head high and walked away whenever I feel it’s necessary to sustain me. When I felt like my ego is being hurt, my pride is being hurt, my integrity is been taken for granted I was good enough to know my value and walk away.

You are not going hold this thing inside you, or keep repeating this drama and emotional crunch of a moment inside your head and take ‘revenge’ on them. That’s not feasible.

‘You can’t broke someone else in order to fix you’

Whatever you do to your mind to console you, salvage your pride and integrity matter the most. They are already out of this equation. They serve no purpose.

You let go off that people. But most importantly you stay here, like it is needed. Stay here for real. Sometimes that’s how you redeem yourself. Be there when you are happening – simple!

***

Title of this post is a quotation by author Charles Bukowski

Featured Photo: My longtime-friend Shameer laughs without malice, as I try to photobomb the frame. Courtesy of Nijeesh KB  

 

 

Standard